[Ενστάσεις] Εθνικός Υμνος

Φίλες μου γεια σας. Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα μεγάλο εθνικό παράπονο, έναν καημό, έναν λυγμό, ένα δάκρυ – που, ατυχώς, ξοδεύτηκαν τσάμπα, ενώ τα έχει τόση ανάγκη ο τόπος και θα μπορούσαμε να τα κρατήσουμε ως εφεδρικά πολεμοφόδια για μελλοντικούς αγώνες.

Θα σας μιλήσω για τον Εθνικό μας Υμνο που λέγανε ότι μας τον κλέψανε οι κακοί καπιταλιστές και άμα πλέον θέλουμε να τον αναρτήσουμε στο γιουτιούμπ και να ανατριχιάσουμε από εθνικό σφρίγος πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η γιαπωνέζικη Σόνι έχει κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα στον Υμνο. Και για να τον ακούσουμε, λέει, είτε οφείλουμε να πληρώσουμε για να τον κατεβάσουμε είτε πρέπει να υποστούμε τις παρακμιακές και τόσο μακρινές από τα αγνά ήθη και έθιμά μας διαφημίσεις για να τον ακούσουμε. Αυτά τουλάχιστον γράφτηκαν σε ένα σάιτ, από εκείνα που ο ένας κλέβει τις σοφίες του άλλου, και ουδείς αναρωτήθηκε πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό με ένα έργο τα δικαιώματα του οποίου, κι αν υπήρχαν, έχουν λήξει, αφού οι στίχοι έχουν γραφτεί από τον Διονύσιο Σολωμό το 1823, η δε μουσική από τον Νικόλαο Μάντζαρο συντέθηκε το 1828 και οριστικοποιήθηκε το 1844.

Καταλαβαίνω, βεβαίως, γιατί η φήμη γρήγορα διαδόθηκε και πιστεύτηκε ως αλήθεια. Διότι το εθνικόν ρίγος που κατέλαβε πολλούς Ελληνες, τολμώ να πω και φιλέλληνες, δεν τους επέτρεψε να σκεφτούν. Ριγούντες από συγκίνηση, οι βουλευτές Δημαράς και Κουίκ των ΑΝΕΛ, έκαναν κόπι+πέιστ το κείμενο από το Ιντερνετ για να καταγγείλουν, προφανώς δακρυρροούντες από την ιερή εθνική αγανάκτηση, τους σχιστομάτηδες που πάνε να μας φάνε το ιερό μας άσμα.

Αλλά τότε, όμοιος ογκόλιθος του πατριωτισμού, μπήκε μπροστά ο αγαπημένος μου υπουργός Πολιτισμού (και τόσα άλλα) Πάνος Παναγιωτόπουλος, ο άνθρωπος που γεννήθηκε για να υπηρετεί την ελληνική δόξα. Αφού είπε διάφορα ηρωικά, για να μας τονώσει το φρόνημα το οποίο κινδύνευε να ατονήσει και να μας βρούνε κι άλλα, χειρότερα κακά, προσέθεσε: «Θέλω να διαβεβαιώσω ότι λαμβάνουμε όλα εκείνα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε ο Εθνικός Υμνος να τύχει πλήρους προστασίας και να μην έχομε τέτοια γεγονότα που ενοχλούν το σύνολο των Ελλήνων, ανεξαρτήτως του τι ψηφίζουν» (ρεπορτάζ σελ. 16).

Κι έτσι, φίλες μου, καταφέραμε όλες και όλοι να αισθανθούμε καλά. Το ελληνικό «βαθύ Ιντερνετ» που με όλη του την άνεση παρήγαγε και αναπαρήγαγε μια βλακεία ως πραγματικότητα. Οι βουλευτές Δημαράς και Κουίκ, που με ένα κόπι+πέιστ διατράνωσαν το κραταιό τους φρόνημα. Ο σημαντικός υπουργός Πάνος, που θα κάνει τα πάντα ενώ δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα. Κι εγώ, που έβγαλα και σήμερα, με πολύ μεγάλη ευκολία, το ψωμί μου.