Οι μπουλντόζες περιμένουν

Η ιστορία με τα γήπεδα των μεγάλων ομάδων που ολημερίς τα χτίζουνε και το βράδυ γκρεμίζονται… είναι παλιά. Μέχρι τις αρχές της 10ετίας του ’80 η βασίλισσα της Ευρώπης ΑΕΚ, η μοναδική ελληνική ομάδα που είχε κατακτήσει τρόπαιο ευρωπαϊκό στο μπάσκετ (το 1968), δεν είχε κεραμίδι να βάλει το κεφάλι της. Οι μακέτες πήγαιναν κι έρχονταν, τα σχέδια άλλαζαν, τα χρόνια περνούσαν και η ομάδα μετακόμιζε συνεχώς κουβαλώντας τα απομεινάρια των τίτλων της. Κάποτε το Γιώργος Μόσχος άνοιξε τις πύλες του γυάλισε τα παρκέ του και η ΑΕΚ μπήκε πατώντας ελαφρά για να μην την ακούσει… η Ιστορία. Το γήπεδο είχε τη μοίρα του ονόματός του: «έφυγε» νωρίς, όπως και ο θρυλικός μπασκετμπολίστας. Η ΑΕΚ από το 2003 οραματίζεται νέο γήπεδο – και δεν μιλάμε μόνο για την μπασκετική, αλλά κυρίως για την ποδοσφαιρική. Οι μακέτες πάνε κι έρχονται, τα σχέδια αλλάζουν και τα χρόνια φεύγουν σαν καταιγίδα.

Και ο Παναθηναϊκός στην ίδια μοίρα. Το ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου αδυνατεί να στεγάσει τους Πράσινους χρόνια τώρα, όσο κι αν οι υπεύθυνοι προσπαθούν για το αντίθετο. Στο μεταξύ οι μακέτες ξαναπάνε κι ξαναέρχονται, τα σχέδια ξαναλλάζουν και τα χρόνια καλπάζουν. Ο Ελαιώνας παρέμεινε ελαιώνας και τα όνειρα θάφτηκαν σε στοίβες χαρτοπόλεμου και αντιπαράθεσης. Η ιδέα της ανάπλασης της Λεωφόρου έπεσε πρόσφατα και ακόμη βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο. Οι μακετίστες έχουν πιάσει δουλειά, οι αρχιτέκτονες έχουν πέσει με τη μούτρα στα σχέδια και τα όνειρα ξυπνούν και πάλι. Μόνο που και αυτή τη φορά τα εμπόδια που προβάλλουν στο βάθος της λεωφόρου μοιάζουν να είναι το ίδιο απροσπέλαστα όπως εκείνα στον Ελαιώνα.

Στην ΑΕΚ ακόμα δεν το είδανε Αγια-Σοφιά το βαφτίσανε, στη Λάρισα χτίσανε παλάτι και υποβιβάστηκαν, στον Παναθηναϊκό ακόμα βλέπουν με σφιγμένη καρδιά τους γείτονες στα ερείπια των προσφυγικών και απαντέχουν… Και στο μεταξύ οι μακέτες σκονίζονται, τα σχέδια κιτρινίζουν και τα χρόνια χάνονται σαν το ψιλόβροχο στους έρημους δρόμους…