[Ενστάσεις] Θεοδώρα

Την τελευταία ημέρα του περασμένου Ιουλίου, η βουλευτίνα Θεοδώρα Τζάκρη, έπειτα από μια σειρά βαθυστόχαστες παρεμβάσεις, επίτηδες ολίγον συγκεχυμένες, κατάφερε να διατρανώσει τη διαφωνία της με το εναπομείναν κοινοβουλευτικώς ΠΑΣΟΚ. Καταψηφίζοντας μια τροπολογία για τον προσδιορισμό των χρεών προς την ΕΥΔΑΠ, έκανε μια ηρωική δήλωση: «Η ψήφος μου», είπε, «είναι ένα σαφές μήνυμα προς την τρόικα ότι δεν ξεπουλάμε, δεν χαρίζουμε την περιουσία του ελληνικού λαού και τις φοβερές “αναπτυξιακές” ιδέες τους να τις εφαρμόσουν πρώτα στις δικές τους χώρες».

Προφανώς, συνθηματολογούσε. Κηρύσσοντας ανένδοτο κατά της τρόικας, δεν αντιπαρέθετε κάποιες άλλες ακόμα πιο αναπτυξιακές ιδέες. Απλώς, καταγραφόταν μιντιακά στις διαθέσιμες για μετακίνηση. Θυμάμαι ότι, σε ένα σημείωμα στα «ΝΕΑ» της επόμενης ημέρας, το επισήμαινα: Η κυρία Τζάκρη, ισχυριζόμουν, «γνωρίζει ότι σε οποιοδήποτε κεντροαριστερό σχήμα δεν έχει μέλλον και, ήδη, έχει βάλει πλώρη για αλλού. Για πού; Δεν την εμπνέει ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος αλλά ο Οδυσσέας Βουδούρης και ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης: “Ανδρός πεσούσης, τώρα και πάσα γυνή ανδρεύεται”! Θα ξανακούσουμε νέα της σύντομα».

Δεν χρειαζόταν να είσαι φιλόσοφος για να κάνεις την πρόβλεψη – αρκούσε μόνο να ασχολείσαι, από βίτσιο, με τα «δεύτερα» του κοινοβουλευτικού βίου. Ακόμα κι αυτά έχουν φιλοδοξίες. Οχι να παίξουν στη βασική ομάδα αλλά, έστω, να παραμείνουν στο παιχνίδι. Η κυρία Τζάκρη αυτό διεκδικούσε απ’ την αρχή, μην κοιτάτε που μετά πέρασε την πόρτα των υπουργείων και μεγαλοπιάστηκε.

Βουλευτίνα Πέλλας, η κυρία Τζάκρη έγινε ευρύτερα γνωστή χάρη στη ρητορική της δεινότητα, στα εκκεντρικά χτενίσματα και (ναι, κυρίες μου) στα δωδεκάποντα, απαραίτητα αξεσουάρ για εμφανίσεις στη σατιρική εκπομπή «Ελληνοφρένεια». Αν ήταν στο θέατρο, λόγω της ιδιαίτερης άρθρωσής της, θα ήταν ενδιαφέρουσα καρατερίστα – κάτι ανάλογο, ας πούμε, της Σαπφώς Νοταρά. Στην πολιτική, όμως, πήγε λίγο παραπέρα: ο Γιώργος Παπανδρέου την όρισε υφυπουργό Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης με έδρα τη Θεσσαλονίκη (ναι, ναι, το λατρεμένο κτίριο-φετίχ του νυν και αεί ΥΜΑΘ). Εκεί, στα χνάρια πολιτικών όπως ο Φίλιππος Πετσάλνικος, ο Χάρης Καστανίδης, ο Νίκος Τσιαρτσιώνης, ο Μαργαρίτης Τζίμας, ο Σταύρος Καλαφάτης, νόμισε ότι της έγνεψε η Ιστορία. Και αποφάσισε να διεκδικήσει ρόλο στας δέλτους της.

Στα υπέρ αυτής της διεκδίκησης, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον οποίο έχει αρχίσει καιρό να φλερτάρει, γοητεύεται με τα προϊόντα των μίντια. Στα κατά, ότι προσπαθώντας να πάψει να είναι καρατερίστα, κινδυνεύει να μείνει χωρίς ρόλο.

Μη λοξοδρομείς, Θεοδώρα. Συνέχισε στον δρόμο που άνοιξαν ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης και ο Οδυσσέας Βουδούρης. Για την «Ελληνοφρένεια» του μέλλοντός μας.