[Κιόσκι] Και φυσικά, μόνο μία φορά

Οπως κάθε χρόνο, η Λιμπερασιόν τίμησε και φέτος την έναρξη του φεστιβάλ κόμικς της Ανγκουλέμ επιλέγοντας να εικονογραφήσει το χθεσινό της φύλλο της με σκίτσα αντί για φωτογραφίες. Ενα από τα πιο ενδιαφέροντα είναι το σκίτσο της πρώτης σελίδας. Πρόκειται για μια απεικόνιση συμφιλίωσης μέσω του σεξ. Στο σύμπλεγμα των σωμάτων που σχηματίζουν ένα στεφάνι, ένας Εβραίος φιλά στο στόμα έναν Παλαιστίνιο, ένας καθολικός καρδινάλιος θωπεύει έναν ιμάμη, ένας κινέζος αξιωματικός αγκαλιάζεται με έναν ημίγυμνο αμερικανό στρατιώτη. Είναι σαν ένα ειρηνευτικό όργιο, σαν ένα ερωτικό μήνυμα κατά του μίσους και υπέρ της αιώνιας αγάπης. Το σεξ δεν ενώνει μόνο τα σώματα και τις αισθήσεις. Φέρνει πιο κοντά τις συνειδήσεις και τις ιδέες, γεφυρώνει το χάσμα που χωρίζει πολιτικές ιδεολογίες και θρησκευτικά δόγματα.

Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος χρειάζεται περισσότερο σεξ για να γίνει πιο ειρηνικός; Για να απαντήσει κανείς στο ερώτημα θα πρέπει να κάνει μια βουτιά στην Ιστορία και να επιχειρήσει να διαπιστώσει εάν οι περίοδοι κατά τις οποίες η ελευθεριότητα βασίλευε στην ανθρωπότητα ήταν πιο ειρηνικές από ό,τι εκείνες όπου κυριαρχούσε η σεμνοτυφία. Το περιοδικό Ατλάντικ προσφέρει από αυτήν την άποψη ένα πολύ ενδιαφέρον γράφημα στους αναγνώστες του. Αφορά μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ανθρωπότητας, τον Μεσαίωνα, και αποτυπώνει τα εμπόδια ηθικής και πρακτικής φύσης που έπρεπε να ξεπεράσει κανείς για να γευτεί τη χαρά του έρωτα.

Για να κάνει σεξ κανείς εκείνη την εποχή της θρησκευτικής τύφλωσης και των ακραίων δεισιδαιμονιών χωρίς να υποπέσει σε βαρύ αμάρτημα, δεν αρκούσε να είναι παντρεμένος. Πρώτα απ’ όλα, έπρεπε να είναι παντρεμένος περισσότερες από τρεις ημέρες. Επειτα, η σύζυγος δεν έπρεπε να βρίσκεται σε έμμηνο ρύση, να είναι έγκυος ή να θηλάζει. Ακόμη, όμως, και όταν δεν υπήρχε κανένα από αυτά τα εμπόδια, το σεξ απαγορευόταν τη μικρή Σαρακοστή, τη μεγάλη Σαρακοστή, την Πεντηκοστή, το Πάσχα, τις Κυριακές, τις Τετάρτες, τις Παρασκευές, τα Σάββατα. Επίσης, ο άνδρας και η γυναίκα δεν έπρεπε να είναι γυμνοί, έπρεπε να μη βρίσκονται στην εκκλησία, δεν έπρεπε να έχει χαράξει. Ο δρόμος προς τον ερωτικό παράδεισο άνοιγε τελικά μόνο εάν πρόθεση ήταν η τεκνοποίηση. Αλλά προσοχή! Οχι στοματικό σεξ, όχι περίεργες στάσεις, όχι πολλή ηδονή, όχι χάδια, όχι υγρά φιλιά. Και φυσικά, σεξ μόνο μία φορά κάθε φορά.

Εκείνον τον κόσμο τον συναντάμε πού και πού και σήμερα. Είναι ο κόσμος του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας, της εκδικητικότητας. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει και ο κόσμος της Ανέ Τσε στην Ελ Παΐς με το υπέροχο σκίτσο μιας ημίγυμνης γυναίκας και έναν προσωπικό ύμνο στον αυνανισμό.