[Ανάλυση] ΠΟΛΛΑ ΤΗΓΑΝΙΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ 2014

Τo 2014 δεν ξεκίνησε με το δεξί. Ξεκίνησε με την κλήση Ευσταθίου στον ανακριτή για τα εξοπλιστικά. Το ξήλωμα του πουλόβερ των οπλικών προμηθειών συνεχίζεται και μάλιστα με ρυθμούς που κανένα βελονάκι δεν μπορεί να προλάβει. Από την άποψη αυτή, δεν ήταν καθόλου τυχαία η πρωτοχρονιάτικη έκρηξη Παπούλια «να πέσουν κεφάλια» με τις κλασικές αναφορές για «το χέρι στο μέλι». Είναι ένας Πρόεδρος εξαιρετικά μετρημένος και εξαιρετικά λιγομίλητος. Ενας πολιτικός που σε όλη του την καριέρα δεν είχε ποτέ – ούτε μία φορά! – φραστικές παρορμήσεις. Αρα, τι συνέβη; Υπάρχουν δύο εξηγήσεις.

Εξήγηση πρώτη που αφορά την πολιτική με μικρό «π» αλλά που δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη. Οι έρευνες για τα οπλικά γυρίζουν – προς το παρόν – γύρω από το ιστορικό ΠαΣοΚ. Είναι άραγε γιατί μόνο προς τα εκεί ψάχνουν οι ανακριτικές Αρχές; Πάντως, από το ιστορικό ΠαΣοΚ – με πέρασμα από τα υπουργεία Αμυνας και Εξωτερικών – προέρχεται και ο Κάρολος Παπούλιας. Είναι θέμα στοιχειώδους ρεφλέξ – το έχει – να ρίξει ανάθεμα σε όλα αυτά και να ζητήσει απόλυτη αυστηρότητα. Είναι και μια βασική κίνηση αυτοπροστασίας σε μια εποχή πολιτικής αγριότητας.  

Εξήγηση δεύτερη που αφορά την πολιτική με κεφαλαίο «Π» και έχει να κάνει με τη δημόσια παρουσία του Παπούλια ως Προέδρου της Δημοκρατίας. Η μόνη άλλη περίπτωση που ο Πρόεδρος «τά ‘χωσε» τόσο χοντρά ήταν την τελευταία φορά που έγινε δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου. Δηλαδή το καλοκαίρι του 2008. Ηταν το καλοκαίρι της Siemens. Ο Παπούλιας στάθηκε μπρος στο μικρόφωνο, τα είπε, άφησε σύξυλους τους παρόντες και πάγωσε μια δεξίωση που λόγω της ανυπόφορης ζέστης του Ιουλίου ταλαιπωρούσε αφάνταστα όσους ήταν υποχρεωμένοι να φορέσουν κοστούμι.

Επειδή η πολιτική είναι κυκλική, έξι χρόνια μετά περνάει πάλι από τα ίδια, ερχόμενη απλώς από διαφορετική κατεύθυνση. Η υπόθεση Siemens – που είχε τραυματίσει τότε και την πολιτική ζωή αλλά και την κοινή γνώμη – παραμένει επί της ουσίας αδιερεύνητη. Εν μέρει – και κυρίως – λόγω της «απόδρασης» Χριστοφοράκου. Θα γίνει και τώρα το ίδιο; Φαίνεται δύσκολο – αν και όχι απίθανο. Αν μη τι άλλο διότι η έρευνα είναι πολυκεντρική, διότι διαφορετικές υποθέσεις πάνε να συσχετισθούν μεταξύ τους κι αυτό ενδέχεται να δημιουργήσει μια κρίσιμη μάζα αποκαλύψεων.

Ο Παπούλιας είπε το αυτονόητο. Και παράλληλα έδειξε προς τα πού κινούνται τα πράγματα. Είπε επίσης κουβέντες που θα μείνουν και που θα συνοδεύουν ως θεσμικός υπότιτλος αυτά που, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, πρόκειται να παρακολουθήσουμε. Ξεκινώντας, άλλωστε, πάλι τη δουλειά τους στις 2 Ιανουαρίου οι ανακριτές βρέθηκαν να έχουν και θεσμική  – προεδρική – κάλυψη. Κάτι που δεν είναι χωρίς σημασία. Εστω κι αν ο ογδοντάρης Ευσταθίου δεν αποδείχθηκε ο μάρτυς – κλειδί που θα επιτρέψει το άνοιγμα της πόρτας στην κάμαρα με τα μυστικά των εξοπλισμών. Και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει κατέδειξαν τα όρια της προφυλάκισης ως μέσου πίεσης.

Κάπως έτσι η χρονιά ξεκινάει με τρόπο που δεν είχε ξεκινήσει ποτέ έως τώρα καμία άλλη. Δηλαδή με πολλά τηγάνια στη φωτιά. Και προεδρία της ΕΕ και ατμόσφαιρα έντασης με την τρόικα. Και έρευνα για τα οπλικά και πρωτοφανής πολιτική πόλωση. Και χρυσαυγίτες στη φυλακή και ντούμπλεξ ευρωεκλογών και αυτοδιοικητικών εκλογών. Είναι μια πολιτική ατζέντα πολυσχιδής και, κυρίως, με θεματικές που αλληλοεπηρεάζονται. Αυτό σημαίνει ότι η εξέλιξη μπορεί να μην είναι γραμμική αλλά να αποδειχθεί αλματώδης.