[Αγιογραφίες] Πετσέτες

ΑΛΛΕΣ χώρες, άλλη σχέση με τη διαφάνεια. Στην καπιταλιστική Αμερική, ο καθένας μπορεί να μάθει στο τέλος κάθε χρόνου ποιος ή μάλλον ποια εταιρεία χρηματοδότησε ποιο μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων ή της Γερουσίας και να συσχετίσει την πληροφορία με το πώς ψήφισε σε κρίσιμα νομοθετήματα. Δηλαδή αν ψήφισε υπέρ ή κατά των συμφερόντων της εταιρείας που, συνήθως, έχει κάποια σχέση με την περιφέρεια όπου εκλέγεται το μέλος. Μια ανοιχτή δημοκρατία δεν φοβάται τη διαφάνεια σε θέματα πολιτικού χρήματος. Ούτε κρύβεται πίσω από προφάσεις εν αμαρτίαις.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, στην ελληνική Βουλή όλα είναι προφάσεις. Το σκέφτεται κανείς με αφορμή την τρελή πολιτική κλωτσοπατινάδα μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Αδωνη Γεωργιάδη για τα γενόσημα φάρμακα. Ο καβγάς δεν τηρεί τα προσχήματα καθώς ο υπουργός Υγείας χρεώνει εμμέσως πλην σαφώς στην Κουμουνδούρου ότι ευθυγραμμίζεται με συγκεκριμένα συμφέροντα στον κλάδο των φαρμακοβιομηχάνων. Εχουμε λοιπόν το εξής φαινόμενο: η αξιωματική αντιπολίτευση χρεώνει υστεροβουλία σε υπουργό της κυβέρνησης σε σχέση με συγκεκριμένη ρύθμιση. Κι αυτός τους πετάει πίσω την πετσέτα μιλώντας για «συνασπισμό φαρμακοβιομηχάνων».

ΘΑ έλεγες ότι όλα αυτά έχουν να κάνουν με το πολιτικό στυλ Γεωργιάδη. Ο υπουργός Υγείας έχει επιλέξει το πολιτικό ισότιμο του «πυρ και κίνηση» στη στρατιωτική ορολογία. Δρα και μιλάει, νομοθετεί και βγαίνει στα ΜΜΕ ή μετατρέπει εκδηλώσεις σε μιντιακή αρένα, χωρίς καμία αναστολή. Οι επικριτές του λένε ότι είναι υπερεκτεθειμένος, ότι «καίγεται» ο ίδιος, «καίγοντας» συγχρόνως την πολιτική της κυβέρνησης στην Υγεία. Μια άλλη όμως ανάγνωση επιμένει ότι μόνο με ανορθοδοξία τύπου Γεωργιάδη μπορούν να περάσουν οι πολιτικές του Μνημονίου. Κι όποιος αντέξει – επιφύλαξη που δεν αφορά μόνο την κοινωνία, αλλά τη χώρα συνολικά.

ΩΣΤΟΣΟ, όλα αυτά δεν ισχύουν στον καβγά για τα γενόσημα. Κι αυτό γιατί ο Γεωργιάδης δεν είναι ο πρώτος που πετάει πίσω στον ΣΥΡΙΖΑ την πετσέτα περί εξυπηρέτησης συμφερόντων. Το έκανε πρώτος ο Βαγγέλης Βενιζέλος με αποκορύφωμα την τοποθέτησή του στη συζήτηση επί της πρότασης μομφής που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή. Ο αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών δέχθηκε επίθεση από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα για τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Απάντησε με οξύ ύφος και ονοματεπώνυμα, αποδίδοντας στην Κουμουνδούρου εξυπηρέτηση άλλου επιχειρηματία του ναυπηγικού κλάδου. Δεν έλαβε ανταπάντηση – περιμένουμε, υποτίθεται, την Εξεταστική με την οποία απείλησε ο ΣΥΡΙΖΑ και θέλει τώρα να την επιβάλει ο Βενιζέλος. Αντιθέτως, στο θέμα των γενοσήμων ηγήθηκε ο μεταγραφείς εκ ΠαΣοΚ στον ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Κουρουμπλής. Η Κουμουνδούρου μπήκε στην ιστορία μετά.

ΜΕ τις βρεγμένες πετσέτες να πετούν στον αέρα, μπορεί κανείς να σκύψει και να κάνει μια παρατήρηση. Την οδό της σκανδαλολογίας είχε ακολουθήσει και ο Κώστας Καραμανλής ως αντιπολιτευόμενος πριν από το 2004. Η νέμεσις ήταν ότι ως πρωθυπουργός ο Καραμανλής είδε την κυβέρνησή του να ταλαιπωρείται και να πέφτει από σκάνδαλα – και μάλιστα έπειτα από σερί διετίας. Επεσε θύμα του κλίματος που είχε ο ίδιος δημιουργήσει. Η παραλληλία, στο μοντέλο αντιπολίτευσης, του Τσίπρα με τον Καραμανλή είναι εντυπωσιακή. Υπάρχει όμως μια διαφορά. Προ 2004, η οικονομία πήγαινε καλά και η ανάπτυξη, ελέω Ολυμπιακών, «έτρεχε». Ο Καραμανλής, κόντρα στο ΠαΣοΚ του Σημίτη, δεν είχε άλλη λύση από τη σκανδαλολογία. Είναι αμφίβολο αν στην υπάρχουσα συγκυρία – με την κοινωνία στην πριονοκορδέλα της οικονομικής πολιτικής – είναι ο Τσίπρας υποχρεωμένος να προσφύγει στη σκανδαλολογία. Με άλλα λόγια, πολιτικά δεν υπάρχει ανάγκη να γίνεται κάτι τέτοιο…