[Αγιογραφίες] Σταυροφορίες

ΘΑ μπορούσε η Ραχήλ Μακρή να είναι βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ; Στο κάτω κάτω και με τη Ζωή συνυπήρξε μπροστά στα κάγκελα της ΕΡΤ και για τον μπλε φωτισμό της Βουλής – έστω και πεπλανημένα! – είχε αντίρρηση. Η Μακρή σχολίασε στο tweeter «τι σκαρώνουν πάλι;», ενώ το μπλε φως έπεσε πάνω στο Κοινοβούλιο, όπως και σε πολλά άλλα δημόσια κτίρια διεθνώς, λόγω της Παγκόσμιας Ημέρας Διαβήτη. Τρέχα γύρευε…

ΑΣ επιστρέψουμε στο ερώτημα της αρχής. Αν η συμπόρευση με τους Καμμένους δεν ενοχλεί την Κουμουνδούρου, γιατί να θεωρείται αδύνατη η ενσωμάτωση κάποιων βουλευτών τους στον ΣΥΡΙΖΑ; Το ερώτημα υποκρύπτει έναν υπαινιγμό. Καθώς ετοιμαζόμαστε να μπούμε στον πέμπτο χρόνο μετά το Μνημόνιο, έχει πλέον συγκροτηθεί ένα αμάλγαμα προσώπων και κομμάτων που πάνε κόντρα στην οικονομική πολιτική που επιβάλλει στη χώρα μας η συμμετοχή στην ευρωζώνη. Από τον Τράγκα που πολεμάει τους Γερμανούς σαν σε ταινία της Φίνος Φιλμ με την Αλίκη Βουγιουκλάκη μέχρι τους προβληματισμούς του Λαφαζάνη για το εθνικό νόμισμα, από τη Χρυσή Αυγή ώς το ΚΚΕ, περνώντας από τους ΑΝΕΛ και τον ΣΥΡΙΖΑ, έχει δημιουργηθεί ένας ετερόκλητος αλλά αποφασισμένος στρατός. Ενας στρατός που θυμίζει τους σταυροφόρους. Ξεκίνησαν να απελευθερώσουν την Ιερουσαλήμ, αλλά πρίγκιπες και ιππότες, τοξότες και ροπαλοφόροι προτίμησαν το πλιάτσικο.

ΔΕΝ χρειάζεται να είναι κανείς εξπέρ σε συγκριτικές ιστορικές προσεγγίσεις ή ικανός σε ιδιαίτερα διεισδυτικές αναλύσεις για να καταλάβει τι παίζεται τώρα. Ολοι αυτοί που δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους πριν από το 2010 έχουν ερεθιστεί από την προοπτική να κάνουν πλιάτσικο στην εξουσία. Είναι το κοινό στοιχείο που τους ενώνει, είναι η οσμή της εξουσίας που τους αποχαλινώνει. Η ορμή αλλά και ο οπορτουνισμός τρομάζουν. Οπως ο χριστιανισμός ήταν το άλλοθι των σταυροφόρων, έτσι και η οικονομική πολιτική είναι το κόκκινο πανί όλων εκείνων που θέλουν με κάθε μέσο να ανατρέψουν την κυβέρνηση. Ολα αυτά ενώ η τηλεόραση ομογενοποιεί τον πολιτικό λόγο και ο ανταγωνισμός για το ποιος ή μάλλον ποια θα φανεί περισσότερο ανέβασε τη Ραχήλ επάνω στα κάγκελα την ώρα που η Ζωή καλούσε σε βοήθεια μπροστά τις κάμερες ώστε να δημιουργήσει επικοινωνιακό γεγονός.

Η συμπαράθεση προσώπων και κομμάτων ενοχλεί – κυρίως τους εξ αριστερών – αλλά η πολιτική πραγματικότητα είναι αμείλικτη. ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και Σία έχουν ισοπεδωθεί από τα γεγονότα. Ακριβώς όπως ο δικομματισμός – έπειτα από μια παρατεταμένη περίοδο άρνησης – κατέληξε να συγκροτήσει κυβέρνηση συνεργασίας. Οπότε δεν έχει παρά να αναρωτηθεί κανείς αν αυτή δεν είναι η μοίρα των σταυροφόρων της άλλης όχθης. Θα πάνε όλοι μαζί αναγκαστικά. Ή δεν θα μπορέσουν να έχουν δύναμη πυρός όλοι μαζί. Παρά το όραμα αυτοδυναμίας που εξέφρασε ο Τσίπρας, ο κίνδυνος είναι να αραιώσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε έναν αριστερο-δεξιό χυλό οργής, μίσους και, κυρίως, χαμηλού πολιτικού IQ.

ΤΟ πρόβλημα είναι όμως άλλο. Οι σταυροφόροι «ελευθέρωναν», πλιατσικολογούσαν κι επέστρεφαν στο σημείο αφετηρίας. Οι ΣΥΡΙΖΟ-Καμμένοι διεκδικούν την εξουσία με τρόπο και σε σύνθεση που καθιστά αδύνατη τη διαχείρισή της.