[Ενστάσεις] Παλιόχαρτα

Η παραπομπή του πρύτανη Πελεγρίνη στο Πειθαρχικό Συμβούλιο για παράβαση καθήκοντος άργησε πολύ. Η απραξία του και η αδυναμία του να εφαρμόσει τις αποφάσεις της Συγκλήτου κράτησαν τρεις μήνες, χωρίς επιπτώσεις γι’ αυτόν. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν πολιτική τόλμη για να γίνει κάτι το οποίο προβλεπόταν στο άρθρο 12, παρ. 3 του Νόμου 4076/2012 – ενός νόμου τον οποίο είχε ψηφίσει ο νυν υπουργός Κ. Αρβανιτόπουλος όταν αναμόρφωσε τον νόμο Διαμαντοπούλου, μεταξύ των άλλων επιλέγοντας να συντηρήσει ένα κατεστημένο το οποίο είχε συμβάλει ήδη καθοριστικά στην παρακμή του δημόσιου πανεπιστημίου.

Το κατεστημένο αυτό, στην κορυφή μιας πολύ ισχυρής ακαδημαϊκής, πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, έχοντας την ευχέρεια και του συνδικαλισμού, πατώντας δηλαδή σε δύο βάρκες, μπορούσε να κάνει αντίσταση ακόμα και εξόδοις του βαθέος ελληνικού κράτους. Η απεργία έγινε εις υγείαν των κορόιδων, των φορολογουμένων, αφού το λογιστήριο δεν απεργούσε αλλά δούλευε και πλήρωνε. Εξάλλου, η πρόσκληση του πρύτανη Πελεγρίνη στο Παρίσι από την ελληνική πρεσβεία και η εμμονή σε αυτή έπειτα από όσα έχουν γίνει είναι απόδειξη αυτού του ιδιότυπου δήθεν αντιεξουσιαστικού ελληνικού κράτους – στελέχη του οποίου αυτοτροφοδοτούνται για να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν.

Θα γίνει προσπάθεια από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου να βρει δικαιολογίες για ό,τι συνέβη ώς σήμερα. Ο,τι κι αν λεχθεί, ο κ. Αρβανιτόπουλος και είχε και συνεχίζει να έχει ευθύνες. Και στην πολιτική οι ευθύνες αποδίδονται.

Το φιάσκο του ελληνικού πανεπιστημίου, ασφαλώς, έχει πολλά θύματα. Οσους διοικητικούς υπαλλήλους απομακρύνθηκαν άδικα – αλλά όχι όσους αρνούνται, δήθεν επαναστατικώ δικαίω, την αξιολόγηση. Και βέβαια τους φοιτητές, όσους θέλουν πράγματι να σπουδάσουν. Κι η αλήθεια είναι ότι, για να μην κερδίσουν ακόμα μία φορά οι κομματάρχες και οι μηχανισμοί, ο τύπος και όχι η ουσία, ας κατανοηθεί ότι το εξάμηνο δεν σώζεται με αλχημείες.

Για πολλά χρόνια ζήσαμε σε μια χώρα, κυρίαρχη νοοτροπία της οποίας ήταν το τζάμπα. Οποιος προλάβαινε ζούσε εις βάρος του συνόλου χωρίς να πληρώνει τον λογαριασμό. Η χώρα άλλαξε δραματικά υπό το βάρος των συνεπειών της απρονοησίας των πολιτικών της, πολλοί όμως είναι εκείνοι που συνεχίζουν να επενδύουν στο τζάμπα. Ωραία, ας υποθέσουμε ότι θα βρεθεί μια λύση, θα κάνουν οι φοιτητές εξετάσεις. Εξετάσεις σε τι; Σε ποια ύλη; Με ποια μέθοδο; Για ποιο σκοπό; Τι γνώσεις συμβολίζει, τι κύρος, τι αντίκρισμα έχει ένα χαρτί που βαφτίζεται πτυχίο; Και ποιος νέος που πιστεύει στις δυνάμεις του και στην αξία της γνώσης και δεν του αρέσει να κοροϊδεύει ούτε τον εαυτό του ούτε την κοινωνία χρειάζεται ένα παλιόχαρτο;