[Αγιογραφίες] Μεταξοσκώληκες

Ο ίδιος διαβεβαιώνει ότι αντέχει. Και λέει αλήθεια. Η ιδιοσυγκρασία του Γιάννη Στουρνάρα προκαλεί δέος στα ψηλά της κυβέρνησης. Οι κατ’ ιδίαν ατάκες είναι ότι «αυτός είναι αθεόφοβος – δεν καταλαβαίνει Χριστό» ή «προσπαθούμε να εξηγήσουμε στον Στουρνάρα ότι μπορούμε να πάρουμε μόνο τα μέτρα που μπορούμε να περάσουμε στην πολιτική».

ΩΣΤΟΣΟ, στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς το πρόβλημα δεν είναι – που δεν ήταν ποτέ – η αντοχή του Στουρνάρα. Αλλά των υπολοίπων. Δηλαδή η αντοχή της κοινωνίας σε ένα πρόγραμμα λιτότητας χωρίς τέλος. Η αντοχή της αγοράς σε φόρους που είναι τόσο πολλοί ώστε να σκοτώνουν τη δραστηριότητα. Η αντοχή των βουλευτών σε νομοσχέδια – καρμανιόλες. Μέχρι εκεί. Η τρόικα δεν έχει πρόβλημα αντοχής. Το ίδιο και το δίδυμο πολιτικών εργοδοτών του Στουρνάρα, δηλαδή οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος. Τόσο ο πρώτος όσο – κι αυτό έχει περισσότερο ενδιαφέρον – ο δεύτερος τον στηρίζουν μια χαρά. Εστω κι αν στο νεοκλασικό του ΥΠΕΞ, οι πολυέλαιοι ακούνε κάποιες σαρκαστικές παρατηρήσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης.

ΑΝ και απέχουμε από την άνοιξη, το πρόβλημα το Στουρνάρα είναι ότι μοιάζει με μεταξοσκώληκα που δεν γίνεται πεταλούδα. Ως μεταξοσκώληκας συνεχίζει να παράγει – έστω κι αν πολλοί θα διαφωνούσαν σοβαρά ότι η οικονομική πολιτική είναι μεταξένια! Είναι όμως προσδεδεμένος στο κλαδί και διάφοροι προσπαθούν να τον λειώσουν. Αν έβγαζε φτερά, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Αλλά δεν θέλει. Ακόμη χειρότερα: ο Στουρνάρας επιμένει να κάνει κάτι που έχει πεθάνει με την κρίση – δηλαδή επικοινωνία. Επικοινωνιακός – και ατυχής – είναι ο χειρισμός για τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στο πετρέλαιο που έχει κάνει μάγκες διάφορα ρετάλια του νεο-καραμανλισμού. Ολα αυτά ενώ το υπουργείο έχει χαθεί στην αιθαλομίχλη.

ΦΥΣΙΚΑ, δεν φταίει εντελώς ο Στουρνάρας. Ή μάλλον πληρώνει ώς έναν βαθμό αμαρτίες άλλων. Το «μη αυτό, μη εκείνο» και η διαρκής αναζήτηση ισοδυνάμων έχει οδηγήσει σε φορολογικές στρεβλώσεις. Χοντρά χοντρά το φορολογικό χάλι είναι το ισοδύναμο του «μην πειράξετε το Δημόσιο». Κι αυτό δεν είναι – όπως και πολλά άλλα – απόφαση Στουρνάρα μα άλλων. Στην πραγματικότητα ο μεταξοσκώληκας δεν είναι σε θέση να επιβληθεί στο πολιτικό σύστημα. Στη βάση υπάρχει αναβρασμός και στη μέση μια άτυπη εξέγερση. Στην κορυφή ο Στουρνάρας είχε καταφέρει να πάρει με το μέρος του τους συνέταιρους της κυβέρνησης αλλά τους τραβούν απ’ το μανίκι οι στασιαστές της μέσης και αδυνατίζουν το φρόνημά τους οι κακές δημοσκοπήσεις. Εμπειρος από το παρελθόν, ο Στουρνάρας δεν έχει γίνει υπουργός τρόικας αλλά αυτός που μάχεται την τρόικα.

ΟΛΑ θα είχαν περισσότερη αξία ως ανάλυση αν είχε βρεθεί ο διάδοχος του Στουρνάρα. Κάτι που δεν έχει συμβεί. Ο ένοικος της οδού Νίκης έχει το «respect» των έξω – χωρίς αυτόν πρόγραμμα δεν υπάρχει όπως και χωρίς τον Παπαδήμο δεν μπορούσε να γίνει PSI – και ξέρει καλύτερα την ελληνική οικονομία από όλους τους μέσα. Αλλο τέτοιο πρόσωπο δεν υπάρχει. Αυτή είναι και η δύναμή του – αλλά δεν την εκμεταλλεύεται. Η πρωτοχρονιάτικη στήριξη Παπούλια δεν είναι άσχετη με όλα αυτά. Την ίδια ώρα η αισιοδοξία του Στουρνάρα για την οικονομία δεν συμπίπτει με τον δημόσιο σκεπτικισμό του ανθρώπου που τον εκτιμούσε ιδιαίτερα ως πρωθυπουργός, δηλαδή του Κώστα Σημίτη.