[Προβολείς] Το φιόρο του Μοριά

Οταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, η κολλητή μου φαντασιοκοπούσε πως είναι η Βουγιουκλάκη στο «Χτυποκάρδια στο θρανίο» ενώ εγώ ονειρευόμουν πως είμαι ο Νιόνιος Νιονιάκης στο «Φιόρο του Λεβάντε». Είμαι σίγουρη ότι θα έσκιζα στην οντισιόν ό,τι κι αν είχε στον νου του ο Γρηγόριος Ξενόπουλος όταν έγραφε το 1914 για τον τετραπέρατο Ζακυνθινό που από τον φόβο των σεισμών του 1912 άφησε το ωραίο Τζαντε και ήρθε στην πρωτεύουσα για να πάθει την πλάκα της ζωής του. «Πολύ κούνια αφέντη, πολύ κούνια. Ολο σκόρσο και σπαβέντο». Σάμπως κι εγώ κάπως έτσι δεν σας κατσικώθηκα μετά τον μεγάλο σεισμό της Καλαμάτας; Ηρθα προσφυγοπούλα για λίγους μήνες και τα κατάφερα να ξεμείνω ίσα ίσα για να προλάβω και τον σεισμό του 1999 στην Αθήνα. Τον γκαντέμη τον άνθρωπο δεν τον σώζει ούτε ο Παπαζάχος. Anyway, όμως.

Τον Νιόνο τον ξαναθυμήθηκα προχτές με τον σεισμό της Κεφαλονιάς κι αφού έπαθα την καθιερωμένη κρίση πανικού ρίχτηκα αμέσως στις πρόβες. «Ούλα στονάρουνε εδώ στη βουή τση Αθήνας. Οι καμπάνες, οι πουλητάδες τση ρούγας, τα τραμ, τα αυτοκίνητα, τα σκυλιά που βαΐζουνε, οι δούλες που κλαίνε, οι κανταδόροι τση νύχτας, ούλα!». Το σεισμογενές της Μητέρας-Πατρίδας μια με διώχνει και μια με καλεί σαν σαλταρισμένο γιογιό. Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.