[Διαστάσεις] Για όλα φταίει η κρίση

Σε αυτή τη χώρα που τελεί διαρκώς σε σύγχυση και επιπλέον έχει βραχεία μνήμη, τείνουμε να αποδίδουμε όλες τις νοσηρές μας συμπεριφορές στην κρίση. Μουντζώνουμε το Κοινοβούλιο, αμφισβητούμε ευθέως το δημοκρατικό πολίτευμα και ζητάμε κρεμάλες για τους πολιτικούς; Φταίει η κρίση. Εξακολουθεί ένα μέρος των πολιτών να υποστηρίζει τους νεοναζί παρά τις καθημερινές αποκαλύψεις για τις ιδέες τους, τις πρακτικές τους και τους στόχους τους; Φταίει η κρίση. Ασκούν βία επαναστατημένοι φοιτητές, προδομένοι εργάτες ή εξοργισμένοι συνδικαλιστές εναντίον όσων κρίνουν ενόχους για οποιοδήποτε έγκλημα διαλέξουν οι ίδιοι; Φταίει η κρίση. Μόλις περάσει η κρίση, δηλαδή μόλις φύγουν εκείνοι που την προκάλεσαν και έρθουν οι άλλοι, οι καλοί, οι έντιμοι και οι άφθαρτοι, όλες αυτές οι συμπεριφορές θα εξαλειφθούν ως διά μαγείας. Γιατί, ως γνωστόν, ο Ελληνας είναι φτιαγμένος από καλή πάστα, το DNA του είναι εκλεκτό.

Η ανακοίνωση με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ καταδίκασε «κατηγορηματικά» την εμπρηστική επίθεση εναντίον του εξοχικού του κ. Σημίτη αποτελείται από δεκαέξι (16) λέξεις. Ευτυχώς – γιατί η δέκατη έβδομη θα ήταν σίγουρα η λέξη «κρίση». Αυτό που δεν τόλμησε όμως να πει αυτή τη φορά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι βέβαιο ότι το σκέπτονται πολλοί από τους συμπατριώτες μας (μερικοί το διατυπώνουν άλλωστε γραπτώς – και συνήθως ανωνύμως – στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης). «Καλά να πάθει ο Σημίτης, που δεν φτάνουν όσα έκαναν ο ίδιος και οι διεφθαρμένοι συνεργάτες του, αλλά τολμά και να αρθρογραφεί ή να εμφανίζεται σε διάφορες δημόσιες εκδηλώσεις. Ποιος ξέρει με τι λεφτά έχτισε αυτό το εξοχικό. Αλλά και δικά του να ήταν, αποτελεί πρόκληση να έχει εξοχικό όταν η κοινωνία πεινάει».

Εχει γραφτεί και ακουστεί πολλές φορές, αλλά η επανάληψη δεν βλάπτει: γνωρίζουν κι άλλες χώρες κρίση, αλλά δεν στράφηκαν ούτε στην Ακροδεξιά ούτε στην τρομοκρατία. Επιπλέον, η εξοικείωση αυτού του λαού με τη βία – αριστερή ή δεξιά, εν θερμώ ή εν ψυχρώ, με κουμπούρια ή με γιαούρτια – χρονολογείται πολλές δεκαετίες πριν από την εκδήλωση της κρίσης. Παρ’ όλα αυτά, η επίθεση εναντίον του σπιτιού του κ. Σημίτη ξεχωρίζει. Μιλάμε για έναν άνθρωπο διακριτικό, που κράτησε χαμηλούς τόνους ακόμη και στη διάρκεια της κατά γενική ομολογία επιτυχημένης διακυβέρνησής του, που δεν έχει προκαλέσει ποτέ με τη στάση του ή με τις δηλώσεις του και που ανέβαζε τους τόνους μόνο όταν ήθελε να προειδοποιήσει για μια επερχόμενη καταστροφή. Ποιος νοσηρός εγκέφαλος μπορεί να τον έθεσε στο στόχαστρο – και μάλιστα όχι μία φορά αλλά κατ’ επανάληψη;

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου, μια τρομοκρατική επίθεση εναντίον του σπιτιού ενός πρώην πρωθυπουργού θα είχε προκαλέσει γενική κινητοποίηση. Εδώ το θεωρούμε μέρος της ρουτίνας μας. Και όχι, δεν φταίει η κρίση, πάντα έτσι ήταν.