[Αγιογραφίες] Κίνδυνοι

ΘΑ μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη ημέρα στην πολιτική μας ιστορία. Τελικά, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Ο λόγος για τη Βουλή της μίας ημέρας. Μας προέκυψε τον Μάιο του 2012 εν μέσω δύο εκλογικών αναμετρήσεων. Σύμφωνα όμως με την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου του Ειδικού Δικαστηρίου, δεν επιφέρει παραγραφή των αδικημάτων για τα οποία κατηγορείται ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου για χειρισμούς του που έχουν να κάνουν με την περιβόητη λίστα Λαγκάρντ. Το άρθρο 86 του Συντάγματος ορίζει ότι αν έχουν παρέλθει δύο σύνοδοι της Βουλής χωρίς να έχει ασκηθεί ποινική δίωξη κατά πρώην υπουργού τότε «επέρχεται αποσβεστική προθεσμία». Οι δικαστές όμως έκριναν ότι το άρθρο δεν ισχύει. Και συντάχθηκαν με την εισήγηση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αναστάσιου Κανελλόπουλου ότι δεν υπήρξε σύνοδος της Βουλής, άρα δεν υπάρχει παραγραφή.

ΕΙΝΑΙ μια κρίση με την οποία πολλοί διαφωνούν. Δεν υπάρχουν όμως δικαστικές αποφάσεις που λαμβάνονται εκτός κλίματος. Στην πραγματικότητα, οι δικαστές ευθυγραμμίζονται με τη Βουλή που εξαπέστειλε τον Παπακωνσταντίνου στο πυρ το εξώτερον, δηλαδή στο Ειδικό Δικαστήριο. Ετσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, το επιχείρημα της παραγραφής είναι το τελευταίο νομικό οχυρό που καταρρέει ενώπιον της δημόσιας ατμόσφαιρας. Είχε προηγηθεί η βεβαιότητα ότι οι πράξεις για τις οποίες κατηγορείται ο πρώην υπουργός Οικονομικών θα χαρακτηρίζονταν ως πλημμελήματα. Αμ δε! Ο γνωστός μεταξύ των παπανδρεϊκών υπουργών ως «Παπακ» πάει για απιστία και νόθευση εγγράφου σε βαθμό κακουργήματος. Πλημμέλημα είναι η παράβαση καθήκοντος. Κοινώς, τον πάνε καρότσι.

ΦΥΣΙΚΑ, κάποιοι νομομαθείς έχουν τις αντιρρήσεις τους. Και κάποιοι άλλοι περιμένουν να δουν αν ο υπέρμετρος ζήλος που διακρίνεται στη φάση συγκρότησης του κατηγορητηρίου θα χρωματίσει και την τακτική πλέον διαδικασία. Ή αν εκεί θα επικρατήσει μια ψυχραιμότερη νομική εκτίμηση της κατάστασης. Αλλο πράγμα να απαγγέλλεις κατηγορία και άλλο να καταδικάζεις. Σύμφωνοι. Πλην όμως η χιονοστιβάδα υποθέσεων – είναι χαρακτηριστική η χρονική σύμπτωση της παραπομπής του Παπακωνσταντίνου με το Σαββατοκύριακο συλλήψεων για το ΤΤ – δημιουργεί το ερώτημα αν υπάρχει περιθώριο να αθωωθεί κάποιος. Ή αν οι πάσης φύσεως επώνυμοι κατηγορούμενοι σε πολιτικές ή οικονομικές υποθέσεις θα βρεθούν θαμμένοι κάτω από το χιόνι της πολικής δημόσιας ατμόσφαιρας. Αξιοσημείωτο είναι ότι δεμένοι με τον Παπακωνσταντίνου, ως άλλοι αλπινιστές, είναι οι εξαδέλφες μετά συζύγων που ήταν στη λίστα Λαγκάρντ αλλά και οι κ.κ. Διώτης και Καπελέρης, δηλαδή οι «πρώην» του ΣΔΟΕ. Ούτε ο Παπακωνσταντίνου μπορεί να κάνει κάτι για να τους βοηθήσει ούτε αυτοί κάτι για να τον βοηθήσουν.

ΜΕΝΕΙ να αναρωτηθεί κανείς γιατί δικάζεται πραγματικά ο Παπακωνσταντίνου. Για τη λίστα Λαγκάρντ; Σαφώς. Εκεί – ασχέτως υποκειμενικών στοιχείων, δηλαδή αν υπήρχε πρόθεση ή αφέλεια – έγιναν μεθοδεύσεις που πρέπει να δικάζονται ως χειρισμοί προς αποφυγήν στις σχολές Πολιτικών Επιστημών όλου του κόσμου. Ενδόμυχα όμως η κοινή γνώμη δικάζει τον Παπακωνσταντίνου και για την οικονομική πολιτική του 2009-2011. Δηλαδή για το Μνημόνιο. Εστω και αν αυτό δεν είναι στο κατηγορητήριο. Αυτό όμως ανοίγει το παιχνίδι. Πώς γίνεται όλα να εστιασθούν επάνω του χωρίς αυτό να έχει γενικότερες πολιτικές συνέπειες και να μην ενισχύσει ακραίες δυνάμεις; Αυτός είναι ο κίνδυνος.