[Ιστορίες] Οι γκόμενες του Προέδρου

^«Ντιεντό, με έχεις τσακίσει, το ξέρεις; Πίστευα πως θα γερνούσαμε μαζί και ξαφνικά, αρχίζεις το παραλήρημα. Βλεπόμαστε ακόμα βέβαια, είναι καλός, δεν ξεχνάει ποτέ τα γενέθλια του γιου μου, κάθε χρόνο του στέλνει μαυρόασπρες ριγέ πιτζάμες. Εγώ είμαι μέσα στο σύστημα. Νορμάλ, είμαι Εβραίος. Καμιά φορά, λοιπόν, του δίνω πληροφορίες, του λέω ποιος θα τον βρίσει και σε ποια εκπομπή, πότε θα τον φτύσω εγώ και πού, για να με παραλάβει εκείνος μετά, έχω και ένα βιβλίο να προμοτάρω. Ολοι με ρωτάνε “Μα, του ‘στριψε του Ντιεντονέ; Ετσι ήταν και παλιά;” Πήγα λοιπόν και τον βρήκα στο θέατρο. Τον ρωτάω, “Ντιεντό, είσαι αντισημίτης;”. Μου είπε, “Οχι. Υπάρχουν υπερβολικά πολλοί Εβραίοι”. Του λέω, “Μα Ντιεντό, δουλέψαμε 15 χρόνια μαζί, εμένα πώς με άντεχες δηλαδή, δες, δες τι γαμψή μύτη!”. Μου είπε, “Κρατούσα εγώ τα βιβλία”. Και μετά: “Ελί, τέλος. Το μέλλον είναι ο ρατσισμός. Στο όνομα της φιλίας μας, λοιπόν, ζητώ να μου αφήσεις το εβραϊκό λόμπι. Πάρε αν θες μαύρους και Αραβες. Για τους μαύρους, ντύνεσαι μπανάνα, για τους Αραβες, ρίχνεις πάνω σου δυο εκρηκτικά, έτοιμος, θα γίνει χαμός”. Εχει καλές ιδέες ο Ντιεντό. Σαν αυτούς που σου πετάνε μια χυδαιότητα και μετά λένε, “Ελα, πλάκα κάνω!”. “Θα ψηφίσω Ακροδεξιά!.. Ελα, πλάκα κάνω!”. Οταν ξεκινήσαμε με τον Ντιεντό, ήμασταν σύμβολο αντιρατσισμού, τόσο που ξεχνούσα ότι ήμουν μαύρος κι εκείνος Εβραίος. Τότε, δεν δίναμε δεκάρα για αυτά. Τώρα έχουν γίνει πρόβλημα για όλους. Κρίμα. Εγώ θα ήθελα πολύ να ήμουν μαύρος…».

Ο (Εβραίος) Ελί Σιμούν υπήρξε παιδικός φίλος του Ντιεντονέ. Παρέμειναν αχώριστοι και μετά το σχολείο, 15 χρόνια δούλευε μαζί το κωμικό δίδυμο «Ελί και Ντιεντονέ» – μέχρι το 1997, που χώρισαν οι δρόμοι τους και ο Ντιεντονέ άρχισε να μαζεύει καταδίκες για υποκίνηση φυλετικού μίσους. Επειτα από ένα ακόμα αντισημιτικό «σατιρικό» σχόλιο κι ενώ ο Ντιεντονέ ετοιμαζόταν να ξεκινήσει περιοδεία με «Το Τείχος», η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να αντιδράσει. Ο ένας περιφερειάρχης μετά τον άλλο άρχισε να απαγορεύει το σόου του. Ο Ντιεντονέ προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, βρήκε απέναντί του τείχος, το Σάββατο αναγκάστηκε να δηλώσει ότι δεν υπάρχει πια «υπόθεση Ντιεντονέ», εγκαταλείπει το επίμαχο σόου. Την ίδια εκείνη ημέρα τον «έσφαξε με το γάντι» στο Canal+ ο παλιός του φίλος. Ηταν μια νίκη για την κυβέρνηση Ολάντ, μια νίκη για τη Δημοκρατία βασικά, και θα είχε χαιρετιστεί ως τέτοια αλλά υπερίσχυσαν οι γκόμενες του Προέδρου.