[Ιστορίες] Ευτυχώς, μισιούνται

^«Είναι ιστορική ημέρα. Η αρχή της απελευθέρωσης από το τέρας των Βρυξελλών», είχε δηλώσει εκείνος, με καμάρι εφάμιλλο της φουσκωτής του κόμης. «Η εποχή του διχασμού των πατριωτικών κινημάτων έχει παρέλθει. Θέλουμε να επιστρέψουμε την ελευθερία στους ανθρώπους», είχε διακηρύξει εκείνη, χαρίζοντας στον φακό το πιο φιλικό χαμόγελό της.

Ηταν 13 Νοεμβρίου η ημέρα που η Μαρίν Λεπέν, η επικεφαλής του γαλλικού Εθνικού Μετώπου, και ο Γκέερτ Βίλντερς, ο αρχηγός του ολλανδικού Κόμματος για την Ελευθερία, στάθηκαν δίπλα δίπλα στο ολλανδικό Κοινοβούλιο απευθύνοντας κοινό κάλεσμα προς τα ομοειδή τους κόμματα ανά την Ευρώπη να συνασπιστούν σε μια νέα πολιτική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μετά τις ευρωεκλογές του Μαΐου. Δεν είχαν φτάσει εύκολα μέχρι εκεί. Ο Βίλντερς είναι φιλοϊσραηλινός, υπέρ των γκέι, υπέρ των γυναικείων δικαιωμάτων. Το Εθνικό Μέτωπο είναι ομοφοβικό, εναντίον του γάμου μεταξύ ομοφύλων, και φίλο του Ισραήλ δεν το λες, παρότι η Λεπέν φροντίζει να κρατάει μακριά από τα μικρόφωνα το βρωμόστομα του μπαμπά της. Βρήκαν όμως κοινές εφαπτόμενες στο μίσος τους για την Ευρώπη και το Ισλάμ και στο όνειρό τους να καταστρέψουν το Ευρωκοινοβούλιο από μέσα.

Οι αριθμοί έμοιαζαν με το μέρος τους: ευρωπαίοι αξιωματούχοι φοβούνται πως «λαϊκιστές, ξενόφοβοι, εξτρεμιστές και φασίστες» θα καταλάβουν ένα 30% των εδράνων στο επόμενο Ευρωκοινοβούλιο. Και για τη συγκρότηση μιας ευρωομάδας απαιτούνται μόνο 25 ευρωβουλευτές από επτά κράτη-μέλη. Λεπέν και Βίλντερς είχαν ξεκαθαρίσει εξαρχής ωστόσο ότι η Χρυσή Αυγή και το ουγγρικό Γιομπίκ δεν ήταν καλοδεχούμενοι – οι νεοναζί τούς χαλούν το ίματζ. Με τη σειρά τους άκουσαν ένα πρώτο «όχι, ευχαριστούμε» από το βρετανικό Κόμμα της Ανεξαρτησίας, αλλά δεν τους πολυενόχλησε. Στόχος τους ήταν η «νέα Ακροδεξιά», αυτή που γεννήθηκε στη Σκανδιναβία στα μέσα της δεκαετίας του 1970, χωρίς κανέναν ιδεολογικό δεσμό με τον φασισμό. Ενα πρώτο ραντεβού της Λεπέν με τους Δημοκράτες της Σουηδίας πήγε καλά. Ομως η δυναμική που φάνηκε να δημιουργείται σταμάτησε στα σύνορα της Δανίας. Το Λαϊκό Κόμμα της Δανίας, που συμμετέχει από τον Οκτώβριο στην κυβέρνηση της χώρας, μόλις διεμήνυσε αφ’ υψηλού στο Εθνικό Μέτωπο πως λόγω του «αντισημιτικού του υποβάθρου» δεν επιθυμεί συγχρωτισμούς μαζί του.

«Λαϊκιστές, ξενόφοβοι, εξτρεμιστές και φασίστες» δεν αντέχουν να βρίσκονται μέσα στα ίδια εισαγωγικά. Εδώ που φτάσαμε, είναι η μόνη παρηγοριά της Ευρώπης.