[Αγιογραφίες] Φτωχοποίηση

Η φτωχοποίηση – pauperization στα ξενικά – είναι ο νεολογισμός της εποχής. Ο όρος είναι προκάτ. Αναπαριστά όμως γραφικά τη διαδικασία οικονομικής κατάπτωσης ή μάλλον αλλαγής status ενός πολίτη, συνήθως μικρομεσαίου ή μεσοαστού, λόγω της κρίσης. Φτωχοποίηση – όχι κυριολεκτική επειδή διάφοροι γράφουν δεκάρες στα πόθεν έσχες τους, αλλά μεταφορική και μάλιστα άγρια – έχει υποστεί η ελληνική πολιτική τα τελευταία χρόνια. Και δεν υπάρχει δείκτης που να φανερώνει με μεγαλύτερη διαύγεια την κατάσταση αυτή από τον προβληματισμό για το τι θα κάνει η Ραχήλ Μακρή. Θα μείνει στους ΑΝΕΛ; Θα φύγει από τους ΑΝΕΛ; Θα ανεξαρτητοποιηθεί; Θα πάει σε άλλο κόμμα;

ΞΕΧΑΣΤΕ το φύλο και τα μορφωτικά ή πολιτισμικά χαρακτηριστικά τής μέχρι πρότινος βουλευτίνας των ΑΝΕΛ. Το λέω για να μην κατηγορηθούμε για σεξισμό. Η Μακρή – ως παρουσία – εικονογραφεί τη φτώχεια προσώπων στα έδρανα της Βουλής. Αλλά και τη φτώχεια σκέψης μαζί με τη φτώχεια πολιτικού λόγου. Η διαπίστωση είναι οριζόντια. Η φτωχοποίηση έχει αγγίξει όλα τα κόμματα. Αλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο. Ολα όμως έχουν στις γραμμές τους πρόσωπα που είναι όχι κατώτερα, αλλά πολύ κατώτερα των περιστάσεων και των απαιτήσεων της στιγμής. Επειδή όλοι αυτοί και όλες αυτές δεν είναι ούτε γόνοι και κληρονομικοί δικαιούχοι οικογενειακών εδρών ή «καταστάσεων» ούτε διορισμένοι, «κολλητοί» ή «δικά μας παιδιά» – επειδή όλοι αυτοί είναι εκλεγμένοι και μάλιστα σε διπλές εκλογές, τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012, τα ερωτηματικά υπερβαίνουν τα πρόσωπα. Και απευθύνονται στο εκλογικό σώμα.

Η απορία δεν είναι τι έχει στο μυαλό της ή τι μυαλό έχει η Μακρή. Η απορία είναι τι μυαλό κουβαλούσαν όλοι αυτοί που την ψήφισαν. Και τι περίμεναν από αυτήν; Επαρκεί ο βρασμός ψυχικής ορμής για να εξηγήσει και την εκλογή της ιδίας, αλλά και την είσοδο κομμάτων τύπου ΑΝΕΛ στη Βουλή; Μια Βουλή με πρωτοφανή χαρακτηριστικά, με βουλευτές που χειρονομούν και ωρύονται λες και συμμετέχουν σε trash τηλεοπτική εκπομπή της προηγούμενης δεκαετίας. Αναρωτιέται κανείς – με αυτά τα δεδομένα – γιατί να μην είναι και η Αννίτα Πάνια βουλευτής; Σίγουρα θα έβρισκε θέση σε κάποιο κόμμα, όχι μόνο στους ΑΝΕΛ, ακόμη και στον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή έχει τουλάχιστον χιούμορ. Οι περισσότεροι από τη φουρνιά του 2012 εκφράζουν την υποτιθέμενη οργή της κοινωνίας με ένα μείγμα υστερίας και μισαλλοδοξίας που θυμίζει άλλες σκοτεινές εποχές.

ΤΟ συμπέρασμα είναι ότι δεν μας απασχολεί τι θα κάνει η Μακρή. Αλλά θα έπρεπε να μας απασχολεί το πώς θα φύγουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα από την κατάσταση όπου πρόσωπα τύπου Μακρή αποτελούν μονάδες στη μεγάλη σκακιέρα της ελληνικής πολιτικής. Για να αλλάξει όμως αυτό, θα πρέπει να γίνουν εκλογές. Τα επιχειρήματα κατά των πρόωρων εκλογών είναι γνωστά και περίπου αμάχητα. Θα ξαναβάλουν σε περιπέτεια τη χώρα και θα επαναφέρουν από πάνω μας τη σκιά του πολιτικού ρίσκου. Από την άλλη πλευρά όμως, μόνο η κάλπη μπορεί να εκκαθαρίσει αυτήν την κατάσταση – από την οποία, πάντως, δεν θα βγούμε σύντομα. Δυστυχώς.