[Αγιογραφίες] Νταλκάδες

ΘΑ έχει πάντα το Παρίσι; Ή θα έχει τον Βουδούρη; Ή μήπως τελικά τον Λαφαζάνη; Ο Αλέξης Τσίπρας έφυγε χθες για την Πόλη του Φωτός όπου έχει υποχρεώσεις ως επικεφαλής της ευρω-καμπάνιας του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Αφησε πίσω του έναν ΣΥΡΙΖΑ όπου, με αφορμή την επιλογή υποψηφίων για τις Αυτοδιοικητικές, βγήκαν στη φόρα, περισσότερο ίσως παρά ποτέ, οι διαφορές της πλειοψηφίας με τη μειοψηφία. Μένοντας στη φρασεολογία της ταινίας «Καζαμπλάνκα», τα όσα έγιναν προχθές δεν σηματοδοτούν «την αρχή μιας ωραίας φιλίας» ανάμεσα στον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ και τον επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας. Ο κινηματογραφικός τίτλος που ταιριάζει είναι μάλλον το «Ποτέ την Κυριακή».

ΤΟ μαλλιοτράβηγμα για τις υποψηφιότητες σημαίνει, όπως συμβαίνει συνήθως στην πολιτική, περισσότερα πράγματα. Ασχέτως της επίδοσης Βουδούρη στην Πελοπόννησο – που φαίνεται ότι θα πάει, ούτως ή άλλως, στον Τατούλη – ή της πολιτικής του προέλευσης, αυτό που παιζόταν ήταν άλλο. Στο κάτω κάτω της γραφής ο Οδυσσέας άργησε να ξυπνήσει – σε αντίθεση με τη Σακοράφα – στα θέματα μνημονιακών ψηφοφοριών. Αλλά η διαδικασία απομάκρυνσής του από μεσαία κόμματα τύπου ΠαΣοΚ και μετά ΔΗΜΑΡ ήταν σταθερή, όπως και η φορά κίνησής του προς τα αριστερά. Ο,τι επιφυλάξεις κι αν έχει κανείς για το πρόσωπο αυτό – ενώ μπορεί να έχει πολύ περισσότερες για άλλους εισοδιστές – ο Βουδούρης έχει το είδος τού προφίλ που χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ αν πρόκειται να ανοιχτεί και να επιχειρήσει να γίνει πλειοψηφικός. Αρα ο νταλκάς είναι περισσότερο υπόθεση εσωκομματικών ισορροπιών. Και πιο συγκεκριμένα έχει να κάνει με τα όρια των χειρισμών της ηγεσίας. Με άλλα λόγια, με το αν μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να ασκεί το λεγόμενο «αρχηγικό προνόμιο». Γκρίνιες υπήρξαν, άλλωστε – ας μην το ξεχνάμε – και για τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

ΣΤΟ πεδίο αυτό υπάρχουν άλλοι που έχουν τραβήξει το σχοινί πολύ περισσότερο από τον Τσίπρα και κανείς περισσότερο από τον Γιώργο Παπανδρέου. Ο άνθρωπος που έβαλε τον Βουδούρη στην πολιτική, έκανε κυβέρνηση κολλητών το 2009 χωρίς καν να ασχοληθεί με το ποιοι είχαν μπει στη Βουλή και ποιοι όχι. Η αλήθεια είναι ότι ο Παπανδρέου βρήκε τον μπελά του με τα περί «κηπουρών» μόνο όταν η κυβέρνησή του πήρε γερά την κάτω βόλτα τον δεύτερο χρόνο του Μνημονίου. Η πίεση της μειοψηφίας προς τον Τσίπρα δείχνει ότι οι συσχετισμοί στον ΣΥΡΙΖΑ είναι λίγο σαν τους σεισμούς στην Κεφαλονιά. Εκεί που τους έχει ξεχάσει εκδηλώνονται απότομα και με βιαιότητα. Φυσικά, οι τσιπραίοι πάντα αντιμετώπιζαν τον «Παναγιώτη» με συγκατάβαση μιλώντας μεταξύ τους. Είναι, ειρήσθω εν παρόδω, η ίδια ακριβώς συγκατάβαση που είχαν για τους Ανανεωτές προ 2010. Επαθαν την πλάκα τους όταν αυτοί τα ‘σπασαν κι έφυγαν, αλλά τώρα που ο Κουβέλης επαναπροσεγγίζει τον ΣΥΡΙΖΑ το στόρι παίρνει άλλη στροφή και διαφορετική διάσταση.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο Τσίπρας είναι αυτός που παίρνει τα αεροπλάνα. Οταν όμως είναι στο αυτοκίνητο, έχει τον Λαφαζάνη στο πίσω κάθισμα να προσπαθεί να του πει πού να πάει. Οταν έχεις το τιμόνι στα χέρια σου απλώς αγνοείς – ευγενικά ή λιγότερο ευγενικά – τον επιβάτη που σου λέει πώς να οδηγήσεις. Το πράγμα αλλάζει – όπως διαπιστώνει στο δικό του όχημα ο Κουβέλης – αν αρχίσει να σου ζητάει να κατέβει.