[Αγιογραφίες] Φόρτε

«ΧΩΡΑ χωρίς κράτος αλλά με καλό καιρό». Ετσι περιγράφει ξένος διπλωμάτης – κράτους που θορυβήθηκε από την «εκδρομή» Ξηρού – την Ελλάδα. Η χώρα αυτή ανέλαβε, ειρήσθω εν παρόδω, την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και ήταν μια ωραία Τετάρτη του Ιανουαρίου – που στην Ελλάδα είναι διάσημος για τις Αλκυονίδες ημέρες – κατά την οποία ο Ζοζέ Μπαρόζο στάθηκε πλάι στον Αντώνη Σαμαρά για να τιμήσει το γεγονός.

Η οικονομία δεν ήταν ποτέ το φόρτε του Πορτογάλου. Παρότι βρέθηκε στις Βρυξέλλες έπειτα από τη λιτότητα-σοκ που επέβαλε στη χώρα του ως πρωθυπουργός. Η ευρωπαϊκή Δεξιά – σε άνοδο τότε, μετά την εκλογή της Ανγκελα Μέρκελ – ήθελε να επιβάλει τον δικό της άνθρωπο στο τιμόνι της Κομισιόν. Τον βρήκε στο πρόσωπο του Μπαρόζο, σε φάση που κυριαρχούσε και η φυσιογνωμία του Χοσέ Μαρία Αθνάρ στην Ιβηρική. Πρώτος πρόεδρος της Κομισιόν μετά τη διεύρυνση – που υπεγράφη στην Αρχαία Αγορά την άνοιξη του 2003, τελευταία φορά που η Ελλάδα είχε την προεδρία – ο Μπαρόζο ξεκίνησε προ δεκαετίας χαλαρά. Και έπαιξε το χαρτί των συντηρητικών κομπρομί. Ηταν η φάση που, με τις πλάτες του Αλμούνια και των Γερμανών, η Ελλάδα των κ.κ. Καραμανλή και Αλογοσκούφη μπαινόβγαινε στην επιτήρηση ανάλογα με τις ανάγκες του εκλογικού κύκλου.

ΑΠΟ το 2008 και μετά όμως – και, κυρίως, από τη Λίμαν και μετά, όταν έσκασε το τραπεζικό σύστημα – η παρτιτούρα άλλαξε. Ο Μπαρόζο κέρδισε δεύτερη θητεία το 2009 – παρότι τον σιχαινόταν ο Σαρκοζί – κυρίως ως καλή συμβιβαστική λύση. Στη διαδρομή τα ‘σπασε και με τους Γερμανούς. Και στη διάρκεια της δεύτερης θητείας του ήταν άλλα πρόσωπα στις Βρυξέλλες που είχαν βασικούς ρόλους. Ας πούμε ο Μισέλ Μπαρνιέ, που έτρεξε τα τραπεζικά και τα χρηματοοικονομικά. Η Κάθι Αστον, που χειρίστηκε για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης τη διαπραγμάτευση για τα πυρηνικά του Ιράν. Ή ο ερασιτέχνης ποιητής χαϊκού Χέρμαν βαν Ρομπάι, που έχει την εκτίμηση όλων των πρωθυπουργών ως επαγγελματίας της πολιτικής που ξέρει να χειρίζεται άψογα πολυμερείς διαπραγματεύσεις.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα, η δεύτερη θητεία Μπαρόζο είδε το κέντρο βάρους να μετατοπίζεται από τις Βρυξέλλες στη Φρανκφούρτη. Ειδικά μετά την ενθρόνιση του Μάριο Ντράγκι στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η ελληνική προεδρία συμπίπτει με το φινάλε της θητείας του Πορτογάλου που, παρά κάποιες παρασκηνιακές κινήσεις του, δεν θα οδηγήσει σε χατ-τρικ. Με τον Σαμαρά γνωρίζονται από παλιά – τον είχε ξεναγήσει το καλοκαίρι του 2009 στο Μουσείο της Ακρόπολης. Πέραν του καλού καιρού, η προεδρία της Αθήνας ξεκίνησε μέσα στη λύσσα του γερμανικού Τύπου αλλά και στα καλά επιτόκια δανεισμού του Νότου. Η Ιρλανδία βγήκε στις αγορές με δεκαετές ομόλογο, ενώ Ιταλία και Ισπανία έχουν γυρίσει πίσω μια τριετία. Ακόμη και το δικό μας spread μαζεύτηκε κάτω από τις 600 μονάδες βάσης. Για τους ευρωπαϊστές – και υπάρχουν αρκετοί στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όλοι με τη μανία των illuminati – η ελληνική προεδρία είναι η καλύτερη ευκαιρία για να φανεί ότι η Ευρώπη μπορεί να μείνει ενωμένη. Και επειδή οι ευρωπαϊστές είναι κατά βάση ουμανιστές, μέσα τους πιστεύουν βαθύτατα ότι, ανεξαρτήτως αριθμών, Ευρώπη δεν υπάρχει χωρίς την Ελλάδα.

ΟΛΑ αυτά εξηγούν τα ωραία και τα θεατρικά, παραφράζοντας τον Καβάφη, των αλεξανδρινών βασιλέων, που ζήσαμε χθες από την τηλεόραση – αφού η Αθήνα ήταν, ελέω μέτρων ασφαλείας, πολιορκημένη πόλη.