[Αγιογραφίες] 152

ΟΙ γραμμές στο πρόσωπό του και το χτενισμένο προς τα πίσω μαλλί δίνουν στη φυσιογνωμία του Βύρωνα Πολύδωρα κάτι από τα χαρακτηριστικά των ηρώων των παλιών γαλλικών αστυνομικών ταινιών. Λίνο Βεντούρα δεν είναι – εντάξει, ας σοβαρευτούμε. Αλλά τον φαντάζεται κανείς εύκολα με καμπαρντίνα που έχει σηκωμένο γιακά να κοιτάει κάπου μακριά με αυτό το σκληρό βλέμμα. Εστω κι αν δεν είναι σκληρός άνθρωπος αλλά σκληρός Δεξιός.

ΓΙΑΤΙ δεν ψήφισε ο Βύρων; Διότι σε κάθε ψηφοφορία από το 2010 και μετά υπάρχει κάποιος που αιφνιδιάζει γιατί «την κάνει» ενώ δεν τον περιμένουν. Οπως μάρκαραν τον Δημαρά και τη Σακοράφα και τους τη βγήκε και ο Οικονόμου στο Μνημόνιο. Οπως πρόσεχαν όλη την εβδομάδα τον Σηφουνάκη για να τους τη φέρει ο Πολύδωρας. Εντάξει – ο Βύρων πέταγε τούβλα και χοντράδες εδώ και εβδομάδες. Αλλά ποιος δεν το κάνει; Οι πάντες κατά καιρούς λένε μια κουβέντα παραπάνω. Αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά κάτι. Το ότι είχε βγει αρκετές φορές κόντρα στην κυβέρνηση στα προφορικά σημαίνει ότι η Ντόρα Μπακογιάννη θα κάνει το ίδιο και στα γραπτά; Δηλαδή ότι θα καταψηφίσει; Αμφίβολο.

ΑΤΟΜΙΚΕΣ περιπτώσεις, γενικευμένες συμπεριφορές. Σύμφωνοι – ο Βύρων δεν ξεπέρασε ποτέ το ότι έμεινε ο πρόεδρος της μιας ημέρας στη Βουλή. Δηλαδή ότι δεν ήταν αυτός στη θέση του Μεϊμαράκη. Και στον Δημήτρη Αβραμόπουλο όμως δεν άρεσε που ξεσηκώθηκε από το υπουργείο Εξωτερικών για να πάει εκεί ο Βενιζέλος. Αλλά ο άνθρωπος έριξε μια τορπίλη όλη κι όλη στον πρόεδρο του ΠαΣοΚ για τα υποβρύχια – δεν έριξε την κυβέρνηση. Λογικό. Αμα έχεις φιλοδοξίες δεν το τραβάς πέρα από ένα σημείο. Και εκεί είναι το πρόβλημα με τον Βύρωνα – ή με κάποιους σαν τον Βύρωνα. Δεν έχουν πια κάτι να περιμένουν.

ΠΡΟΣΩΠΟ εμβληματικό της καραμανλικής διακυβέρνησης – με τη ζαρντινιέρα, τον «στρατηγό άνεμο» και άλλα κλέη για κλάματα όταν ήταν στην Κατεχάκη – ο Πολύδωρας αποτελεί αφορμή για διαχρονικούς προβληματισμούς. Ή για τη συμβολική των αριθμών. Και πιο συγκεκριμένα για τη σημασία του 152. Τόσους βουλευτές θα είχε η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ αν δεν υπήρχε ο Απόστολος Κακλαμάνης που, πάντως, ασθένησε και δεν πήγε να ψηφίσει. Τόσους είχε και η κυβέρνηση Καραμανλή του 2007. Λέγεται πως όταν πληροφορήθηκε το ότι είχε όλη κι όλη πλειοψηφία δύο εδρών στη Βουλή ο τότε πρωθυπουργός γύρισε κατ’ ιδίαν και είπε σε κορυφαίο υπουργό του. «Μην αμφιβάλλεις. Σε έναν χρόνο θα έχουμε πέσει». Τελικά άντεξαν δύο.

ΑΝ η αναδρομή αυτή έχει αξία είναι για να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει το 152 για την κυβέρνηση. Είναι το είδος του αριθμού που ανοίγει ορέξεις στους βουλευτές; Που παρακινεί δηλαδή τον καθένα να βάλει ένα θέμα, να κάνει αισθητή την παρουσία του και να επιβάλλει τους όρους του; Δυστυχώς, είναι πολύ πιθανό. Εστω κι αν υπάρχει μια διαφορά από το 2007. Κάποιοι από τους – πολλούς – ανεξάρτητους βουλευτές έχουν δώσει διαβεβαιώσεις στο Μαξίμου ότι σε κρίσιμες ψηφοφορίες, αν η κυβέρνηση κινδυνεύει να πέσει, θα βγουν από το δάσος και θα βοηθήσουν ψηφίζοντας. Προχθές, αρκούσε πλειοψηφία επί των παρόντων. Αρα δεν υπήρχε η δυνατότητα να τεστάρουμε αυτήν τη δέσμευση. Αλλά είναι η μόνη που κάνει τη διαφορά σε σχέση με το δυσάρεστο παρελθόν των κυβερνήσεων με 152 βουλευτές.