ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ γρήγορα, αν δεν έχετε χάσει τον λογαριασμό: Πόσες κυβερνήσεις έχει δει ως διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος ο Γιώργος Προβόπουλος; Η απάντηση είναι πέντε. Από το 2008 μέχρι σήμερα είχαμε κυβερνήσεις Καραμανλή, Παπανδρέου, Πικραμμένου, Παπαδήμου και Σαμαρά. Αν όμως υπολογιστούν οι ανασχηματισμοί, τότε οι κυβερνήσεις είναι εννέα. Πρόκειται για απόλυτο ρεκόρ που ευχόμαστε ότι δεν θα το ξαναζήσει άλλος στην Τράπεζα της Ελλάδος.
ΕΝΝΕΑ κυβερνήσεις και μία ενδιάμεση έκθεση δημοσιονομικής πολιτικής που φαίνεται κάπως θετική. Ο Προβόπουλος βλέπει κι αυτός όλες τις ενδείξεις που θα μπορούσαν να σημαίνουν ανάκαμψη το 2014. Η αλήθεια είναι ότι αν είναι αυτό το κλίμα στους οικονομολόγους και στις αγορές - δεν είναι τυχαίο ότι περνούν τόσοι ξένοι fund managers από την Αθήνα τους τελευταίους μήνες - δεν είναι αντίστοιχη η ατμόσφαιρα στην κοινωνία. Θα μπορούσε όμως κανείς να αντιτείνει ότι ακριβώς πριν από την αυγή, ακριβώς πριν από την πρώτη αχτίδα φωτός, είναι το σκοτάδι απόλυτο και αδιαπέραστο.
Ο Προβόπουλος υπογραμμίζει, λοιπόν, ένα ένα τα οικονομικά μεγέθη που έχουν σημασία. Και επιτρέπει στον εαυτό του - και σε εμάς - στοιχειώδη αισιοδοξία. Το ερώτημα όμως είναι αν θα βρίσκεται και η ελληνική πολιτική στο ραντεβού με την ανάκαμψη της οικονομίας. Διότι, καθώς πλησιάζει το τέλος του χρόνου και η τρόικα μάς αποχαιρέτησε για να επανέλθει και αυτή ξανά το - κρίσιμο - 2014, οι διαλυτικές τάσεις είναι παντού. Παντού και κυρίως στη Βουλή. Εκεί η κυβέρνηση ΝΔ - ΠαΣοΚ βρίσκεται εν μέσω των συμπληγάδων του φόρου ακινήτων και των πλειστηριασμών. Οπως φαίνεται διαρκώς από την κοινοβουλευτική επικαιρότητα, δεν πρόκειται για εύκολη συζήτηση. Και αν τα πει κανείς κατ' ιδίαν με κάποιον σαν τον Νίκο Σηφουνάκη αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι μια κουβέντα όπου οι αμφισβητίες δεν έχουν επιχειρήματα.
ΠΕΡΑ όμως από αυτό, το πρόβλημα είναι άλλο. Οτι ακόμη μία κυβέρνηση - και μάλιστα μία κυβέρνηση όχι άσχημα τοποθετημένη στον δρόμο πολιτικά - φαίνεται εξαντλημένη από την υπερπροσπάθεια της λιτότητας και, κυρίως, από την εφαρμογή ενός προγράμματος που είναι σαν το πικραμύγδαλο. Υποτίθεται ότι έχει όλα τα καλά - ακόμη και αντικαρκινικό είναι - αρκεί να μπορεί κανείς να αντέξει το δηλητήριο της γεύσης του. Ανθρωπος που έχει το ένα πόδι στην Αθήνα και το άλλο στη Φρανκφούρτη, ο Προβόπουλος έχει εικόνα και των αριθμών αλλά και των προσώπων, αφού είναι, εδώ και πέντε χρόνια, τακτικές οι συναντήσεις του με τους έλληνες πρωθυπουργούς. Ο έμφυτος βολονταρισμός του Σαμαρά και η στωική αποφασιστικότητα του Βενιζέλου δεν αλλάζουν τη δυσκολία του εγχειρήματος. Ιδίως σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου ένθεν κακείθεν, δηλαδή σε συμπολίτευση και αντιπολίτευση, ο πειρασμός του λαϊκισμού έχει γίνει ακόμη πιο ισχυρός τώρα που είναι εντελώς ανεδαφικός.
ΟΙ κεντρικοί τραπεζίτες ψιθυρίζουν, δεν φωνάζουν. Η έκθεση είναι τεχνική και ο Προβόπουλος προσεκτικός. Μία φορά μόνο σε μία επιτροπή της Βουλής, επί κυβέρνησης Παπανδρέου, τα είχε βροντήξει λίγο - εν μέρει και σαν καμπανάκι. Εκτοτε μετράει τα λόγια του όπως μετράει η Τράπεζα της Ελλάδος τα νούμερά της. Ωστόσο η έκθεση αυτού του Δεκεμβρίου είναι σημαντικότερη ίσως γιατί μας βρίσκει σε μια κρίσιμη καμπή. Αν αντέξει το κυβερνητικό σχήμα - αν αντέξει δηλαδή η Βουλή - μπορεί και να τη σκαπουλάρουμε.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από