[Αγιογραφίες] Δόγματα

ΑΝ η ιστορία της ελληνικής Αριστεράς ήταν κάτι σε κινηματογραφικό έπος σαν τον «Πόλεμο των Αστρων», τότε το τρέχον επεισόδιο θα είχε, με την άδεια του Τζορτζ Λούκας, τον τίτλο «Ο Περισσός αντεπιτίθεται». Πάντα με όρους Χόλιγουντ, το «σημείωμα» που δημοσιεύθηκε στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» συνιστά σενάριο για ένα «ριμέικ» όσων συνέβησαν το 1989. Στη νέα ταινία η υπόθεση ξαναγράφεται και περιγράφεται ως πολιτικό σφάλμα ο ενιαίος Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, που συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία των Χαρίλαου Φλωράκη και Λεωνίδα Κύρκου.

ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ πίσω την Ιστορία, μπορούμε να σχολιάσουμε τη χρήση της στο παρόν. Το ΚΚΕ θέλει να απονομιμοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ που συνιστά μετεξέλιξη του Συνασπισμού που, στη δεκαετία του ’90, συντμήθηκε σε ΣΥΝ. Ο ιστορικός συμβιβασμός ανάμεσα στις δύο Αριστερές (Εξ. και Εσ. κατά την ορολογία της εποχής) δεν ήταν απλό επικοινωνιακό προγεφύρωμα. Υπήρξε πραγματική πολιτική γέφυρα από την οποία πέρασαν ουκ ολίγα από τα  νεότερα στελέχη του ΚΚΕ για να εξέλθουν από τα μπετονένια τείχη του Περισσού και να φθάσουν πολύ μακριά. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Μαρία Δαμανάκη, που έφθασε ώς τις Βρυξέλλες. Οι περισσότεροι όμως δεν πήγαν τόσο μακριά. Επώνυμοι και λιγότερο επώνυμοι μετασταθμεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η αλήθεια είναι ότι, περνώντας από τον Κωνσταντόπουλο στον Αλαβάνο κι από εκεί στον Τσίπρα, ο ΣΥΝ που έγινε ΣΥΡΙΖΑ ανατοποθετήθηκε πιο αριστερά. Το στυλ είναι πολύ λιγότερο Κεντροαριστερά – χώρος που αφέθηκε στη ΔΗΜΑΡ – και πολύ περισσότερο νεο-ΚΚΕ. Ενάμιση χρόνο μετά το διπλό σοκ των εκλογών του 2012, ο Περισσός έχει σταθεροποιήσει το μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ και προσπαθεί να ανακτήσει ψηφοφόρους. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας πλαγιοκοπεί διαρκώς τον Τσίπρα. Ειδικά στο θέμα του εισοδισμού διαφόρων πασόκων, το ΚΚΕ έκανε πάρτι.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ψαχνό όμως υπάρχει χάρη στην προσπάθεια του Τσίπρα – παρά τη νεο-ΚΚΕ ρητορική – να βρει ψηφοφόρους στο Κέντρο, εκμεταλλευόμενος το προσωπικό του προφίλ. Το ΚΚΕ θέλει να τραβήξει ξανά στις γραμμές του εκείνους που δεν καταλαβαίνουν το ταξίδι στο Τέξας και την κουβέντα με τον Σόιμπλε. Μην ξεχνάμε ότι ο Περισσός είναι συνεπής προς τον αντιευρωπαϊκό του δογματισμό, εναντίον του ευρώ και υπέρ του εθνικού νομίσματος. Είναι ίσως η πιο διακριτή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της μιας και της άλλης Αριστεράς. ΣΥΡΙΖΑ – τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας – και ΔΗΜΑΡ είναι υπέρ του ευρώ. ΚΚΕ, Σχέδιο Β’, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και δεν συμμαζεύεται είναι υπέρ της δραχμής. Αν δεν χρεοκοπήσουμε – που δεν προβλέπεται πλέον – το χάσμα αυτό δεν κλείνει.

ΕΝ αναμονή εξελίξεων που να καθαρίζουν το τρέχον τοπίο, το ΚΚΕ, ασκώντας το αγαπημένο σπορ των απανταχού κομμουνιστικών κομμάτων, επιχειρεί δογματική κάθαρση. Ωστε να ξέρουν οι οπαδοί του σε τι πιστεύουν. Αν αυτό δεν αφήνει ανεπηρέαστη τη φυσιογνωμία του Χαρίλαου Φλωράκη, είναι κάτι αναμενόμενο. Τίποτε δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστο η κρίση εν Ελλάδι. Ακόμη και το πώς βλέπει η Αριστερά το παρελθόν και τον εαυτό της.