Το πρόβλημα του πολιτικού χρόνου

Οι πολύωρες κυβερνητικές συσκέψεις κυριακάτικα δεν είναι καλό σημάδι. Αναρίθμητες τέτοιες είχε κάνει το 2009-10 ο Γιώργος Παπανδρέου. Δεν βγήκε κάτι. Το να ξεβολεύονται υπουργοί και λοιποί ημέρα αργίας αποτελεί συνήθως έκφραση αδιεξόδου. Και δεν πρόκειται για συμβολισμό που να υποδηλώνει ότι η κυβέρνηση δουλεύει 24×7 (είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο επί επτά ημέρες την εβδομάδα). Ασχέτως, αν ο Αντώνης Σαμαράς, ένας εργασιομανής της πολιτικής, βρισκόταν σχεδόν κάθε Κυριακή μεσημέρι στο Μαξίμου.

Οι πολύωρες συσκέψεις παίρνουν χρόνο. Και η ειρωνεία είναι ότι το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι ο πολιτικός χρόνος. Τρέχει με άλλο ρυθμό στην Ελλάδα, στη Γερμανία και, κυρίως, στην Ευρώπη. Ή, για να είμαστε ακριβείς, τρέχει με άλλο ρυθμό σε σχέση με το πώς αντιλαμβάνεται το Βερολίνο τον χειρισμό των κρίσιμων ευρωπαϊκών θεμάτων. Το καλάθι είναι γεμάτο: τραπεζική ένωση, νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή, λύση του γόρδιου δεσμού του ελληνικού χρέους, νέος πρόεδρος του Eurogroup, νέος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ.

Εμείς έχουμε πιάσει το πρωτογενές πλεόνασμα και θα θέλαμε το ζήτημα του ελληνικού χρέους να ρυθμιστεί «χθες» που λένε. Το καλοκαίρι η κυβέρνηση ονειρευόταν ότι η Ευρώπη δεν θα περίμενε την πιστοποίηση των δημοσιονομικών στοιχείων του 2013, εκεί κατά τον Απρίλιο του 2014, για να αναλάβει δράση. Το νέο κούρεμα του χρέους θα άλλαζε το αφήγημα της Ελλάδας για το 2020. Και θα έφερνε χρήματα, επενδύσεις και ανάπτυξη – ή, μάλλον, θα επιτάχυνε την έλευσή τους. Ηδη από το καλοκαίρι, ο Σαμαράς είχε επισημάνει σωστά την παράμετρο του πολιτικού χρόνου. Οπως και τον κίνδυνο να είμαστε το μυρμήγκι στον βάλτο όπου οι ελέφαντες, ΔΝΤ και Ευρώπη, κοντράρονται για τη διευθέτηση του χρέους. Ωστόσο, η επιλογή του Βερολίνου να τα πάει όλα μετά τις ευρωεκλογές ήταν μια απρόσμενη ανακατωσούρα.

Εκεί που συζητούσαμε για πλεόνασμα, έχουμε βρεθεί να μιλάμε για το δημοσιονομικό κενό του 2014. Εκεί που θεωρούσαμε ότι το χρηματοδοτικό κενό – 15-16 δισ. ευρώ του 2014-16 – ήταν πρόβλημα των δανειστών μας και όχι δικό μας, το οποίο θα προέκυπτε εκεί κατά τον Ιούνιο, τώρα έχουμε δαγκώσει το μαχαίρι και θέλουμε να κατεβάσουμε τον προϋπολογισμό του 2014 που προέβλεπε το μεσοπρόθεσμο. Εκεί που ο Τόμσεν μιλούσε, πρώτη φορά ύστερα από τρία χρόνια, με καλά λόγια για την ελληνική οικονομία, τώρα έχουμε επανέλθει στο γνωστό συγκρουσιακό σκηνικό με την τρόικα. Ο Αντώνης Σαμαράς πήρε τελικά το ραντεβού που ήθελε το Μαξίμου με την Ανγκελα Μέρκελ: θα πραγματοποιηθεί στις 22 του μηνός, ημέρα Παρασκευή. Τι θα γίνει όμως αν η Καγκελάριος δείξει συμπάθεια για την Ελλάδα και την κυβέρνησή της, αλλά παραπέμψει στην τρόικα; Το έχει, άλλωστε, ξανακάνει στο παρελθόν.

Φυσικά, στην πολιτική όλα είναι πολιτικά. Το ευρωπαϊκό χρονοδιάγραμμα δεν θα έρθει πιο μπροστά για την Ελλάδα. Αλλά η κυβέρνηση πιστεύει στα νούμερά της και στις άσπρες τρύπες. Και θα ήθελε μια λιγότερο άτεγκτη προσέγγιση με την τρόικα – που κάνει μόνο μαύρες παραδοχές σε σχέση με την εξέλιξη των αριθμών. Πόσω μάλλον που σε ενάμιση μήνα η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μάλιστα στην πιο κρίσιμη φάση για τα Ευρωπαϊκά. Θα συμπέσει αυτό με κρίση στις σχέσεις Αθήνας – τρόικας και αποσταθεροποίηση; Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε, άρον άρον, την πρόταση μομφής γιατί θεωρεί ότι το πρώτο εξάμηνο του 2014 θα κυλήσει, ελέω προεδρίας, υπό συνθήκες moratorium…