Το… παλιό φρούτο

Tρεις δομικές μεταρρυθμίσεις έχουν γίνει στην Υγεία τα τελευταία 90 χρόνια.
Η τελευταία που έχει προκαλέσει αναστάτωση στον ιατρικό κόσμο και ταλαιπωρία για τους ασθενείς, αναβαθμίζει τη σημασία της πρωτοβάθμιας περίθαλψης και επιχειρεί να κάνει πράξη τον θεσμό του οικογενειακού γιατρού, που ως μεταρρυθμιστική ιδέα είχε εισαχθεί στη δημόσια συζήτηση το 2001, αλλά δεν έγινε πράξη.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Συντονιστικός ο βασικός του ρόλος
Το 1929, επί κυβερνήσεως Βενιζέλου, συγκροτήθηκε Επιτροπή Ξένων Εμπειρογνωμόνων για την αποτύπωση της κατάστασης της υγείας του ελληνικού πληθυσμού. Με βάση τις προτάσεις της, ιδρύονται υγειονομικές υπηρεσίες σε κάθε περιφέρεια. Επίσης ιδρύεται και η Υγειονομική Σχολή Αθηνών. Ο Οργανισμός επιχειρεί, εν αρχή, να συγκεντρώσει και συντονίσει τις διάσπαρτες υπηρεσίες καθώς και τις ιδιωτικές δραστηριότητες που αφορούν στην υγεία του πληθυσμού. Μάλιστα, στην περιοχή της Αθήνας και του Πειραιά ιδρύεται ειδική, Μητροπολιτική Υπηρεσία που είχε στόχο την ενοποίηση όλων των διάσπαρτων υγειονομικών υπηρεσιών. Πυρήνας του συστήματος ήταν ιατρεία για την αντιμετώπιση νόσων όπως η ελονοσία.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1983
Ιδρύεται το Εθνικό Σύστημα Υγείας
Περίπου μισό αιώνα αργότερα προωθείται στην Ελλάδα η σημαντικότερη μεταπολεμική μεταρρύθμιση στον τομέα της Υγείας. Ετσι, τον Σεπτέμβριο του 1983 ιδρύεται το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ), με τη φιλοσοφία ότι το Κράτος έχει την ευθύνη για την παροχή υπηρεσιών Υγείας για όλους τους πολίτες. Οπως προβλέπει ο νόμος, «οι υπηρεσίες Υγείας παρέχονται ισότιμα σε κάθε πολίτη ανεξάρτητα από την οικονομική, κοινωνική και επαγγελματική του κατάσταση». Επιπλέον, βασικοί πυλώνες του συστήματος ήταν η αποκέντρωση των υπηρεσιών Υγείας, ο κοινωνικός έλεγχος, το ενιαίο πλαίσιο ανάπτυξης και λειτουργίας των υπηρεσιών Υγείας.

Ο νόμος 2889 του 2001
Τα Περιφερειακά Συμβούλια Υγείας
Από τότε μέχρι σήμερα επιχειρήθηκαν αρκετές μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις στο ΕΣΥ. Στη δεκαετία του ‘90 επιχειρείται η φιλελευθεροποίηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Την επόμενη δεκαετία γίνεται προσπάθεια ελέγχου των δημοσίων δαπανών υγείας. Το 2001 με τον νόμο 2889 επανέρχονται στο προσκήνιο τα Περιφερειακά Συμβούλια Υγείας (ΠΕΣΥ) με αυξημένες αρμοδιότητες. Εχουν την ευθύνη χάραξης της πολιτικής υγείας στην περιφέρεια, αλλά και αρμοδιότητες διοίκησης των νοσηλευτικών ιδρυμάτων της περιοχής τους. Σε αυτή τη μεταρρύθμιση προβλέπεται και ο θεσμός του οικογενειακού γιατρού στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, αλλά η πρόβλεψη δεν γίνεται ποτέ πράξη.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2012
Ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας
Ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) αρχίζει τη λειτουργία του την 1η Ιανουαρίου 2012 και βάζει κάτω από την ομπρέλα του περίπου εννιάμισι εκατομμύριο ασφαλισμένους. Με τις μεταρρυθμιστικές αλλαγές που προώθησε το υπουργείο Υγείας, και ενέκρινε το κυβερνητικό συμβούλιο μεταρρύθμισης, ο ΕΟΠΥΥ αλλάζει μορφή και η πρωτοβάθμια φροντίδα αλλάζει δομή. Ενεργοποιούνται οι θεσμοί του οικογενειακού γιατρού και του κοινοτικού νοσηλευτή για ολοκληρωμένη φροντίδα, αλλά και 24ωρη κάλυψη για έκτακτα περιστατικά. Στόχος η αποσυμφόρηση των νοσοκομείων.