[Αγιογραφίες] Ανθη

Ο προκάτοχός της Ντομινίκ Στρος-Καν – ένας αξιόλογος πολιτικός που χάθηκε στον λαβύρινθο των διαδρόμων του Σοφιτέλ – είχε έρθει στην Αθήνα. Και μάλιστα στην πιο δύσκολη φάση, τον Δεκέμβριο του 2010. Ηρθε για να στηρίξει και όσοι έχουν εκ των έσω εικόνα εκείνης της εποχής λένε ότι αν είχε μπει στο αεροπλάνο για Βερολίνο τον Μάρτιο του 2011, αντί να πάει στη φυλακή, τα πράγματα θα είχαν εξελιχθεί διαφορετικά για το ελληνικό πρόγραμμα. Εν πολλοίς, ότι θα είχαμε πάει πιο γρήγορα και με πιο λογικούς όρους στο κούρεμα του ελληνικού χρέους.

ΤΗΝ Κριστίν Λαγκάρντ δεν την έχουμε δει στην Αθήνα. Εχει δει, βέβαια, τον Αντώνη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον και έχει μιλήσει πολύ μαζί του στο τηλέφωνο. Οπως είχε κάνει και με τον Λουκά Παπαδήμο. Αλλά η στεγνή ψηλή δικηγόρος που ο Νικολά Σαρκοζί έβαλε στην πολιτική και επιστράτευσε σε λογική «cherchez la femme» για να μη χάσει η Γαλλία την καρέκλα του ΔΝΤ, δεν έχει την άνεση ή το θάρρος του DSK. Μπορεί, τελικά, να τη δούμε στην Αθήνα στο εξάμηνο της ελληνικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Δεν θα έχει τότε δικαιολογία να μην έρθει. Ή, μάλλον, θα υπάρχει ένα θεσμικό «ξεκάρφωμα». Διότι είναι προφανές ότι η Κριστίν θέλει απόσταση από το ελληνικό πρόγραμμα γιατί δεν θέλει με τίποτε να ταυτισθεί με κάτι ρηξικέλευθο. Αλλωστε το ΔΝΤ, έστω και αν εν προκειμένω είναι ενσωματωμένο στην τρόικα, δεν έχει παντού επιτυχίες. Ή, μάλλον, έχει και παταγώδεις αποτυχίες όπως, ας πούμε, στην Αργεντινή. Καμία όμως αποτυχία δεν θα είναι παταγωδέστερη και δαπανηρότερη από την Ελλάδα, αν το πρόγραμμα δεν βγει εδώ. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που το ΔΝΤ αναστενάζει με το αργό τέμπο του Βερολίνου στα θέματα αυτά.

ΩΣΤΟΣΟ για το τζετ σετ των διεθνών οργανισμών, το 2014 δεν είναι η χρονιά κατά την οποία θα φανεί πώς πάνε τα πράγματα στην Ελλάδα. Είναι το έτος που ανοίγουν θέσεις και, πιο συγκεκριμένα, που θα μας προκύψει νέα Κομισιόν. Την καρέκλα του Μπαρόζο, εκτός από τον ίδιο, πολλοί τη θέλουν και δεν είναι μόνον ο Μάρτιν Σουλτς. Η Κριστίν τοποθετείται διακριτικά από τη δεξιά πλευρά. Δεν είναι τυχαία η αναφορά της στη μέση ανεργία 12% που σαρώνει την Ευρώπη, αλλά και η έμφαση που δίνει στην Τραπεζική Ενωση. Μια στο καρφί και μια στο πέταλο δηλαδή, αφού η διασφάλιση ότι δεν θα υπάρξει νέα κρίση δεν υφίσταται αν δεν συμμαζευτεί το θέμα των τραπεζών. Αλλά, από την άλλη, το ρεύμα του αντι-ευρωπαϊσμού θα ανακοπεί μόνο αν μπει φρένο στην ανεργία.

ΚΑΠΩΣ έτσι η Λαγκάρντ παίρνει και αυτή θέση. Προσεκτικά και μετρημένα – αλλά όποιος καταλαβαίνει από τέτοια, κατάλαβε ήδη. Αφήστε όλες τις φιλοδοξίες να ανθίσουν – που λέμε…