[Κιόσκι] Αρκεί να είναι σε λογική τιμή

Στον παλιό και μικρό εθνικό μύθο που κυκλοφόρησε κάποτε σαν ανέκδοτο κι έλεγε ότι ένας Ελληνας είναι ικανός να κάνει έναν Αμερικανό να αγοράσει την Ακρόπολη, υποθέταμε ότι ο πρώτος είναι αρκετά πονηρός για να πείσει ότι ένα ιστορικό μνημείο μπορεί να πουληθεί και ο δεύτερος αρκούντως αφελής για να το πιστέψει. Η ιστορία είναι δανεισμένη από μια ιταλική κωμωδία της δεκαετίας του 1950. Εκεί ο πωλητής είναι φυσικά Ιταλός, ενώ το αντικείμενο της αγοροπωλησίας ήταν το Κολοσσαίο. Είτε εδώ είτε στην Ιταλία, όμως, η ιστορία δεν θα λειτουργούσε εάν δεν παίρναμε ως δεδομένα δύο πράγματα: πρώτον ότι οι Αμερικανοί είναι πολύ πλούσιοι και δεύτερον ότι πιστεύουν πως με τα λεφτά τους μπορούν να αγοράσουν τα πάντα.

Πιθανότατα, κάποιοι στο παρελθόν να είχαν μια τέτοια αίσθηση παντοδυναμίας. Σήμερα, όμως, φαίνεται ότι αυτή η αίσθηση έχει μετακομίσει εκεί όπου μεταφέρεται και ο πλούτος: στην Ασία. Γιατί κάτω από αυτό το πρίσμα πρέπει να δει κανείς την πρόταση ενός κινέζου μεγιστάνα, που δραστηριοποιείται στους τομείς της ανακύκλωσης και των κατεδαφίσεων, να αγοράσει τους Νιου Γιορκ Τάιμς. Ασφαλώς μια εφημερίδα δεν είναι ιστορικό μνημείο – ούτε καν η «Κυρία με τα Γκρι». Υπ’ αυτήν την έννοια, θα μπορούσε να την αγοράσει κάποιος εφόσον οι Σουλτσμπέργκερ αποφάσιζαν να την πουλήσουν. Αλλά με δεδομένο ότι τέτοια πρόθεση δεν υπάρχει, έχει ενδιαφέρον να σταθεί κανείς στην αίσθηση του κινέζου μεγιστάνα ότι «δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να αγοραστεί από τη στιγμή που πωλείται σε λογική τιμή», όπως σπεύδει να διευκρινίσει ο ίδιος σε επιστολή του στους Γκλόμπαλ Τάιμς, την ταμπλόιντ έκδοση της Λαϊκής Ημερησίας της Κίνας.

Εξίσου ενδιαφέρων είναι και ο λόγος για τον οποίο αυτός ο Τσεν Γκουάνγκμπιαο προθυμοποιείται να προβεί στην αγορά. Η κάλυψη της κινεζικής επικαιρότητας από την εφημερίδα, λέει ο Τσεν, δεν είναι αντικειμενική. Οι ΝΥΤ χρειάζονται επομένως ένα λίφτινγκ, το οποίο μπορεί να εξασφαλίσει μόνο μια νέα ιδιοκτησία. Επειτα, η σημερινή ιδιοκτησία έχει κάθε λόγο να σκέφτεται την πώληση αφού τα διαφημιστικά έσοδα έχουν πέσει κατακόρυφα. Γιατί λοιπόν αντιμετωπίζουν όλοι την πρότασή του σαν αστείο; Και πώς διανοήθηκε εκπρόσωπος της εφημερίδας να χαρακτηρίσει την πρότασή του «φήμες»; Μήπως δεν τον θεωρεί αξιόπιστο;

Θα μπορούσε. Ο μεγιστάνας της ανακύκλωσης και των κατεδαφίσεων αποκαλύπτει στην ίδια επιστολή ότι δεν έχει το ένα δισεκατομμύριο δολάρια για την αγορά. Εχει βρει, όμως, έναν επενδυτή από το Χονγκ Κονγκ που θα βάλει τα 600 εκατ. Πάλι καλά. Γιατί αν ο επενδυτής από το Χονγκ Κονγκ ήταν σαουδάραβας πρίγκιπας, θα πιστεύαμε ότι ο Τσάκας διαπρέπει στην Κίνα. Αλλά αυτό είναι άλλο ανέκδοτο.