[Ενστάσεις] Κανονικότητα

Κι όμως. Μέσα στην αρένα που βαφτίσαμε πολιτικό προσκήνιο, υπάρχουν πρόσωπα που δεν ωρύονται, αλλά αρθρώνουν πολιτικό λόγο και, όταν τους δίνεται η δυνατότητα, προσπαθούν με αξιοπιστία και συνέπεια να εφαρμόσουν τις πολιτικές ιδέες τους στη ζωή. Δεν τα καταφέρνουν πάντα, αλλά οι πολιτικοί, ιδίως στη σύγχρονη συνθήκη δεν είναι ούτε παντεπόπτες ούτε παντοδύναμοι. Σημασία έχει τι αφήνουν.

Την ώρα που, χθες, στο Κοινοβούλιο κορυφωνόταν «σε ζωντανή μετάδοση» το ρεσιτάλ οχλαγωγίας και απαξίωσης της πολιτικής, σε ένα άλλο σημείο της πόλης, χωρίς πολλή δημοσιότητα, ένα πρόσωπο που μιλάει με σαφήνεια και καθαρότητα χωρίς να παριστάνει τον σωτήρα, απηύθυνε το δικό του μήνυμα στους πολίτες της Αθήνας και, προφανώς, της λοιπής Ελλάδας. Ηταν ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης.

Χθες, τρία χρόνια από την ημέρα που είχε κερδίσει την εκλογή του στον δήμο της πρωτεύουσας, ανακοίνωσε ότι θα είναι εκ νέου υποψήφιος. Μιλώντας στους πολίτες, δεν έφτιαξε ένα ροζ σύννεφο για να τοποθετήσει τον εαυτό του. Παραδέχθηκε ότι πήρε μια πόλη με προβλήματα και την παραδίδει με τα ίδια προβλήματα. Αλλά τα περιέγραψε. Ούτε τα έκρυψε ούτε τα έφερε στα μέτρα του. Δεν χρειάστηκε καν να φορτώσει «στους άλλους» ή στην κρίση τις καθυστερήσεις της Αρχής του. Ούτε χρειάστηκε να πολώσει τα πράγματα, να περιγράψει εχθρούς για να συσπειρώσει φίλους. Εξέθεσε απλώς τις προτεραιότητες, τα βήματα που έγιναν και χρειάζεται ακόμα να γίνουν προκειμένου η πόλη να ξαναβρεί τη δυναμική της πρωτεύουσας – μιας κυψέλης ζωής και δράσης, ελευθερίας και δημιουργίας, που είχαν χαθεί και πριν από την κρίση.  

Ο Καμίνης υπήρξε φαινόμενο  στην ελληνική πολιτική ζωή (όπως και ο Μπουτάρης). Χωρίς μηχανισμούς, χωρίς κόμματα, απέφυγε τον λαϊκισμό και τις υποσχέσεις. Στη δίνη μιας ατέλειωτης γκρίνιας, με οπορτουνιστές να παριστάνουν ότι μας σώζουν και με τους υπεύθυνους για την κρίση να διαχειρίζονται τη λύση, κατάφερε, στηριγμένος μόνο στην κοινωνία των πολιτών, να εκλεγεί – και διαχειρίστηκε, με αρκετή αξιοπιστία, σοβαρές κρίσεις (όπως η εκκένωση της Πλατείας Συντάγματος από τους μόνιμους καταληψίες της Αγανάκτησης ή η ουσιαστική μάχη με τον ρατσιστικό διαχωρισμό της Χρυσής Αυγής), χωρίς συμβιβασμούς. Δεν υπέκυψε ούτε στα κλισέ-φετίχ της Αριστεράς – παράλληλα, π.χ., με τη δημιουργία δομών αλληλεγγύης, δεν έκρυψε ότι οι μετανάστες στην πόλη δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτοι. Διεκδίκησε τον νόμο και την κανονικότητα. Πίσω από τα καθημερινά ρεσιτάλ οχλαγωγίας, η σιωπηλή πλειοψηφία, οι πολίτες γνωρίζουν ότι η νομιμότητα και η κανονικότητα είναι η μοναδική ελπίδα να πατήσει στα πόδια της και να ζήσει όπως της αξίζει μια πόλη.