[Ανάλυση] Ιστορία δύο υπουργείων

Τα φαντάσματα του τρομοκρατικού παρελθόντος της Μεταπολίτευσης ξύπνησε η εορταστική βόλτα διαρκείας του Χριστόδουλου Ξηρού έξω από της φυλακής τα σίδερα. Φάνηκε και από την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αφού οι Αμερικανοί, που είχαν θρηνήσει θύματα, είχαν πάντα εμμονή με τη 17Ν. Την ίδια ώρα όμως έχει αφυπνισθεί και ένα άλλο φάντασμα, που έχει να κάνει με τη διανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ των χαρτοφυλακίων Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης.

Είναι μια συζήτηση πολύ παλιά, μια συζήτηση που κρατάει πριν από την εξάρθρωση της 17Ν το 2002. Τα δύο υπουργεία ουδέποτε είχαν εύκολες σχέσεις από εποχής πρώτης θητείας Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Μάλιστα, οι επιτυχίες στο μέτωπο με τη 17Ν και τον ΕΛΑ, δεν ήταν άσχετες με την προσωπικότητα και τις ικανότητες του τότε εισαγγελέα εν υπηρεσία στην Κατεχάκη Γιάννη Διώτη – που πρόσφατα ατύχησε ως επικεφαλής του ΣΔΟΕ λόγω των χειρισμών του με τη λίστα Λαγκάρντ. Κατά τα άλλα, Κατεχάκη και Εισαγγελία ουδέποτε είχαν κοινό κώδικα. Μάλιστα ο ίδιος ο Διώτης δεν ευτύχησε επιστρέψας στο εισαγγελικό σώμα, κάτι που εξηγεί γιατί μεταπήδησε στην πολιτική σφαίρα.

Το στόρι είναι πανομοιότυπο, μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν. Ο Γιώργος Βουλγαράκης, επιτυχημένος υπουργός στην Κατεχάκη, είχε μεγάλα προβλήματα συνεργασίας  με τον γνωστό ως «ασυνεννόητο» Αναστάση Παπαληγούρα στο Δικαιοσύνης. Κάποια στιγμή, στη φάση της ισχύος του, είχε φλερτάρει και αυτός με την ιδέα συγχώνευσης των δύο υπουργείων. Ηταν κάτι που και ο Χρυσοχοΐδης το είχε συζητήσει. Τα υπουργεία συνεργάστηκαν αρμονικά μόνο επί Προκόπη Παυλόπουλου και αυτό γιατί ως ο τότε υπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης ήταν de facto ο άνθρωπος της ΝΔ στη Δικαιοσύνη. Δεν είναι τυχαίο ότι προώθησε κάποιον από τις εισαγγελικές γραμμές, τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, στην ΕΥΠ λίγο πριν εκπνεύσει η κυβέρνηση Καραμανλή. Αν όμως ο Παυλόπουλος συναίρεσε τις διαφορές μεταξύ των δύο υπουργείων, απέτυχε παταγωδώς – ποιος ξεχνάει τον Δεκέμβριο του 2008 – στην Κατεχάκη. Αρα, τζίφος.

Ανθρωπος εμπιστοσύνης του Μαξίμου και γνώστης της Δικαιοσύνης είναι, βεβαίως, ο νυν υπουργός Χαράλαμπος Αθανασίου. Η επάρκειά του δεν αμφισβητείται. Αυτό όμως που είναι προς συζήτηση στην κυβέρνηση είναι ειδικά το θέμα των φυλακών. Γιατί οι φυλακές να υπάγονται στο υπουργείο Δικαιοσύνης  και όχι στο Δημόσιας Τάξης; Με ποια λογική, δηλαδή, συνιστά το σωφρονιστικό σύστημα εν γένει παρακολούθημα των δικαστηρίων και όχι των διωκτικών Αρχών;  Εδώ και τουλάχιστον μία πενταετία – και επί της ουσίας από τότε που άρχισαν οι συλλήψεις και καταδίκες από τον αντιεξουσιαστικό χώρο – θεωρούνται χώρος ώσμωσης μεταξύ ποινικών και τρομοκρατών. Οι δύο ομάδες συνυπάρχουν, συζητούν και αλληλοθαυμάζονται. Αλλωστε, οι τρομοκράτες αντλούν πόρους από ληστείες τραπεζών – άρα υπάρχουν και προβληματισμοί σε θέματα modus operandi. Ενδείξεις υπάρχουν και για συνεργασία εκτός τειχών φυλακής, ενώ αποδίδεται ρόλος στον ποινικό Παλαιοκώστα στην απόπειρα κατά Χρυσοχοΐδη το καλοκαίρι του 2010. Με απλά λόγια, οι φυλακές θεωρούνται πλέον φυτώριο εγκληματικής ή τρομοκρατικής δράσης. Δεν είναι τυχαία η ενεργοποίηση Αθανασίου για φυλακές ύψιστης ασφάλειας σε εκατό ημέρες. Παρ’ όλα αυτά, η κατάσταση του σωφρονιστικού συστήματος, αλλά και η υπόθεση Ξηρού, επικαιροποιούν το ερώτημα αν θα πρέπει αυτό να αλλάξει χέρια. Δηλαδή, να περάσει στην Κατεχάκη.