[Στίγμα] Λέει για τον Στουρνάρα, για ν’ ακούει ο Σαμαράς

Η πληροφορία είναι από αυτές που παρότι προέρχεται από το είδος που εμείς οι δημοσιογράφοι χαρακτηρίζουμε «έγκυρη πηγή», είναι δύσκολο να τσεκάρεις. Τη μεταφέρω, διότι μετά τα όσα αποκάλυψε χθες «ΤΟ ΒΗΜΑ» για το τελεσίγραφό του για τον Γιάννη Στουρνάρα, μου «κολλάει» και δείχνει να μην απέχει από την πραγματικότητα. Σύμφωνα με αυτή λοιπόν, ο Κώστας – «είμαι ο καλύτερος πελάτης των χασαποταβερνών Χασιάς και Μεσογείων» – Καραμανλής είναι χολωμένος με τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και του έστειλε προσφάτως τα «χαιρετίσματα» ότι «θα το σκεφθεί πολύ» αν θα είναι υποψήφιος στις εκλογές όσο εκείνος δηλώνει δημόσια όσα δηλώνει. Και ότι δεν τον ενδιαφέρει να είναι υποψήφιος με μια παράταξη που «δεν τον τιμά και τον σέβεται».

Τι δήλωσε ο Σαμαράς που έφερε σε αυτό το σημείο τον Κώστα «είμαι ο καλύτερος πελάτης των χασαποταβερνών» κ.λπ. κ.λπ.; Οτι «μπαίνουμε σε μια εποχή ανάκαμψης έπειτα από επτά οδυνηρότατα χρόνια ύφεσης. Επομένως υπάρχει ένα φως στην άκρη του τούνελ που τώρα πια όλοι το αντιλαμβάνονται». Πού έκανε τη δήλωση; Στο Βερολίνο, στο πλευρό της φράου Ανγκελα, τα έλεγε σοβαρά, αλλά το ότι ο Κώστας, ο καλύτερος πελάτης των χασαποταβερνών Χασιάς και Μεσογείων πυρανεφλέγη (τι ρήμα!) με καθυστέρηση σχεδόν δέκα ημερών, το αποδίδω στο γεγονός ότι δεν παρακολουθεί και πολύ την επικαιρότητα – όπως τότε (θυμάστε;) που κυβερνούσε τη χώρα…

Την πιθανότητα να μετρούσε προς τα πίσω, για να βγάλει το μέχρι ποια χρονιά φτάνουν αυτά τα «οδυνηρότατα» επτά χρόνια ύφεσης, την αποκλείω. Είπαμε ότι εντάξει, το παλικάρι έχει το μυαλό του στα κοψίδια και τα σπληνάντερα, αλλά όχι ότι δεν ξέρει στοιχειώδη αριθμητική, να υπολογίζει πόσο μας κάνει 2013 μείον 7. 2006 μας κάνει και ήταν η χρονιά που μεσουρανούσε το αστέρι του, τότε που διόριζε αθρόως τα «δικά» μας παιδιά, είχε εκχωρήσει στην αυλή του τα πάντα (σε κάτι φίλους μου, που δεν αναφέρω τα ονόματά τους), και το κράτος το λυμαινόταν ένας εσμός κουμπάρων, φίλων και κολλητών. Αξέχαστα χρόνια!

Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω όμως είναι γιατί τσαντίζεται όταν του καταλογίζουν ότι βούλιαξε τη χώρα. Δεν είναι αλήθεια; Βουλιάζαμε και εκείνος ήταν αλλού – συνήθως σε ταβερνεία…

Γι’ αυτό δεν καταλαβαίνω γιατί, κατά «ΤΟ ΒΗΜΑ», τα έχει και με τον Στουρνάρα. Και απέστειλε μήνυμα προ ημερών στον Σαμαρά (προφανώς προ Βερολίνου) ότι έτσι και εντάξει τον Στουρνάρα στο ψηφοδέλτιο, εκείνον να μην τον υπολογίζει: «ή εγώ ή αυτός», ήταν το ρεζουμέ του τελεσιγράφου. Τι καταλογίζει στον Στουρνάρα, ώστε να μην θέλει να συμφύρεται μαζί του; Οτι ο υπουργός Οικονομικών έχει αναφερθεί κατ’ επανάληψη στην καταστροφική τριετία της διακυβέρνησης Καραμανλή 2007-2009.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι του απάντησε – όπως και εάν του απάντησε – ο πρόεδρος Αντώνης. Τον Στουρνάρα όμως που τον ρώτησα χθες μου είπε όσο πιο ξεκάθαρα μπορούσε: «Δεν με ενδιαφέρει καμιά πολιτική καριέρα. Εχω μπροστά μου έναν στόχο: να συμβάλω στη διάσωση της χώρας. Οταν επιτευχθεί αυτός ο στόχος, βλέπουμε. Σας λέω μόνο ότι δεν το έχω συζητήσει με τον Πρωθυπουργό, ούτε με έχει απασχολήσει, αν θα είμαι υποψήφιος στις εκλογές». 

Και μια και το έφερε η κουβέντα για τον Καραμανλή, αυτήν την ανεπανάληπτη μορφή καθιστικής ζωής: αντί να παρεμβαίνει πότε με παραπολιτικούς χρησμούς και πότε με «διαρροές» των «πιστών» Αντώναρου, Βλάχου κ.λπ., δεν αισθάνεται την ανάγκη να μιλήσει για το πώς φτάσαμε ώς εδώ; Εστω να πει την άποψή του – δεν λέω εγώ να πει την αλήθεια. Ούτε να ζητήσει μια συγγνώμη. Να μιλήσει όμως. Αντί να το παίζει «Αχιλλεύς μηνύων»…

Το σπίτι του για το χρέος

Ο Γιώργος τουλάχιστον μιλάει. Εστω και δι’ αντιπροσώπου (εν προκειμένω του «πιστού» Γ. Ελενόπουλου). Η παρέμβασή του το Σάββατο το μεσημέρι για όσα εξελίχθηκαν στις Κάννες κατά τη δραματική σύσκεψη της 2ας Νοεμβρίου 2011, συζητείται έντονα. Και θα συζητείται για πολύ ακόμη. Θα έχει δε και συνέχεια – «όποτε αυτό απαιτηθεί»…

Χθες ας πούμε, έγινε γνωστό ότι στο βιβλίο του ο Χοσέ Λουίς Θαπατέρο υποστηρίζει ότι σε μια διάσκεψη κορυφής της ΕΕ, ο Γιώργος είπε απευθυνόμενος σε κάποιον ηγέτη, που δεν κατονομάζεται: «Μα τι θέλετε επιτέλους (για εγγυήσεις); Τον Παρθενώνα; Τα ελληνικά νησιά; Τι;».

Ρώτησα το περιβάλλον του, αν πρόκειται για αληθινό περιστατικό – άλλωστε από ορισμένα τα οποία γράφει στο βιβλίο του ο Χοσέ Λουίς δεν θα τον χαρακτήριζες και «ως τον καλύτερο φίλο της αλήθειας».

– Πότε ακριβώς;

– Και σε ποιον απευθύνονταν;

Και μου θύμισε ότι σε κάποια άλλη σύνοδο με το ίδιο θέμα, και εξαιτίας των προκλητικών απαιτήσεων της Φινλανδίας για εμπράγματες εγγυήσεις, ο Γιώργος είπε κάτι, που επανέλαβε και λίγες ημέρες αργότερα σε ένα έκτακτο υπουργικό συμβούλιο:

– Αν θέλετε να πουλήσω το σπίτι μου και να σας το δώσω, να το κάνω…

Τελικά δεν χρειάστηκε. Υποθέτω γιατί δεν επέμεινε ο Φινλανδός…

«Κάδος ανακύκλωσης»

Στο μεταξύ έχω την αίσθηση ότι παρακολουθώντας τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί και να ξεχάσω τα ελληνικά που γνωρίζω. Και δεν αναφέρομαι στον πρόεδρο Αλέξη, ο οποίος καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες ως προς αυτό. Αναφέρομαι στο «στυλ Αλέξη» που έχει υιοθετήσει η παιχνιδιάρα ομαδούλα που τον περιβάλλει, και η οποία έχει βαλθεί να τρελάνει κόσμο.

Χθες το αγόρι με το βελούδινο βλέμμα Σκουρλέτης – που μου χρωστάει ότι παρέμεινε στη θέση του, ενώ τον είχαν έτοιμο να τον «σουτάρουν», πράγμα που στηλίτευσα, όπως θυμάστε έντονα, και τελικά απέτρεψα – εξήγγειλε ανοιχτά προσκλητήριο προς πιθανούς αποστάτες. Πώς έβγαιναν παλιά οι τελάληδες στους δρόμους και φώναζαν; Ετσι ακριβώς. Αυτός το έκανε εντελώς τυχαία μέσω της εφημερίδας του Χατζηνικολάου. Τι είπε;

Οπως ήταν φυσικό, του την έπεσαν από παντού. Τι απάντησε ο ΣΥΡΙΖΑ; Κάτι του είδους «αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις», ήτοι ότι δεν πρόκειται για πρόσκληση σε αποστασία! Εχουν δίκιο. Πρόσκληση σε tea party είναι!