[Αγιογραφίες] Αντιπάθειες

ΕΡΩΤΗΣΗ κρίσεως αλλά και ουσίας: εννοεί ο Παναγιώτης Λαφαζάνης αυτά που λέει περί εξόδου από το ευρώ; Ή απλώς δεν χωνεύει τον Αλέξη Τσίπρα και θέλει να του κάνει τη ζωή δύσκολη; Η σύντομη απάντηση – για την ουσία της ανάλυσης – είναι ότι ισχύουν και τα δύο.

ΟΤΑΝ ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο 4% – δηλαδή, αποτελούσε μικρό κόμμα – τα εσωκομματικά του αφορούσαν μόνο τα στελέχη του και τους δημοσιογράφους του ρεπορτάζ. Δηλαδή, όχι και πολύ κόσμο. Σε εκείνη όμως την εποχή, το μακρινό 2008, ανάγεται η δυσανεξία Λαφαζάνη απέναντι στον Τσίπρα. Εχει να κάνει με την απρόσμενη απόφαση του Αλέκου Αλαβάνου να δώσει το δαχτυλίδι – θαμπό αποδείχθηκε κι αυτό, για να μνημονεύσουμε τον Νίκο Παπανδρέου – στον Αλέξη Τσίπρα. Αστέρι της Νεολαίας και έκπληξη των δημοτικών του 2006 στην Αθήνα, ο Τσίπρας δεν ήταν η αυτονόητη επιλογή ως κληρονόμος του Ρεύματος σε μια φάση που αυτό ήταν κυρίαρχο εντός ΣΥΡΙΖΑ. Ανατρεπτικός ως συνήθως, ο Αλέκος έκανε μαντάρα και τους δικούς του, παραβιάζοντας την πολιτική επετηρίδα.

Ο Λαφαζάνης – λογικό είναι – δεν συνήλθε ποτέ. Δεν είναι ωραίο να σου παίρνουν τη σειρά στο κόμμα σου. Ακόμη περισσότερο: δεν είναι ωραίο να μπαίνει μπροστά σου κάποιος που και νεότερος είναι, αλλά και εκφράζει μια Αριστερά άλλου ύφους και άλλου στυλ. Μια Αριστερά χωρίς μούσι, με μοδάτο φουτεράκι που δεν λέει όχι στην εξουσία με όλα τα κομπρομί που αυτό συνεπάγεται. Αυτή η διαφορά κουλτούρας και μαζί αυτό το έλλειμμα χημείας εξηγούν πολλά από όσα βλέπουμε στον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα λόγια και αν δεν ήταν η δραχμή, ο Λαφαζάνης κάτι θα έβρισκε για να χαλάσει τη φάση του Τσίπρα. Κάτι όμως που δεν σημαίνει ότι ο αποχαιρετισμός στο ευρώ δεν αποτελεί ισχυρό πειρασμό για μια Αριστερά που αναζητά κάτι που να τη διαφοροποιήσει ουσιαστικά από μια οικονομική πολιτική που, κακά τα ψέματα, φαίνεται μονόδρομος.

ΑΥΤΗ είναι η αλήθεια που απουσιάζει από τον εντός ΣΥΡΙΖΑ διάλογο για τα οικονομικά – παρότι ο αιωνίως ζημιάρης Αλαβάνος έχει καρφώσει ήδη τον Τσίπρα για το θέμα αυτό. Αν μείνεις στο ευρώ, δηλαδή παραμείνεις κάτω από τη γερμανική μπότα, τότε είτε ΝΔ είσαι, είτε ΠαΣοΚ είσαι, είτε ΔΗΜΑΡ είσαι, είτε ΣΥΡΙΖΑ είσαι, η δημοσιονομική πολιτική δεν διαφέρει. Η δυσκολία σου να το εξηγήσεις είναι μεγαλύτερη, αναλόγως του πολιτικού χώρου από τον οποίο προέρχεσαι. Και οι λύσεις διαφέρουν. Ο Κουβέλης, ας πούμε, τα βρόντηξε και βγήκε από την κυβέρνηση. Οι του ΠαΣοΚ περιβάλλονται από τον μανδύα διάσωσης της χώρας. Ο Σαμαράς επιμένει μετά μανίας στο θέμα της ανάπτυξης, γιατί ήταν η βασική του ένσταση στο Μνημόνιο. Είναι απορίας άξιο, αν ποτέ κυβερνήσει, πώς θα εξηγήσει ο Τσίπρας τους συμβιβασμούς που θα πρέπει να κάνει εντός ευρώ. Οι πονηροί προβλέπουν ότι θα φορτώσει τις δεσμεύσεις στους προηγούμενους. Αν όμως είναι έτσι, τότε γιατί επείγεται να κυβερνήσει;

Η κριτική Λαφαζάνη – που αποκτά μεγαλύτερη αιχμή λόγω της οφθαλμοφανούς κρίσης της ευρωζώνης – επιχειρεί να προεξοφλήσει το μελλοντικό αυτό πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και βάζει από τώρα θέμα εθνικού νομίσματος. Είναι μια συζήτηση που – ασχέτως εσωκομματικών αντιπαλοτήτων – θα γίνει στην Αριστερά. Οι Τσιπραίοι θα χρειαστούν ειλικρίνεια και επιχειρήματα – στοιχεία που, γενικώς, στερούνται σε αυτή τη φάση.