[Διαστάσεις] Ματέο και Αλέξης

Οταν ο Μπερλουσκόνι ξεκίνησε την πολιτική σταδιοδρομία του, ο Ματέο Ρέντσι ήταν στους προσκόπους. Και τη χρονιά που ο πρώτος γινόταν για πρώτη φορά πρωθυπουργός, ο δεύτερος εντυπωσίαζε τους ιταλούς τηλεθεατές με τις επιδόσεις του στον Τροχό της Τύχης (τον οποίο μετέδιδε φυσικά ένα από τα κανάλια του Μπερλουσκόνι). Θα έλεγε λοιπόν κανείς πως τώρα που ο 77χρονος Καβαλιέρε αποσύρεται υποχρεωτικά από την πολιτική ζωή (έστω κι αν μοιάζει αποφασισμένος να επιβάλει στους συμπατριώτες του τους τελευταίους πολιτικούς σπασμούς του), είναι πια η ώρα να αναλάβει ευθύνες ο κατά σαράντα χρόνια μικρότερός του δήμαρχος της Φλωρεντίας.

Η ιταλική πολιτική ζωή ανανεώνεται. «Για πολύ καιρό, οι μεγαλύτερης ηλικίας πολιτικοί κρατούσαν κλειστή την πόρτα της δημόσιας ζωής, όχι μόνο σε αυτούς που ήθελαν να εκλεγούν, αλλά και σε εκείνους που ήθελαν απλώς να ακουστούν», λέει ο Λουίτζι Ντι Μάιο από το Κίνημα των Πέντε Αστέρων, που στα 27 του είναι ένας από τους αντιπροέδρους της Βουλής. «Τώρα όμως η νέα γενιά έσπασε την πόρτα και μπήκε μέσα, αποφασισμένη να πάρει τα πράγματα στα χέρια της». Το ερώτημα είναι τι θα τα κάνει. Πώς θα τα διαχειριστεί. Ο ενθουσιασμός και ο δυναμισμός είναι ευπρόσδεκτοι και χρήσιμοι, αλλά πρέπει να συνοδεύονται από ιδέες. Και, βέβαια, από μυαλό.

Στην Ελλάδα, η πόρτα δεν έχει σπάσει ακόμη. Υπόσχεται να το κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, φέρνοντας στην εξουσία έναν άνθρωπο της ίδιας ηλικίας με τον Ρέντσι (για την ακρίβεια, ο Τσίπρας είναι έξι μήνες μεγαλύτερος). Αντίθετα όμως με τον νέο ηγέτη της ιταλικής Κεντροαριστεράς, ο οποίος έχει συγκεκριμένες ιδέες για τη μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος (περιλαμβανομένης της αποστασιοποίησης από τα συνδικάτα), ο επίδοξος πρωθυπουργός της Ελλάδας υποστηρίζει απλώς την επιστροφή στην «πρότερη κατάσταση». Οι θέσεις του για την οικονομία, τη δημόσια διοίκηση, την παιδεία, την υγεία, βρίσκονται στον αντίποδα του νεαρού της ηλικίας του: είναι συντηρητικές και εκδικητικές. Το Σάββατο το βράδυ, επανέλαβε ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνει αν σχηματίσει κυβέρνηση είναι να πετάξει έξω την τρόικα. Πολλοί από τους συνεργάτες του και τους οπαδούς του ονειρεύονται διώξεις, τιμωρίες, δίκες. Ολο αυτό θυμίζει περισσότερο Μπέπε Γκρίλο (τον οποίο άλλωστε ο Τσίπρας έχει χαρακτηρίσει ελπίδα για την Ιταλία), παρά Ρέντσι.  

Τη γενιά των τριαντάρηδων θέλει να φέρει μπροστά και η Κίνηση των 58, όπως δείχνει ο κατάλογος των ομιλητών στη σημερινή εκδήλωσή της. Εδώ όμως είναι φανερή η συνειδητοποίηση της ανάγκης να συνυπάρξουν το παλιό και το νέο, η νεανική ορμή και η εμπειρία, η συνέχεια σε ορισμένους τομείς και η ρήξη σε άλλους. Θα υπερνικήσουν η ψυχραιμία και η σύνθεση τις κραυγές και την ισοπέδωση; Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.