[Αγιογραφίες] Ελαφρότητες

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για άλλο ένα κεφάλαιο στην «Αβάσταχτη ελαφρότητα του πολιτεύεσθαι». Και δυστυχώς ο συγγραφέας δεν είναι επιπέδου Κούντερα. Ο λόγος για την τελευταία περιπέτεια της Αφροδίτης Αλ Σάλεχ – αυτή τη φορά με συνέντευξη σε σαββατιάτικη εφημερίδα. Εκεί εμφανίζεται έτοιμη να μεταναστεύσει στο Παρίσι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει στην εξουσία και άλλα γραφικά.

ΑΛΗΘΕΙΑ – γιατί στο Παρίσι; Και όχι στο Βελιγράδι ή την Κωνσταντινούπολη; Αλλωστε, ο άρον άρον εκπατρισμός δεν οδηγεί πάντοτε σε ρομαντικούς προορισμούς. Τελευταίο παράδειγμα ο Μιχάλης Λιάπης. Ηταν στο Παρίσι με τον θείο Καραμανλή επί δικτατορίας αλλά τον τελευταίο καιρό οι ταξιδιωτικοί του προορισμοί κυμαίνονται μεταξύ Βουκουρεστίου και Κουάλα Λουμπούρ.

ΑΝ όμως αφήσουμε τα αστεία και πιάσουμε τα σοβαρά, τα πράγματα δυσκολεύουν. Η Αλ Σάλεχ τα φόρτωσε ήδη στον δημοσιογράφο που της πήρε τη συνέντευξη. Η εικόνα ωστόσο ενός στελέχους – ή δεν είναι; – της Χαριλάου Τρικούπη να παραχωρεί μια συνέντευξη γεμάτη σκέρτσο όπως αυτή που θα έδινε μια ενζενί σε περιοδικό προ δεκαετίας – δηλαδή προ κρίσης – απλώς επιβεβαιώνει την τρικυμία στα κρανία του εν ενεργεία πολιτικού προσωπικού.

ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ η Αλ Σάλεχ να έχει δώσει μάχες κατά των ακραίων – της Χρυσής Αυγής – στο twitter και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και να έχει στοχοποιηθεί – όπως και διάφοροι άλλοι. Ωστόσο, αυτό δεν είναι πολιτική. Το facebook και το Διαδίκτυο είναι λίγο σαν τα μπαρ του κέντρου μετά τις δώδεκα το βράδυ όπου τυπάκια και τύπισσες λύνουν δημόσια προβλήματα και απαξιώνουν καταστάσεις σε όση ώρα χρειάζεται για να πιεις ένα σφηνάκι ή το πολύ μια μπίρα. Επεα πτερόεντα είναι άλλωστε – ποιος τα θυμάται το επόμενο πρωί; Στη δημόσια ζωή όμως ο διαγωνισμός για το ποιος θα πει τη μεγαλύτερη εξυπνάδα αποτελεί συνήθως συνταγή για εγγυημένη καταστροφή. Φυσικά, η Αλ Σάλεχ είναι λιγότερο ατύχημα που αναμένει να συμβεί – κατά την ελληνική απόδοση του «accident waiting to happen» – και περισσότερο διαρκές ατύχημα. Οι εκτροχιασμοί και οι υπερβολές είναι συνεχείς. Και δεν προσφέρουν τίποτα.

ΟΠΩΣ πάντα, τα πρόσωπα έχουν σημασία γιατί εκφράζουν τάσεις και φάσεις. Φάση αντίστοιχη είχαν περάσει και στη ΝΔ με τη Βασιλική Τζότζολα. Δεν ήταν πρώην ηθοποιός αλλά δικηγόρος και δεν προερχόταν από την κοινωνία των πολιτών αλλά από την αδελφότητα του Δικτύου 21. Το σύστημα στη Συγγρού – πιο ισχυρό, καθότι η ΝΔ δεν υπέστη συρρίκνωση αντίστοιχη με του ΠαΣοΚ – την απέβαλε. Με αποτέλεσμα να προσπαθούν να της βρουν δουλειά στο ΚΕΠΕ παραμονές των εορτών. Τον ρόλο αυτόν παίζει τώρα μια κυρία Αννα-Μισέλ κάτι… Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, και επί Παπανδρέου το ΠαΣοΚ είχε διάφορα φιντάνια στο τμήμα που υπηρετούσε διαδικτυακά τον πρώην πρόεδρο – αν και έγραφαν αντ’ αυτού και όχι με το όνομά τους στο twitter.

ΦΥΣΙΚΑ, το αν λέει η Αλ Σάλεχ ότι θα βάλει βέτο για τον Τσίπρα ή για το αν και ποιος όροφος χτενίζεται στη Χαριλάου Τρικούπη είναι από τους μικρότερους μπελάδες που έχει αυτή τη στιγμή το ΠαΣοΚ. Παρ’ όλ’ αυτά, τα μικρά αποτυπώνουν καμιά φορά τα μεγάλα. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα του άλλοτε κόμματος εξουσίας αυτή την περίοδο δεν είναι τόσο η έλλειψη όσο η απουσία των καλών πολιτικών στελεχών.