[Στίγμα] Λείπει πάλι ο Θεός…

Αυτό ήταν. Τέλος! Σε λίγες ώρες το ’13 θα ανήκει στο παρελθόν, ένας καινούργιος χρόνος θα ανατείλει, το ’14, φέρνοντας μαζί του ελπίδες ότι σε τίποτε δεν θα μοιάζει με τον προηγούμενο. Θα μου πεις, ελπίδες έφερνε και το ’13, πέρυσι τέτοια ημέρα που αποχαιρετούσαμε το ’12, αλλά οι ελπίδες αυτές δεν φθάνει που δεν ευοδώθηκαν, πολύ γρήγορα αποδείχθηκαν φρούδες και έτσι φθάσαμε σήμερα να αναπολούμε με νοσταλγία τον προηγούμενο χρόνο, και με ακόμη μεγαλύτερη τον προπροηγούμενο, και πάει λέγοντας.

Λένε πως «και τα πίσω δρόμος είναι» και θα συμφωνήσω, αλλά αυτό το πράγμα που συμβαίνει μ’ εμάς, τον καθένα χωριστά και όλους μαζί, όχι μόνο δεν έχει προηγούμενο, αλλά επιπλέον σου δημιουργεί την αίσθηση ότι την επόμενη στιγμή, την επόμενη ώρα, την επόμενη ημέρα κάτι θα σου συμβεί. Κάτι από αυτό που συνέβη στον διπλανό σου, στον απέναντι, στον άλλον που κατοικεί στον διπλανό δρόμο.

Δεν ξέρω πού θα πάει αυτό, φαντάζομαι κανείς δεν ξέρει. Απ’ όσο γνωρίζω, λείπει πάλι ο Θεός και έχει «μην ενοχλείτε» έξω στην πόρτα του, που λέει και ο Μαζωνάκης! Και κάτι μέντιουμ που υπάρχουν είναι σίγουρο ότι γνωρίζουν περισσότερο την… τύφλα τους, παρά οτιδήποτε άλλο. Ακόμη και αν διαθέτουν το… κληρονομικό χάρισμα.

Τούτων δοθέντων, αρνούμαι κατηγορηματικά να το ρίξω στις προβλέψεις. Δεν έχει και κανένα νόημα.

Η χρονιά των εκλογών

ΟΚ το ’14 θα γίνουν εκλογές. Ευρωεκλογές και αυτοδιοικητικές, τουλάχιστον. Είναι προσδιορισμένες για τον Μάιο. Κάτι κόλπα που κάνει η κυβέρνηση, να θολώσει τα πράγματα με τις ημερομηνίες, είναι – το θεωρώ, δηλαδή – μια βλακώδης προσπάθεια να αποφύγει το αναπόφευκτο. Ολοι γνωρίζουν ότι οι κάλπες, ειδικά στις ευρωεκλογές, είναι μια χρυσή ευκαιρία να σταλεί ένα σοβαρό μήνυμα στην κυβέρνηση, την κάθε κυβέρνηση. Και πως από το αποτέλεσμά τους εξαρτάται συνήθως ο χρόνος διεξαγωγής των εθνικών εκλογών. Γιατί στις ευρωεκλογές δοκιμάζονται οι αντοχές της κυβέρνησης. Αν ας πούμε νικήσει η αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω, με μια διαφορά κοντά στις τρεις μονάδες, λίγο πάνω λίγο κάτω δεν έχει σημασία, το σκερτσόζο και τόσο ταλαντούχο δίδυμο «Αμποτ και Κοστέλο» που μας κυβερνά θα μπορεί να ισχυριστεί ότι «το πήραμε το μήνυμα και με ορισμένες διορθωτικές κινήσεις συνεχίζουμε για την επιτυχία του προγράμματος εξυγίανσης της χώρας» (αυτή η χώρα, να μου το θυμηθείτε, από την πολλή εξυγίανση θα πάει στο τέλος…). Αν η διαφορά είναι μεγαλύτερη, πέντε μονάδες ας πούμε, δεν υπάρχει περίπτωση να αντέξει το σχήμα, όσους ανασχηματισμούς και να επιχειρήσει ο επικεφαλής του διδύμου. Θα πάμε σε εκλογές τον Σεπτέμβρη, άντε αρχές Οκτώβρη το πολύ. Τι να λέμε τώρα…

Εδώ ετούτοι κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πείσουν για το αντίθετο. Αν και ο νόμος λέει ότι οι ευρωεκλογές πραγματοποιούνται μαζί με τις αυτοδιοικητικές εκλογές, αποφασίζουν να προηγηθούν οι δημοτικές εκλογές μια Κυριακή. Ετσι, αντί να γίνουν μαζί στις 25 Μαΐου, οργανώνουν στις 18 τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών, ώστε, σου λέει το πονηρό τους το μυαλό, να εκτονωθεί η οργή του κόσμου και στις ευρωεκλογές της επόμενης Κυριακής που το αποτέλεσμα θα είναι πιο καθαρό και ορατή η δύναμη των κομμάτων άλλος να πάει για ψάρεμα (θα έχει φτιάξει και ο καιρός), άλλος βόλτα να απολαύσει τη λιακάδα και άλλος στο «τρίγωνο» στα Καλύβια για παϊδάκια (δεν θα κατονομάσω ποιος, δεν είναι του τύπου μου).

Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι το κόλπο θα έχει την παραμικρή απόδοση. Τι πιστεύω; Οτι τα πράγματα έχουν πάρει την τροχιά τους…

Οι Ελληνες πάντοτε καταψήφιζαν

Θα μου πεις, και θα συμφωνήσω – σαράντα χρόνια φούρναρης, γαρ – ότι ως τον Μάιο ο πολιτικός χρόνος είναι πολύς και πως ενδέχεται να υπάρξουν γεγονότα τα οποία να ανατρέπουν την εικόνα που θεωρείται σήμερα ως διαφαινόμενη. Ναι, αλλά πόσες φορές έχει συμβεί αυτό;

Στο κάτω κάτω της γραφής, που έλεγαν παλιά οι δημοσιογράφοι, χωρίς να προσδιορίζουν πιο είναι αυτό το «κάτω κάτω» και τι βρίσκεται πάνω από το «κάτω κάτω», οι Ελληνες πάντοτε καταψήφιζαν, δεν ψήφιζαν με θετικό τρόπο, άρα καμιά πρωτοτυπία…

Βεβαίως για όλα τα πράγματα ισχύει το γνωστό «θα δείξει η ζωή» (με το ζήτα μικρό, όχι η άλλη με το ζήτα κεφαλαίο, που εύχομαι το ’14 να της δώσει την ηρεμία και την αυτογνωσία που χρειάζεται)…

Ο Χάρης, ο Λιάπης και το… Μπάνσκο

Ωσπου να δείξει λοιπόν η ζωή, εισηγούμαι να περάσουμε τη σημερινή ημέρα με ηρεμία. Οπως και 130.000 συμπατριώτες μας (πάνω από το 1% του πληθυσμού της χώρας, της δοκιμαζόμενης από την κρίση χώρας!) που επέλεξαν να κάνουν διακοπές στο… Μπάνσκο της Βουλγαρίας. «Οπου πήγαινες, άκουγες ελληνικά», μετέδωσαν σχετικά τα κανάλια. Τα ίδια αυτά κανάλια που έκαναν πρώτο θέμα τον θλιβερό Μιχάλη Λιάπη, επειδή πήγε διακοπές στη Μαλαισία. Και πρώτο – δεύτερο τον Χάρη «πού και πού τα πιάνω» Τομπούλογλου, ενώ μέχρι τώρα κανείς δεν είχε αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν εν έτει 2013, με την πιο σκληρή κρίση να είναι εδώ παρούσα, κάθε αποτυχημένος πολιτευτής να διορίζεται διοικητής σε οργανισμό του Δημοσίου, ίδρυμα, φορέα, νοσοκομείο…

Ηρεμία λέμε! Και αυτοσυγκέντρωση. Και αυτοοργάνωση που θα μας χρειαστεί για το ’14. Δεν εννοώ πολιτική αυτοοργάνωση, για να μην εμπλακώ (δεν έχω καμιά διάθεση) με τους 58 της Κεντροαριστεράς, προσωπική εννοώ…

Ευχαριστώ τους «πελάτες»

Και δεν γνωρίζω τι κάνετε εσείς μια τέτοια ημέρα όπως η σημερινή, αλλά εγώ σιχαίνομαι τους απολογισμούς. Αντίθετα προτιμώ να στέλνω ευχές. Και ευχαριστίες σε όσους με βοήθησαν να πετύχω (χα!). Ακριβώς όπως κάνουν οι ηθοποιοί και οι σκηνοθέτες στην τελετή απονομής των Οσκαρ.

Ευχαριστώ λοιπόν «για το Οσκαρ καλύτερης στήλης ever» (εντάξει, υπερβάλλω, αλλά το τελευταίο για το οποίο μπορεί να κατηγορηθώ είναι… έλλειψη αυτοπεποίθησης) όλους εκείνους που με πράξεις, παραλείψεις, υπερβολές, θετικές ενέργειες, ανόητες πρωτοβουλίες, λάθη, βλακείες, ανοησίες, «χοντράδες», θεαματικές κινήσεις, συνωμοσίες, προδοσίες, αμοραλισμό τροφοδότησαν με υλικό όσα διαβάσατε όλη αυτήν τη χρόνια που σε λίγο φεύγει.

Από το κεφάτο «τρίο Μπελκάντο» που μας κυβέρνησε και στη συνέχεια έδωσε τη θέση του στους «Αμποτ και Κοστέλο» έως το αριστερό αγόρι Αλέξη και από τον πρόεδρο του κόμματος «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» Πάνο έως τον «καλύτερο πελάτη των χασαποταβερνών Χασιάς και Μεσογείων» Κώστα, και από τον βιομήχανο αγωγών Καπερνάρο έως τον Αλέξη «είμαι το ΠαΣοΚ στον ΣΥΡΙΖΑ» Μητρόπουλο, τη Ζωή, τη Ραχήλ, τη Θεοδώρα, τους κασιδιάρηδες, τους εργατοπατέρες φωτόπουλους, σταματόπουλους, μπαλασόπουλους και λοιπούς συγγενείς και φίλους. Για όλους αυτούς λοιπόν, έχω ένα τεράστιο ευχαριστώ και μια μεγάλη αγκαλιά! Μαζί με την υπόσχεση ότι το 2014 θα είμαστε και πάλι μαζί. Υποκλίνομαι…