[Εμπιστευτικά] Γουνάκια!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ομολογώ ότι έχω αρχίσει να μην καταλαβαίνω.
Υπάρχει μια ομάδα ευρωβουλευτών που έχει επιφορτισθεί να συντάξει μια έκθεση αξιολόγησης των Μνημονίων στις χώρες που προσέφυγαν στον μηχανισμό στήριξης.
Είναι μια καλοδεχούμενη και σωστή πρωτοβουλία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία (να σημειώσω) δεν έχει καμία σχέση με «εξεταστική επιτροπή», όπως ειπώθηκε από διάφορους άσχετους στη Βουλή.
Οι ευρωβουλευτές συνέταξαν ένα ερωτηματολόγιο το οποίο απέστειλαν στον Πρωθυπουργό και τον υπουργό Οικονομικών – ενδεχομένως και σε άλλους παράγοντες που μου διαφεύγουν…
Ο υπουργός Οικονομικών απάντησε με ένα διπλωματικό κείμενο, το οποίο προσπαθεί να τους ικανοποιήσει όλους. Και τους πριν και τους μετά και τους τώρα και τους άλλους.
Οι ενστάσεις Ή οι επιφυλάξεις διατυπώνονται διά μέσου των γραμμών ενώ λείπει μια ουσιαστική κριτική για τον ρόλο και τη λειτουργία της τρόικας.
Λείπει δηλαδή η απάντηση στο κεντρικό ερώτημα της τελευταίας τετραετίας: είναι πολιτικά εύλογο και δημοκρατικά αποδεκτό μια ομάδα υπαλλήλων να ελέγχει μια χώρα;
Και αν ναι, τότε ποιος ελέγχει τους ελεγκτές; Αλλοι υπάλληλοι;
Αυτή είναι η ουσία της υπόθεσης. Αρα επί της ουσίας ο Στουρνάρας μάλλον δεν τους διαφώτισε ιδιαίτερα.
Την απάντηση του Σαμαρά δεν τη γνωρίζουμε ακόμη.
Βρίσκω όμως λίγο αστείο να ερωτάται ο σημερινός Πρωθυπουργός για τα πεπραγμένα μιας άλλης κυβέρνησης και ενός άλλου πρωθυπουργού με τα οποία άλλωστε είχε διαφωνήσει.
Τι να απαντήσει σήμερα για την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης ή τη διαπραγμάτευση του Μνημονίου ή την ύπαρξη εναλλακτικών λύσεων; Εξ όσων θυμάμαι, τότε ήταν στην αντιπολίτευση και τα μάθαινε από τις εφημερίδες.
Ακόμη περισσότερο που τα πεπραγμένα εκείνης της κυβέρνησης έχουν ήδη κριθεί κατά τη δημοκρατική τάξη σε δύο διαδοχικές εκλογές. Τι ψάχνουμε, λοιπόν;
Πιστεύω αντιθέτως ότι το έργο των ευρωβουλευτών θα ήταν πολύ χρησιμότερο αν άφηναν πίσω τους τις ελληνικές (ή πορτογαλικές ή ιρλανδικές) διαμάχες ώστε να αξιολογήσουν τα Μνημόνια με τα μάτια ενός τρίτου αντικειμενικού παρατηρητή.
Ενός ανεξάρτητου εκτιμητή, ας πούμε, ο οποίος θα μπορέσει να διατυπώσει κρίσεις και παρατηρήσεις πέρα από πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες.
Με έναν και μοναδικό σκοπό: να αποδοθούν ευθύνες για ό,τι συνέβη αλλά και να αποφευχθούν τα ίδια λάθη στο μέλλον.
Αντί γι’ αυτό, κακή τύχη τούς έφερε να μπλέξουν με τους Σκουρλέτηδες και διάφορους άλλους που ονειρεύονται μια «Δίκη του Μνημονίου» – κάτι σαν τη «Δίκη του Κλίντον» που έγινε προ ετών στην Πλατεία Συντάγματος…
Και τότε το «δικαστήριο» είχε τουλάχιστον πρόεδρο τον Κώστα Καζάκο. Τώρα πολύ φοβούμαι μήπως ο «καρναβαλιστής» Διαμαντόπουλος, εκτός από ράσα, βάλει και γουνάκια!
Google news
