[Ενστάσεις] Το σόπινγκ του επαναστάτη

Εχοντας διασκεδάσει αρκετά με τη μελό αφέλεια μιας υποτιθέμενης αριστερής παραφιλολογίας, ιδιαίτερα παραγωγικής το 2013, είμαι πολύ χαρούμενος που ο νέος χρόνος, ήδη από την πρώτη μέρα του, έφερε ένα νέο αθάνατο κείμενο του νέου στρατευμένου ελληνισμού, που είναι βέβαιο ότι θα κοσμεί τις ανθολογίες του μέλλοντος. Επιλέγεται προς δημοσίευση από τον δικτυακό τόπο left.gr, υπογράφεται από τον Βαγγέλη Γαβριηλίδη και περιγράφει τη, με δέος, επίσκεψη του συγγραφέα στο άντρο του καταναλωτισμού (άρα και του ιμπεριαλισμού) Golden Hall.

Ο συγγραφέας πήγε τυχαία στο «κυριλέ Mall», όπως το καταλαβαίνει, για να πάρει δώρο ένα βιβλίο σε ένα κορίτσι (αχ, ο έρωτας παραμένει κίνητρο τα χρόνια της κρίσης). Εκπλήσσεται από την πολυτέλεια, που μάλλον δεν την έχει ξαναδεί, εκπλήσσεται κι απ’ τα πανάκριβα σοκολατάκια με γεύση granberry (sic), με τα οποία η αστική τάξη εκμαυλίζει τους παρασυρμένους προλετάριους. Και παθαίνει την πλακάρα του όταν, και στα δυο μεγάλα βιβλιοπωλεία του συγκροτήματος, οι πωλήτριες του απευθύνονται στον πληθυντικό. Γράφει:

«”Γεια σου”, της λέω, “ψάχνω για το βιβλίο Ο διάσημος Νικόλας Ασιμος”. “Περιμένετε μισό λεπτό να κοιτάξω” [απαντά] με ευγενικό και δουλικό ύφος. Της λέω: “δεν χρειάζεται να μου μιλάς στον πληθυντικό”. Με κοιτά ξαφνιασμένα και γελά, “ωραία” μου απαντά. Μετά από λίγο ξαναρχίζει “Ξέρετε, δεν υπάρχει το βιβλίο αυτό”. Τόσα χρόνια έγινε πλέον συνήθεια ο πληθυντικός, η υποταγή […]». Τελική αίσθηση, η δυσφορία διότι η πωλήτρια, εκτός του ότι δεν έχει Ασιμο, εκτός του ότι μιλά στον πληθυντικό, που δεν είναι ένδειξη τυπικής ευγένειας (όπως μας δίδασκαν οι δάσκαλοί μας στα, προφανώς, υποταγμένα στο σύστημα επαρχιακά δημόσια σχολεία όπου μάθαμε γράμματα) αλλά υποταγής, δεν έχει και έναν εναλλακτικό τίτλο – ούτε ένα βιβλίο του Λένιν. Και πώς θα πάει στη φιλενάδα χωρίς Λένιν…

– Μια συνάδελφος μού ασκεί συχνά κριτική ότι δεν γράφω για τη διευρυμένη φτώχεια, για τους άστεγους ή τους ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια για να βγάλουν το ψωμί τους – τις κοινωνικές επιπτώσεις της κατάρρευσης. Της απαντώ ότι δεν έχει νόημα να καταγράφεις τα δυσάρεστα αυτονόητα αν δεν έχεις κάτι ουσιαστικό να προτείνεις αλλά κι ότι, σε μεγάλο βαθμό, κι εγώ κάπως έτσι κερδίζω το ψωμί μου: ψάχνοντας στα σκουπίδια.

Γνωρίζοντας τα αστείρευτα αποθέματα του ελληνισμού, είμαι σίγουρος ότι δεν θα σταματήσει να με (να μας) τροφοδοτεί με θησαυρούς ούτε η καινούργια χρονιά.