[Αγιογραφίες] Ανθρωπιά

Η πολιτική δεν έχει ανθρωπιά. Αλλά η ανθρώπινη πλευρά του Νικήτα Κακλαμάνη ήταν το πιο ισχυρό στοιχείο της πολιτικής του προσωπικότητας. Το υπενθυμίζει η πρωτοβουλία του να βάλει μερικά σταράτα λόγια για την περιπέτειά του με τον καρκίνο στη σελίδα του στο facebook.

TA θέματα υγείας των πολιτικών ήταν πάντα ταμπού. Ο αμερικανός Πρόεδρος μπορεί να υποβάλλεται σε τσεκάπ και το δελτίο υγείας του να είναι γνωστό σε όλους – τουλάχιστον στα χαρτιά – ήδη από τη φάση που είναι υποψήφιος. Είναι μια πραγματικότητα που έχει επηρεαστεί σημαντικά από τη μείωση της ηλικίας των ενοίκων του Λευκού Οίκου. Ο μπαμπάς Μπους ήταν ο τελευταίος των πρεσβυτέρων. Από τον Κλίντον και μετά, η Αμερική έχει στο τιμόνι σαραντάρηδες ή πενηντάρηδες. Αρα, με επιδημιολογικούς όρους, πρόσωπα λιγότερο ευάλωτα σε ασθένειες.

ΕΙΝΑΙ μια γενική – ανεξαρτήτως Αμερικής – τάση που μάλλον δεν θα επιτρέψει την επανάληψη απίθανων περιπτώσεων όπως αυτή του Φρανσουά Μιτεράν. Τον χτύπησε ο καρκίνος του προστάτη στην αρχή της πρώτης θητείας του. Τον κράτησε μυστικό και τον αντιμετώπισε επιτυχώς, ενώ τα ιατρικά δελτία για την κατάστασή του ήταν απλώς ψευδή. Ο καρκίνος επανήλθε δέκα χρόνια αργότερα, στα μέσα της δεύτερης θητείας του. Ο Μιτεράν άντεξε ώς το τέλος, αντιμετωπίζοντας καμιά φορά τους γιατρούς του όπως τους υπουργούς του – δηλαδή στρέφοντας τους μεν κατά των δε. Το 1993, σε μια επίσκεψη-αστραπή για να δει το Μέγαρο Μουσικής φαινόταν κέρινος από κοντά.

Η ανθρώπινη διάσταση του Νικήτα τον συνόδευσε σε όλες τις φάσεις της πολιτικής του καριέρας, με όλες τις αντιφάσεις, τις αντιστάσεις, τις φιλίες και τις έχθρες που τις συνόδευσαν. Από τη ΝΔ στην ΠΟΛΑΝ και πίσω στη ΝΔ. Από το Υπουργικό Συμβούλιο Καραμανλή στον Δήμο Αθηναίων. Δεν ήταν μόνο η εκδήλωση της χαρισματικής προσωπικότητας ενός ανθρώπου που ήξερε να κερδίζει. Ηταν επίσης η έκφραση κάποιου που μπορούσε να έχει κατανόηση και να συναισθάνεται. Η καλύτερη στιγμή της δημαρχίας Νικήτα ήταν η βόλτα που έκανε στα καμένα αθηναϊκά καταστήματα την επομένη των μεγάλων ταραχών μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ηταν μια δημόσια στιγμή, αλλά είχε τη ζέση μιας ιδιωτικής στιγμής.

ΑΠΟ εκεί και πέρα, η ανάρτηση στο facebook έρχεται να μας θυμίσει κάτι που έχουμε ξεχάσει στη δημόσια ζωή της χώρας μας. Πολιτική δεν γίνεται μόνο με ιδιοτέλεια – έστω κι αν πρόκειται για την ιδιοτέλεια της φιλοδοξίας. Ο πολιτικός δεν μπορεί να είναι μόνο «παρτάλι» – με την έννοια ότι θέλει την εξουσία και την πάρτη του. Η κατάθεση του Κακλαμάνη γι’ αυτό που του συνέβη είναι μάθημα διαφάνειας, αλλά μαζί και απόπειρα ενθάρρυνσης όσων έχουν αντίστοιχες περιπέτειες υγείας. Είναι επίσης ένα έμμεσο μήνυμα – αφού ο Νικήτας εμπιστεύθηκε τον εαυτό του στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Λογικό – θα πείτε. υπουργός Υγείας ήταν, τι άλλη επιλογή είχε; Ακόμη περισσότερο: ένας υπουργός Υγείας δεν θα αντιμετωπιστεί όπως ένας απλός πολίτης. Σύμφωνοι. Αλλά κάθε επιλογή, σε ώρα προσωπικής δυσκολίας, έχει τη σημασία της.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: μια ανθρώπινη – πολιτική αλλά και υπαρξιακή – ματιά σε μια απάνθρωπη εποχή.