[Αγιογραφίες] Ρίσκα

ΟΠΩΣ και στο σκάκι, έτσι και στη δημόσια ζωή κάποιες μικρές κινήσεις – ή «ανοίγματα» – υποδηλώνουν την τακτική ενός παίκτη προτού αυτή αναπτυχθεί πλήρως. Είναι η περίπτωση του Φώτη Κουβέλη.

Η τοποθέτηση της ΔΗΜΑΡ ότι κακώς οι ευρωεκλογές συμπίπτουν με τον δεύτερο και όχι με τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών είναι η φυσική κατάληξη κινήσεων που είχαν εκδηλωθεί νωρίτερα στην παρτίδα. Ας δούμε όμως πρώτα τι σημαίνει. Σημαίνει ότι η ΔΗΜΑΡ συντάσσεται με τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα σαφώς αντικυβερνητικό μέτωπο. Αυτό είναι το νόημα. Το γεγονός ότι κάποιες φωνές υποστηρίζουν το ίδιο δεν πρέπει να μας μπερδεύει. Τόσο η άποψη κάποιων νομομαθών όσο και η θέση του Γιάννη Ραγκούση – που ως υπουργός Εσωτερικών είχε κατεβάσει τον σχετικό νόμο – δεν έχουν στοιχείο πολιτικής ιδιοτέλειας. Αντιθέτως, η Αγίου Κωνσταντίνου πάει κόντρα στη ΝΔ και το ΠαΣοΚ.

Η αλήθεια είναι ότι ο τρόπος διεξαγωγής των εκλογών του Μαΐου αποτελεί κομβικό σημείο. Η κυβερνητική λογική – που διεκπεραιώνει ο Γιάννης Μιχελάκης ως υπουργός Εσωτερικών – είναι ότι οι επικίνδυνες για τη συμπολίτευση ευρωεκλογές καλύτερα είναι να συμπέσουν με τον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών. Γιατί; Για τρεις λόγους. Πρώτος λόγος: ο κόσμος θα έχει μια ευκαιρία να εκτονωθεί στον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών που, έτσι κι αλλιώς όμως, είναι ένα σύνθετο μάτριξ όπου εθνικές τάσεις, τοπικές ιδιομορφίες και πρόσωπα μπερδεύονται. Αρα δεν βγαίνει άκρη, ειδικά την πρώτη Κυριακή όπου σπανίως εκλέγεται κάποιος. Δεύτερος λόγος: η σύμπτωση ευρωεκλογών και δεύτερου γύρου αυτοδιοικητικών δυσκολεύει την εξαγωγή συμπερασμάτων αφού το ένα αποτέλεσμα προβάλλεται επάνω στο άλλο. Αυτό δεν είναι καθόλου κακό αν ο ΣΥΡΙΖΑ χαθεί στον λαβύρινθο των συμμαχιών, και δεν πετύχει να σκοράρει σε μεγάλους δήμους και περιφερειάρχες. Τρίτος λόγος: αν οι ευρωεκλογές, που είναι πλέον επίφοβες, δεν γίνουν από την πρώτη Κυριακή, τότε δεν θα χρωματίσουν το κλίμα.

ΜΠΟΡΕΙ να είναι έτσι τα πράγματα. Μπορεί και όχι. Ας πούμε, υπάρχει και μια ανάγνωση η οποία λέει ότι το να πήγαινε καλά ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές που θα γίνονταν μαζί με τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών, ενδεχομένως να αναπαρήγε στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών ένα εφέ ανάλογο με ό,τι έγινε από τις εκλογές του Μαΐου ώς τις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Δηλαδή την εκτόνωση της οργής μπορεί να ακολουθήσει μια ρεαλιστική διόρθωση της ψήφου. Μπορεί. Μπορεί και όχι. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι συμπολίτευση και αντιπολίτευση εκτιμούν τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Δηλαδή θεωρούν ότι η διεξαγωγή των ευρωεκλογών μαζί με τον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών είναι εις βάρος της αντιπολίτευσης. Αυτό είναι και το κλειδί ανάγνωσης της κίνησης Κουβέλη. Αυτός παίζει αντικυβερνητικά και παίζει μόνος του, αφού η ΔΗΜΑΡ είναι πλέον σαφώς κόμμα Κουβέλη.  

ΜΠΟΡΕΙ να του βγει. Μπορεί και όχι. Οι λόγοι είναι δύο. Πρώτος λόγος: η ΔΗΜΑΡ δεν πολυέχει αναγνωρίσιμους υποψηφίους στις αυτοδιοικητικές. Καμίνης και Μπουτάρης που το κόμμα Κουβέλη είχε σπρώξει μπροστά το 2010 εμφανίζονται πλέον ως οικουμενικοί. Αρα η ΔΗΜΑΡ θα μετρηθεί βασικά από τις ευρωεκλογές. Δεύτερος λόγος: δεν είναι βέβαιο ότι τα ζιγκ-ζαγκ και ο αρχηγισμός Κουβέλη ξετρελαίνουν όσους έβλεπαν τη ΔΗΜΑΡ ως προοδευτικό ελεγκτή/εγγυητή του κυβερνητικού σχήματος. Ιδίως όταν λαμβάνει χαρακτηριστικά οχήματος προορισμένου να διακινεί κυρίως τον Φώτη. Τι θα γίνει – οι μετρήσεις δεν το αποκλείουν – αν η ΔΗΜΑΡ δεν βγάλει ευρωβουλευτή;

ΑΡΧΗΓΙΚΑ κόμματα. Αρχηγικά ρίσκα…