[Στίγμα] Η απόλυτη ανοργανωσιά

Η απόλυτη ανοργανωσιά

Μάλιστα! Το ζήσαμε και αυτό το έπος. Τέλη κυκλοφορίας, τελευταία ημέρα. Λες και χάθηκαν οι υπόλοιπες εκατό από την ημέρα που ανακοινώθηκε ότι – δυστυχώς πρέπει και φέτος να πληρώσουμε τέλη κυκλοφορίας για το αυτοκίνητο, έπρεπε να φτάσουμε στην τελευταία, τελευταία ημέρα της προθεσμίας, η οποία ήταν και η τελευταία τελευταία ημέρα του χρόνου, για να πληρώσουμε. Και σχηματίστηκαν ουρές στις Εφορίες και μετά τις ουρές ήρθαν και τα ρεπορτάζ στα κανάλια με ζωντανές συνδέσεις για την «απίστευτη ταλαιπωρία στις Εφορίες».  Και αφού είδε το υπουργείο Οικονομικών τα – πάντα έγκυρα – ρεπορτάζ, στη συνέχεια αποφάσισε να δώσει νέα παράταση για την πληρωμή των τελών ώς σήμερα. Αλλά χθες που πήγαν στις Εφορίες οι πολίτες, «έπεσε» (προσωρινά, έστω) το σύστημα. Και  έγιναν τα αναμενόμενα: μεγάλωσαν οι ουρές, ήρθαν οι κάμερες και μετά οι βρισιές για το σύστημα που «έπεσε» – μάθαμε και καινούργιες εκφράσεις. «Επεσε» σου λέει το σύστημα, τρελάθηκε ο μεσήλικος που είχε ακούσει ότι το πέσιμο είναι το δεύτερο πράγμα από το οποίο μπορεί να «πάει» κάποιος στην ηλικία του…

Τέλος πάντων, εμένα το θέμα μου δεν είναι αυτό, ότι το σύστημα «έπεσε». Μπορεί και να «κρασάρισε», το ίδιο μου κάνει. Εμένα το θέμα μου είναι γιατί πρέπει κάθε φορά να γίνεται το ίδιο: δηλαδή να φτάνουμε στην τελευταία ημέρα της προθεσμίας, την τελευταία ώρα, το τελευταίο λεπτό για να πληρώσουμε αυτά που από μήνες ξέρουμε ότι θα πληρώσουμε!

Υπάρχει μήπως καμιά περίπτωση ότι θα τα γλιτώσουμε, ώστε να λέμε «άσε, εγώ θα πάω τελευταία ημέρα να πληρώσω, γιατί μπορεί να τον έχουν πιάσει τίποτε μεγαλοθυμίες τον Στουρνάρα και να μας τα χαρίσει»; Ούτε μία στο εκατομμύριο. Υπάρχει εξάλλου πιθανότητα να γίνει κάτι μαγικό και να μην πληρώσεις, του τύπου να πει η τρόικα:«παιδιά, δεν πειράζει, τα 2-3 δισ. που πρέπει να μαζέψετε από τέλη κυκλοφορίας μην τα μαζέψετε, σας τα χαρίζουμε για φέτος διότι έχετε επιδείξει καλή συμπεριφορά, είστε συνεπείς στις υποχρεώσεις που έχετε αναλάβει, εκτελείτε με πιστότητα το πρόγραμμα το οποίο σας επιβάλλαμε για να σας δανείσουμε, έχετε υλοποιήσει όλα τα προαπαιτούμενα και ως εκ τούτου χαλάλι σας βρε, χαλάλι σας!».

Ούτε και το άλλο επιχείρημα, που άκουσα στα ανατριχιαστικά ρεπορτάζ των καναλιών, βρίσκω ότι έχει βάση: δεν έχουμε, λέει, να πληρώσουμε. Μάλιστα! Δεν έχεις να πληρώσεις, πολύς κόσμος δεν έχει να πληρώσει, αλλά πηγαίνοντας την τελευταία ημέρα να πληρώσεις, τι ακριβώς σου συνέβη; Εγινες πλουσιότερος κατά 300 ευρώ ας πούμε το προηγούμενο διάστημα; Κέρδισες λαχείο; Τους τα «πήρες» στο 21, το 31 και δεν ξέρω σε τι άλλο;  Εμφανίστηκε κληρονομιά από το πουθενά; Μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας τώρα. Ολο αυτό που έγινε χθες, και φαντάζομαι ότι θα συνεχιστεί και σήμερα έχει προφανώς να κάνει με την απόλυτη ανοργανωσιά που μας διακρίνει και η οποία είναι σύμφυτη με τον χαρακτήρα του Ελληνα…

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που γίνεται με τις Εφορίες, τα τέλη, τις πινακίδες, τις δόσεις κ.λπ. με κάποιον τρόπο πρέπει να τελειώσει. Ας βρουν μια λύση. Ας βάλουν την πληρωμή των τελών με βάση την αρίθμηση των πινακίδων. Κάτι. Αλλά αυτή τη γελοιότητα ας βρουν λύση να την τελειώσουν…

Το σίριαλ της διαπραγμάτευσης

Στο μεταξύ και σε συνέχεια των όσων ανέφερα χθες για την προσπάθεια της κυβέρνησης να τελειώσει όσο πιο σύντομα γίνεται τη διαπραγμάτευση με την τρόικα, μίλησα με στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών. Μου εξήγησε ότι «στόχος είναι οι διαπραγματεύσεις να τελειώσουν μέσα σε μία εβδομάδα, το πολύ σε δέκα ημέρες». Ρώτησα το γιατί. Μου ανέφερε ότι «πιέζουν» οι ημερομηνίες.

– Στις 27 Ιανουαρίου υπάρχει προγραμματισμένη συνεδρίαση του Eurogroup. Αυτοί έχουν ειδοποιήσει ότι έρχονται στις 15. Πρέπει η διαπραγμάτευση να τελειώνει μέσα στο διάστημα που μεσολαβεί. Αλλιώς θα πάμε πολύ πίσω…

Να τελειώνει, δεν έχουμε αντίρρηση. Αλλά είναι τόσο πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν, που πραγματικά αναρωτιέμαι πώς θα γίνουν. Εκκρεμούν, για όσους το αγνοούν, η συμφωνία για το δημοσιονομικό κενό (πέντε πάνω, πέντε κάτω, στο φινάλε θα τα βρουν στο 1 δισ.), ένα «πακετάκι» ως το ’17, καμιά 70αριά προαπαιτούμενα τα οποία είχαμε πει ότι θα τα υλοποιήσουμε και δεν τα υλοποιήσαμε ποτέ. Τέλεια…

Μεγάλα ψάρια και όχι μαρίδες

Και επειδή αυτές τις ημέρες παρακολουθούμε να εξελίσσεται παράλληλα το σίριαλ «αποκαλύψεις Κάντα», έχω να αναφέρω και το εξής, για να μη νομίζουν ορισμένοι πως όλα αυτά είναι τυχαία: Γνωρίζω πολύ καλά ότι μία από τις πρώτες απαιτήσεις των δανειστών (και ειδικά των Γερμανών) ήταν να χτυπηθεί η διαφθορά στην Ελλάδα. Να χτυπηθεί πραγματικά και όχι επιδερμικά. Να πιαστούν μεγάλα ψάρια και όχι μαρίδες – για να χρησιμοποιήσω όρους ψαρέματος, με το οποίο δεν έχω την παραμικρή σχέση!

Γνωρίζω επίσης ότι  ο κύριος Σόιμπλε  ένα από τα πρώτα πράγματα που έθετε  στις συνομιλίες του με τους αξιωματούχους τον πρώτο πρώτο καιρό των Μνημονίων ήταν «τι θα κάνετε με τη διαφθορά, τι θα κάνετε με τη διαπλοκή». Και είχε μπροστά του, λέει, ένα χαρτί με διάφορα ονόματα – ένα εκ των οποίων αφορούσε γνωστό έμπορο όπλων, ο οποίος σε λίγο θα βρεθεί ενώπιος ενωπίω με τους ανακριτές…

Και μπορώ να βεβαιώσω ότι οι Γερμανοί έδωσαν και το σχετικό know how στις Αρχές για το πώς να ψάχνουν, τι και με ποια μέθοδο – για να μην απορούν μερικοί για το πώς, ας πούμε, βρέθηκε στη μακρινή Σιγκαπούρη ο λογαριασμός του Κάντα…

Αυτά…

Ψυχραιμία, παιδιά, μια διαχείριση είναι
Αν έχουν ένα δίκιο τα πολλά δημοσιεύματα που συνοδεύουν  την ανάληψη της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης από την Ελλάδα   είναι το «περίεργο» του πράγματος: μια χώρα που βρίσκεται  ουσιαστικά υπό την κυριαρχία των δανειστών αναλαμβάνει την προεδρία και καλείται να διαχειριστεί έστω και τυπικά τις τύχες της Ενωσης. 
Είναι πραγματικά κάτι πολύ καινούργιο για  την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά πόσα καινούργια δεν έχουν σημειωθεί στη 63χρονη ιστορία της. Γι’ αυτό δημιουργεί αίσθηση. Λίγο πρέπει όμως να μας απασχολεί αυτό. Και ακόμη λιγότερο να μας αγχώνει. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ως και θεμιτές τις  ανησυχίες των ξένων, μη γελιόμαστε. Αλλά, όπως πολλοί εκτιμούν, το πράγμα έχει απλώς μια «γαργαλιστική» πλευρά και αυτή είναι που κινητοποιεί το ενδιαφέρον των ξένων.
Κατά τη γνώμη μου, ο πραγματικός κίνδυνος  αφορά εμάς: να πιστέψει, δηλαδή, η πολιτική ηγεσία ότι αναλαμβάνοντας την προεδρία μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα σε ό,τι αφορά τη χώρα. Οτι μπορεί, για παράδειγμα, να καταφέρει την απεξάρτηση από την τρόικα ή να επιτύχει τη σε μικρότερο χρόνο έξοδο στις αγορές. Ακόμη χειρότερο είναι αυτά – για λόγους καθαρά προεκλογικούς – να τα «περάσει» προς τα κάτω, στην κοινωνία. Να αρχίσουν, δηλαδή, τίποτε επιχειρήσεις αισιοδοξίας επικοινωνιακού χαρακτήρα προκειμένου να βελτιωθεί το κακό κλίμα που  σήμερα υπάρχει  στην κοινωνία. 
Είναι, κατά τη γνώμη μου, απολύτως απαραίτητο να ειπωθεί – σε όλους τους τόνους – ότι η προεδρία είναι ανεξάρτητη από την κατάσταση την οποία υφίσταται η χώρα. Οτι οι απαιτήσεις των δανειστών θα εξακολουθούν να υφίστανται και στη διάρκεια της προεδρίας αλλά και μετά από αυτήν. Οτι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει στις βασικές παραμέτρους του «ελληνικού προβλήματος». Και είναι απολύτως αναγκαίο να «μαζέψει» κάποιος και τις κυβερνητικές «ντουντούκες» οι οποίες είναι έτοιμες να σαλπίσουν τη γενική αντεπίθεση για την επιστροφή στην ανάπτυξη. Χαμηλοί τόνοι και κυρίως επαφή με την πραγματικότητα απαιτείται…
Αλλιώς η κυβέρνηση θα παγιδευθεί σε έναν φαύλο κύκλο προσδοκιών οι οποίες πολύ σύντομα θα αποδειχθεί ότι δεν έχουν έρεισμα. Και, όπως είναι λογικό και φυσικό, θα «πληρωθούν» διπλά στις επερχόμενες  εκλογές. Γιατί οι πολίτες έχουν κουραστεί  από τις υποσχέσεις και δεν αντέχουν άλλες διαψεύσεις προσδοκιών.