Ακροβάτες στο σχοινί της δόξας

Το πιο επικίνδυνο ναρκωτικό, αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή από την ηρωίνη και την κοκαΐνη, δεν ανιχνεύεται στις αναλύσεις αίματος και ούρων! Το πλέον ολέθριο ναρκωτικό είναι η δόξα!

Συστηματικοί χρήστες της δόξας έλληνες παίκτες πορεύονται καιρό τώρα σε δρόμους «επικίνδυνους». Η δόξα σε μικρές δόσεις επιφέρει συνήθως απλά ευφορία, όμως οι μεγάλες δόσεις οδηγούν σε σοβαρή στρέβλωση της προσωπικότητας με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η ικανότητα της προσαρμογής και της κοινωνικής ενσωμάτωσης…

Ο Κώστας Μήτρογλου, ένα φτωχόπαιδο μεταναστών, που μέχρι πριν από λίγα χρόνια αναζητούσε το όνομά του με μεγεθυντικό φακό στα «υπόγεια» μονόστηλα των αθλητικών εφημερίδων, τώρα βιώνει την καθημερινότητα στο ρετιρέ της ανεξέλεγκτης δημοσιότητας. Διεθνή πρακτορεία ειδήσεων αναλύουν τον ποδοσφαιρικό χαρακτήρα του, μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες του αφιερώνουν ύμνους, κάποιοι τον συγκρίνουν με τον Μέσι και τον Ρονάλντο(!), η μετοχή του στο χρηματιστήριο του ποδοσφαίρου συνεχώς αναρριχάται και στον Ολυμπιακό επαίρονται, ίσως όχι γιατί κρατούν στα χέρια τους ένα ποδοσφαιρικό ταλέντο που θα τους οδηγήσει ψηλά, όσο γιατί πλησιάζει η στιγμή που θα διαπραγματευθούν την αξία του στη μεταγραφική αγορά. Ο 25χρονος ποδοσφαιριστής, για την ώρα, χαμογελάει στη ζωή, πυροβολεί με γκολ, απολαμβάνει τις ευεργετικές (ακόμη) επιδράσεις της δόξας, οραματίζεται (όσο του επιτρέπει η απρονοησία της νιότης) το μέλλον και περιμένει το εισιτήριο που θα τον ταξιδέψει στο όνειρό του: μια μεγάλη ποδοσφαιρική ομάδα.

Ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος έφυγε μετανάστης από την καταρρέουσα ΑΕΚ και αναζήτησε την τύχη του στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Περιπλανήθηκε, δοκιμάστηκε, απορρίφθηκε, έκλαψε. Τούτο τον καιρό απολαμβάνει θέση βασικού στην ισχυρή Ντόρτμουντ, θεωρείται ένας από τους πληρέστερους ευρωπαίους αμυντικούς, ετοιμάζει το ποδοσφαιρικό πρόγραμμά του για το υπερθέαμα στα βραζιλιάνικα γήπεδα και εισπνέει δόσεις δόξας με φειδώ και σύνεση…

Το πρώτο όνομα στη Σέλτικ, ο Γιώργος Σαμαράς, πρωταγωνιστεί και λάμπει, πανηγυρίζει και χαμογελάει, πετυχαίνει δύσκολα γκολ και ίπταται με τα φτερά της επιτυχίας, λούζεται στη σέντρα της δημοσιότητας και χωρίς την πιτυρίδα της ανωνυμίας να λερώνει τους ώμους του ανοίγει μία μία τις πόρτες του εκθαμβωτικού λαϊφστάιλ. Κι αυτός, με το κλειδί του Μουντιάλ στο χέρι, ευελπιστεί να ανοίξει το μαγικό κουτί του θησαυρού.

Τρεις ποδοσφαιριστές, τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, τρεις ξεχωριστές περιπτώσεις. Και ο Μητρογκόλ και ο Σωκράτης και ο Σαμαράς, βυθισμένοι στη δόξα την παραισθησιογόνο που προσφέρει (στην εποχή μας) το ποδόσφαιρο, καλούνται να διαχειριστούν τις δόσεις που αντέχει ο οργανισμός τους ώστε να μην οδηγηθούν σε οδυνηρές ατραπούς.

Πριν από λίγα χρόνια ο Σωτήρης Νίνης υψώθηκε σαν καπνός προς τα σύννεφα του ποδοσφαιρικού στερεώματος. Για μια στιγμή όλοι πίστεψαν πως θα αγγίξει τον ουρανό, μέχρι που φύσηξε εκείνος ο ανάλγητος άνεμος της πραγματικότητας που μαστιγώνει τα όνειρα και ο Νίνης σκόρπισε. Δεν έγινε αυτό που έδειχνε στα πρώτα του βήματα. Η δόξα και η δημοσιότητα του έδεσαν πόδια και μάτια. Και τώρα από τον πάγκο των υπερεκτιμημένων ψάχνει το λάθος: στραβός ήταν ο γιαλός ή στραβά αρμένιζε;  

Ολοι όσοι (ποδοσφαιριστές και όχι μόνο) ονειρεύονται μια μέρα να προκαλέσουν σεισμικές δονήσεις με την απόδοσή τους, όλοι όσοι κλείνουν τα μάτια και μπρος τους βλέπουν τον εαυτό τους Πελέ, Μαραντόνα, Ρονάλντο, ακούν την ηχώ της φωνής τους που τους υπαγορεύει εκείνο που θέλουν να ακούσουν: το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός. Μόνο που κάποιοι κάνοντάς το πέφτουν στο κενό…