[Αγιογραφίες] Μπούγιο

ΩΣ μπασκετάνθρωπος ο Γιάννης Σγουρός δεν μασάει. Εχει ζήσει και σπρωξίματα και μπλοκ άουτ και αγκωνιές και γονατιές και σκριναρίσματα και τα αναπόφευκτα μελέ των καβγάδων. Αλλά δεν περίμενε πως ό,τι έχει περάσει στο παρκέ θα το ξαναπερνούσε σε πολύ χειρότερη – ή, μάλλον, παρακμιακή – εκδοχή σε συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής.

ΔΕΝ είναι πάντα καλό σημάδι να επαναλαμβάνεται η ζωή σου σε διαφορετικά συμφραζόμενα. Η συνεδρίαση όπου ο Σγουρός βρέθηκε εν μέσω διαφόρων τύπων που σπρώχνονταν και ούρλιαζαν, αφορούσε την πώληση του Αστέρα Βουλιαγμένης. Είναι ένα από τα στοιχεία της ατζέντας των ιδιωτικοποιήσεων που, αναπόφευκτα στην Ελλάδα, είναι συναρτημένο με θέματα γης. Κάποιοι αποφάσισαν να σταματήσουν το πρότζεκτ στο επίπεδο της Περιφέρειας. Επελέγη λοιπόν η λύση του μπούγιου. Βρέθηκαν, έτσι, να διαπληκτίζονται διάφοροι με διάφορους εν μέσω Περιφερειακού Συμβουλίου – μεταξύ αυτών, και δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και διάφοροι ημιεπώνυμοι της περιοχής.

ΣΤΗΝ ωραία Ελλάδα υπάρχουν διάφοροι τρόποι να εκτροχιάσει κανείς μια ιδιωτικοποίηση που έχει να κάνει με ακίνητα. Ο πιο πρόσφορος είναι το περιβάλλον. Αγανακτισμένοι κάτοικοι και πράσινες τοπικές οργανώσεις που δεν υπήρχαν έως χθες, ξεφυτρώνουν ξαφνικά σαν τα μανιτάρια. Από κοντά και οι προσφυγές που πέφτουν βροχή στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Με αυτό τον τρόπο, άλλοτε καθυστερεί, άλλοτε μπλοκάρει και άλλοτε αλλάζει κατεύθυνση ένα έργο ή μια επένδυση. Κι αυτό δεν είναι πάντα άσχετο με τις επιδιώξεις ανταγωνιστών ή ισχυρών ενδιαφερομένων ή, καμιά φορά, ακόμη και αυτών που έχουν αναλάβει το έργο αλλά θέλουν να αλλάξουν κάποιοι όροι, χωρίς να φαίνεται ότι το ζητούν αυτοί.

ΕΚΤΟΣ όμως από το δικαστικό πεδίο, τα σπρωξίματα στην Περιφέρεια Αττικής φανερώνουν ότι υπάρχουν πλέον και άλλοι τρόποι. Ενας από αυτούς είναι η μετατροπή μιας συνεδρίασης σε αρένα ανάλογη με αγωνιστικό χώρο σε φάση συμπλοκής των παικτών. Ως συνήθως, κανείς δεν βρίσκει το δίκιο του σε έναν καβγά. Ο Σγουρός δεν πτοήθηκε. Είναι όμως αλήθεια ότι δεν έχουν όλοι οι δημόσιοι άνδρες αυτού του τύπου την πολιτικο-ψυχολογική συγκρότηση. Υπάρχουν και αυτοί ή αυτές που μια τέτοια ατμόσφαιρα τους απωθεί ή τους φοβίζει. Αλλωστε, το στοιχείο της απειλής – ας μην κοροϊδευόμαστε – είναι έντονο.

Η Περιφέρεια δεν είχε να πάρει απόφαση, παρά μόνο επί της μελέτης περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων – η οποία όμως δεν είναι χωρίς τη σημασία της. Ωστόσο, ο τραυματισμός είναι βαθύτερος και αφορά συνολικά τη δημόσια ζωή. Το να ακούγονται σε μια συνεδρίαση για θέμα κρίσιμο για την ακτογραμμή της πρωτεύουσας όλες αυτές οι φωνές και οι κουβέντες για συμφέροντα, ξεπουλημένους και άλλα τινά είναι κάτι που αμαυρώνει τη διαδικασία. Κι αυτό σε μια φάση που μια Ελλάδα η οποία δοκιμάζεται, έχει ανάγκη να προχωρήσει με σταθερά βήματα. Το να λαμβάνονται οι αποφάσεις από πρόσωπα που σπρώχνονται ή προπηλακίζονται, δημιουργεί τελικά συστημικό πρόβλημα – που θα το βρούμε μπροστά μας. Δεν λύνεται με αστυνόμευση. Λύνεται πολιτικά, στη Βουλή, όπου οι μεν να θέσουν τους δε προ των ευθυνών τους.