[Ανάλυση] Πολλά νεότερα από πολλά μέτωπα

Πόλεμος χαρακωμάτων στην Κεντροαριστερά, τουλάχιστον μέχρι τις ευρωπαϊκές και τις εκλογές για την Αυτοδιοίκηση του Μαΐου. Βενιζέλος και Κουβέλης έχουν διαφορετικές παρορμήσεις ως αρχηγέτες των στρατών τους. Ο πρώτος – που γύρισε με φόρα από τις ΗΠΑ, όπως αισθάνθηκαν και στη σύσκεψη της περασμένης Παρασκευής στο Μαξίμου – επιλέγει το δόγμα που λέει ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Για τον δεύτερο που προσπαθεί να σταθεροποιήσει τα μέτωπά του, το δυτικό με τους 58 και το ΠαΣοΚ αλλά και το ανατολικό με την κόκκινη λαίλαπα του ΣΥΡΙΖΑ, η καλύτερη άμυνα είναι ενίοτε η άμυνα.

Για να το τραβήξουμε ένα βήμα παραπέρα, ο γαλλοτραφής Βενιζέλος θύμισε προς στιγμή την περίφημη ρητορική έξαρση του αρχιστράτηγου Φερδινάνδου Φος: «Το κέντρο μου υποκύπτει, η δεξιά μου πτέρυγα υποχωρεί, κατάσταση τέλεια, επιτίθεμαι!». Ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ τα ‘βαλε με τον ΣΥΡΙΖΑ που θέτει σε κίνδυνο τη χώρα, «ενώ έχουμε φάει τον γάιδαρο» και φρόντισε να καλύψει όλο το πεδίο που είχε μπροστά του, προκηρύσσοντας συνδιάσκεψη για την Ελιά και καλώντας τη ΔΗΜΑΡ, τους 58 και τους αγίους πάντες (Λοβάρδο, Μόσιαλο, Παναγιωτακόπουλο κ.λπ.) να στείλουν εκπροσώπους. Αντιθέτως, για τη ΔΗΜΑΡ καλό χαράκωμα είναι το βαθύ χαράκωμα, άρα σκάβουμε και δεν μιλάμε. Στην επιτροπή που θα προετοιμάσει τη συνδιάσκεψη της Ελιάς η Αγίου Κωνσταντίνου δεν θα στείλει εκπροσώπους, ενώ βγαίνει και μια ξινίλα για στελέχη της ΔΗΜΑΡ που ετοιμάζονται να πάνε να μιλήσουν ενώπιον των 58. Η μουγγή παρουσία προς το παρόν δεν τιμωρείται.

Ο πόλεμος ευνοεί τους αυτοσχεδιασμούς και την τακτική ευελιξία. Η πολιτική; Θα φανεί στη νεκροψία του Μαΐου. Παρ’ όλα αυτά, το άθροισμα μικρών κινήσεων του Βενιζέλου και, κυρίως, η διάθεση για πρωτοβουλία φαίνεται να αποδίδουν. Αν πιστέψει κανείς τις off εξομολογήσεις των δημοσκόπων που βλέπουν τα ψιλά και τα χοντρά των ερευνών, το ΠαΣοΚ δεν πάει και τόσο άσχημα ενόψει Μαΐου. Ενα πενταράκι που μπορεί να είναι επταράκι – ενώ τα καθαρά χαρακτηριστικά των υποψηφίων στις περιφέρειες θα κρατήσουν κόσμο, με αποτέλεσμα εκεί η Χαριλάου Τρικούπη να έχει προσδοκία για ένα διψήφιο μέσο όρο. Κατ’ έκφραση από τη μητρική γλώσσα του αρχιστράτηγου Φος «pas mal», όχι και τόσο άσχημα δηλαδή. Το θέμα τώρα είναι να μπορέσει το ΠαΣοΚ να συνθέσει όσο γίνεται περισσότερες πολιτικές συνισταμένες (58, ανεξαρτήτους και άλλους) σε ένα ευρωψηφοδέλτιο αξιώσεων. Αν συνεχιστούν οι προστριβές με τους 58 και αυτοί επιμείνουν να το παίξουν χειραφετημένοι, το παιχνίδι μπορεί να αλλάξει. Μπορούν όμως;

Στη ΔΗΜΑΡ η εικόνα δεν είναι εξίσου φωτεινή. Η ιστορία των 58 σε συνδυασμό με τον αρχηγισμό του μειλίχιου Κουβέλη πάει να δημιουργήσει αιμορραγία στελεχών και μάλιστα με αξιόλογα ή αναγνωρίσιμα ονόματα όπως οι Λυκούδης, Παπαδόπουλος, Ψαριανός και Οικονόμου. Αν δεν βρεθεί λύση θα υπάρξει πρόβλημα. Η ΔΗΜΑΡ δεν περπατάει εξίσου καλά προς τις ευρωεκλογές. Ο κίνδυνος να μη βγάλει βουλευτή δεν είναι απίθανος. Το φλερτ με το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι σε αντίφαση με τη χυλόπιτα προς το ΠαΣοΚ. Οπότε η Αγίου Κωνσταντίνου προσπαθεί να παίξει το χαρτί της άμεσης δημοκρατίας στα εσωκομματικά. Το ευρωψηφοδέλτιο θα είναι αποτέλεσμα προκριματικών ή, τέλος πάντων, δημοψηφίσματος για να τονωθεί η σχέση με τη βάση. Δεν είναι κακή ιδέα, αρκεί να υπάρξει συμμετοχή.

Συμπέρασμα: σε αντίθεση με τον μελαγχολικό τίτλο του γνωστού μυθιστορήματος του Εριχ Μαρία Ρεμάρκ, έχουμε πολλά νεότερα από πολλά μέτωπα.