[Εναλλακτικά] Οι κόκκινοι και οι μαύροι

ΕΙΝΑΙ οι εκλογές των κόκκινων και των μαύρων. Ο λόγος για τις ευρωεκλογές του 2014. Μαύρο είναι, ας πούμε, το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν, που μπορεί να είναι πρώτο στη Γαλλία. Τα ρεπορτάζ του γαλλικού Τύπου παρουσιάζουν τα πορτρέτα των γραβατωμένων μικροαστών και μικρομεσοαστών εικοσάρηδων που στελεχώνουν ένα κόμμα που κάποτε απαρτιζόταν από σκίνχεντ και αφισοκολλητές με μαύρες αρβύλες. Κόκκινος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα. Ενα κόμμα που πήγε από το 4% στο 30% και του οποίου ο αρχηγός, δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας, θα ηγηθεί της καμπάνιας του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Θα είναι δηλαδή ο αντι-Σουλτς.

Οι κόκκινοι, οι μαύροι, και στο βάθος οι Γερμανοί. Σε αυτό το τρίγωνο συνθλίβονται οι κεντροδεξιές και οι κεντροαριστερές δυνάμεις. Ο πολιτικός χώρος, που ήταν άλλοτε κυρίαρχος χάρη σε έναν Σρέντερ και έναν Μπλερ, σε έναν Ντ’Αλέμα, έναν Θαπατέρο και, παλιότερα, έναν Λιονέλ Ζοσπέν, είναι τώρα πολιορκημένος. Ακόμη χειρότερα: είναι χρεωμένος με όλες τις ευθύνες και όλες τις αμαρτίες της μεγάλης κρίσης. Εκεί που στις ΗΠΑ ο μεσαίος χώρος, η άλλοτε «προοδευτική διακυβέρνηση», επικυριάρχησε χάρη στον Μπαράκ Ομπάμα, στην Ευρώπη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ κυρίαρχη είναι η φυσιογνωμία της Ανγκελα Μέρκελ. Ποτέ, έλεγε πρόσφατα κορυφαίος γάλλος κυβερνητικός σε έλληνα συνομιλητή του, δεν είχαν τα συμβούλια της Ευρώπης εικόνα ανάλογη με τη σημερινή, καθώς οι Γερμανοί δίνουν ουσιαστικά κατευθύνσεις – ας μην πούμε εντολές – για όλα τα θέματα.

Η Μέρκελ είναι καγκελάριος της Ευρώπης εκφράζοντας μια Γερμανία όλο και πιο χειραφετημένη, όχι πολιτικά αλλά, κυρίως, οικονομικά. Με τις εξαγωγές της να πηγαίνουν εκτός Ευρώπης στο τόξο του G20, η Γερμανία δεν επηρεάζεται από την καχεξία του Νότου. Ισα ίσα που αυτή συγκρατεί το ευρώ, κάνοντας ακόμη πιο ανταγωνιστική την οικονομία της. Η Γερμανία προωθεί την τραπεζική ένωση με τον ρυθμό που θέλει και το σχέδιο που τη βολεύει, ενώ στο βάθος διαγράφεται και η αναθεώρηση των ευρωπαϊκών συνθηκών. Το Βερολίνο επιμένει στη λιτότητα, χωρίς να έχει ακόμη αποφασίσει αν, με κάποιον τρόπο, θα αμοιβαιοποιήσει τα χρέη ώστε να απελευθερώσει τις αλυσοδεμένες χώρες. Αυτά είναι για αργότερα – στα επόμενα δύο ή τρία χρόνια – κι όποιος αντέξει.

Αυτό είναι το πολιτικοοικονομικό τοπίο. Και αυτή είναι η Ευρώπη της οποίας καλείται να προεδρεύσει για ένα εξάμηνο το πιο ταλαιπωρημένο μέλος της. Η Ελλάδα. Μια Ελλάδα που έχει την τύχη να έχει μια συγκροτημένη κυβέρνηση με έμπειρα στελέχη, μια Ελλάδα που πρέπει να φαίνεται, τουλάχιστον για ένα εξάμηνο, ότι μπορεί να επιτύχει. Και μετά βλέπουμε.