[Στίγμα] Ο «Βέγγος των πολιτικών μετακινήσεων»

Είμαι… Βουδούρης! Δηλαδή, ό,τι και να μου πουν, ό,τι και να μου αντιπαραθέσουν, είμαι Βουδούρης με χίλια! Ο,τι άλλο γνώριζα έως τώρα από προσωπική επαφή, ό,τι άλλο είχα πληροφορηθεί, διαβάσει, ακούσει στην πολιτική είναι τίποτε μπροστά σε αυτό το φαινόμενο. Το άτομο είναι εκατό χρόνια μπροστά – και λίγα λέω. Είναι αυτό που λέμε «δεν υπάρχει»! Που-θε-νά. Μια κατηγορία μόνος του. Μέσα σε τρία χρόνια άλλαξε τέσσερα κόμματα και, πρώτα ο Θεός, έχει όλο τον χρόνο μπροστά του να αλλάξει και περισσότερα. Αφού σου λέει ότι οι υπεύθυνοι για τις ιστοσελίδες με τα βιογραφικά έχουν πάθει νευρικό κλονισμό στην προσπάθειά τους να παρακολουθήσουν τις συνεχείς μεταλλαγές του: από βουλευτής Μεσσηνίας του ΠαΣοΚ του Γιώργου το 2009, βουλευτής της ΔΗΜΑΡ στη Β’ Αθήνας το 2012, ανεξάρτητος στη συνέχεια, (συν)αρχηγός του κόμματος «Κοινωνία Πρώτα» εδώ και κάτι μήνες και από προχθές υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Δηλαδή τι άλλο να κάνει ο άνθρωπος για να κερδίσει επάξια τον τίτλο του «Βέγγου της πολιτικής»; Τέτοια ταχύτητα (μετακινήσεων) ούτε ο αείμνηστος Θανάσης δεν είχε καταφέρει να πετύχει…

Το ωραίο είναι ότι ο εν λόγω Βουδούρης, επαναλαμβάνω του Γιώργου (εκείνος τον επέβαλε στο ψηφοδέλτιο του 2009 στη Μεσσηνία και στη συνέχεια ο περί ου ο λόγος τον αντάμειψε με μία ωραία καταγγελία για το Μνημόνιο), δήλωσε ότι δεν είναι υποψήφιος κανενός κόμματος, αλλά ένας ανεξάρτητος υποψήφιος. Πολύ ωραία, αλλά γιατί περίμενε να τον χρίσει υποψήφιο ο ΣΥΡΙΖΑ για να μας το ανακοινώσει; Αγνωστο…

Σε κάθε περίπτωση, η περίπτωσή του παραλίγο να διχάσει και τον ΣΥΡΙΖΑ – όχι που θα του γλίτωνε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο κακός χαμός έγινε στην Κεντρική Επιτροπή μού είπαν, με αποκορύφωμα την έντονη αντίδραση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο οποίος, όπως με ενημέρωσε εμπιστευτικά ο άνθρωπός μου που μετείχε στη συνεδρίαση, αποδοκιμάστηκε από τους ανθρώπους του προέδρου Αλέξη. Συγκεκριμένα, όταν ο Παναγιώτης άρχισε να διαμαρτύρεται για τις υποψηφιότητες, και τη συγκεκριμένη περισσότερο, του Βουδούρη, που αποφασίστηκε εν κρυπτώ και παραβύστω (τα μάθαμε την Παρασκευή – από την «Αυγή» – τους είπε), από κάτω, δύο ηρακλείς του στέμματος (τι θυμήθηκα κι εγώ τώρα…), ο εκ δεξιών Νίκος Παππάς και ο εξ ευωνύμων Σκουρλέτης, δεν κρατήθηκαν και άρχισαν να του φωνάζουν «τι είναι αυτά που λες, από την πρώτη στιγμή γνώριζες» και άλλα τέτοια ωραία.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο πρόεδρος Αλέξης τον κάλεσε ευθέως και ονομαστικά χθες με το κλείσιμο των εργασιών της Κεντρικής Επιτροπής να δηλώσει «αν θα δώσει μαζί μας τη μάχη για τις 13 περιφέρειες ή θα επιμείνει στις ενστάσεις του για να καταγραφεί η δυσαρέσκεια του». Ο Παναγιώτης, όπως με ενημέρωσε η πηγή μου, έκανε ένα καταφατικό νεύμα και η Κεντρική Επιτροπή προχώρησε στην έγκριση των υποψηφιοτήτων – και του Βουδούρη – με την Αριστερή Πλατφόρμα να απέχει, ώστε αργότερα να μπορεί να λέει «εγώ σας είχα προειδοποιήσει έγκαιρα»! Ωραίες στιγμές. Από αυτές που λες «να μωρέ, δικαιώνεται η πολιτική»… Εγώ απλώς να τους προειδοποιήσω την υποψηφιότητα Βουδούρη να μην την παλέψουν και πολύ, γιατί αν τα καταφέρει και εκλεγεί περιφερειάρχης Πελοποννήσου, την έδρα του στη Β’ Αθήνας, θα την καταλάβει ο… Δημήτρης Χατζησωκράτης της ΔΗΜΑΡ και (φαντάζομαι ότι) δεν το θέλουν…

Μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Καμμένου

Ενός Βουδούρη, όμως, και άλλοι έπονται. Οπως ο φίλος μου ο Μπενέτος (έτσι τον γνωρίζουν όλοι στα Δωδεκάνησα, κανείς δεν τον φωνάζει με το επώνυμό του, Σπύρου), ο έως τώρα δήμαρχος Λειψών. Επτά τετραετίες δήμαρχος, ο Μπενέτος δεν ήταν λίγες οι φορές που προκάλεσε με τις πράξεις και τις ενέργειές του – αλλά και με την στα όρια του εθνικισμού φρασεολογία του. Στο πρώιμο (προ ’81 δηλαδή) ΠαΣοΚ είχε καταγραφεί ως οπαδός του επικεφαλής της φράξιας των «Ιταλών» Μιχάλη Χαραλαμπίδη – σκληρός σοσιαλιστής με ιδιαίτερη εμμονή στα εθνικά θέματα. Αργότερα μαζί με την εξαφάνιση της «φράξιας» χαλάρωσαν και οι δικοί του δεσμοί με το ΠαΣοΚ, με αποτέλεσμα κανείς να μη γνωρίζει πλέον πού ανήκει πολιτικά. Τα τελευταία νέα του ακουμπούν λίγο… Καμμένο: ο πρόεδρος του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες», γοητευμένος από τη φρασεολογία του δημάρχου Λειψών, είχε δηλώσει ότι θα τον προτείνει ως υποψήφιο περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου, του κόμματός του. Μένει να δούμε τι θα κάνει τώρα που τον ανακοίνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ…

Ο Μπόλαρης
εκτός νυμφώνος

Από όλες τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, εκείνη που με στενοχώρησε ήταν της κυρίας Δέσποινας Χαραλαμπίδου στην Κεντρική Μακεδονία. Οχι πως έχω κάτι με την κυρία – δεν την γνωρίζω παρά μόνο κατ’ όψιν. Με στενοχώρησε εξ αντιδιαστολής: τόσα και τόσα έκανε ο φίλος μου Μάρκος Μπόλαρης για να κερδίσει το χρίσμα του ΣΥΡΙΖΑ ή έστω την άτυπη στήριξή του για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αλλά, φευ, δεν αναγνωρίστηκαν οι κόποι του. Ο άνθρωπος έμεινε ανεξάρτητος, εντελώς ανεξάρτητος, φεύγοντας εγκαίρως από το ΠαΣοΚ για να μην του πουν το παραμικρό από την Κουμουνδούρου, και αυτοί τίποτε. Ούτε με τον Ανδρέα Λοβέρδο δεν πήγε, για να μείνει «παρθένος» ώστε να μπορούν να τον υποστηρίξουν χωρίς πρόβλημα. Αλλά αχάριστοι, μια ζωή, υποστήριξαν αυτήν τη Χαραλαμπίδου. Μάρκο, συμπάσχω…

Εξισώσεις Τσίπρα για τον Δήμο της Αθηναίων

Για ποιον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι «αυτός είναι πιο κουτός και από τα χόρτα, και τον έβαλαν υποψήφιο;». Δεν θα δώσω καμία απάντηση στο κουίζ. Οχι. Θα δείξω χαρακτήρα.

Θα προτιμήσω να ασχοληθώ με την υποψηφιότητα του Γαβρήλου Σακελλαρίδη για τον Δήμο Αθηναίων. Το παιδί είναι μου είπαν «καλή περίπτωση», «αμερικανοσπουδαγμένο» και γενικά «τα λέει» – αν και σε κάτι βίντεο που τον παρακολούθησα από τις εκλογές του 2012, συγγνώμη αλλά δεν «τα έλεγε». Θα πρέπει να βελτιωθεί πολύ στη συνέχεια…

Ρώτησα τον άνθρωπό μου στον ΣΥΡΙΖΑ ποιο ήταν το σκεπτικό με το οποίο επιλέχθηκε. Μου απάντησε χωρίς περιστροφές:

 – Επιλογή καθαρή του Τσίπρα. Σου λέει εγώ με τον Συνασπισμό στο 4% πήρα στον Δήμο Αθηναίων 12%. Αυτός με τον ΣΥΡΙΖΑ στο 27%, λογικά δεν πρέπει να πάρει τον δήμο;

Κάτι σε τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο μου κάνει αυτό, αλλά δεν το κάνω θέμα…