[Στίγμα] Η «επανάσταση» άργησε – ακόμη – μία ημέρα…

Είμαι απογοητευμένος. Βαθιά. Πολύ βαθιά μιλάμε. Διότι πίστευα (λέμε τώρα…) ότι χθες το βράδυ θα ήταν η D-day (δεν θα κάτσω τώρα να εξηγώ τι είναι η D-day Αλέξη μου, άνοιξε και κανένα ρημάδι βιβλίο) για την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου. Οτι ανεξάρτητα από το τι θα γινόταν μέσα στη Βουλή κατά την ψηφοφορία τα μεσάνυχτα, ο αδούλωτος λαός της Αθήνας, ο περήφανος ελληνικός λαός, θα ανέτρεπε τη φαύλη κυβέρνηση και θα αποκαθιστούσε τη δημοκρατία. Οτι οι μυριάδες λαϊκοί αγωνιστές θα απαιτούσαν με μια φωνή να φύγει η κυβέρνηση Τσολάκογλου των δυνάμεων κατοχής που καταδυναστεύουν τον λαό και καταστρέφουν τη χώρα.

Είχα προετοιμαστεί δε τόσο πολύ, που δεν άντεξα, κατέβηκα και εγώ στο Σύνταγμα, να μετάσχω στη χαρά! Επιασα μια θέση απέναντι στο roof garden της «Μεγάλης Βρεταννίας» και περίμενα να δω τις μάζες να κατευθύνονται προς την πλατεία από όλες τις γωνιές της Αθήνας. Παρήγγειλα καφέ, επειδή ήταν και κάπως νωρίς, μόλις 6 το απόγευμα, ώρα κατά την οποία είχε ειδοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να είμαστε όλοι εκεί για την «υπεράσπιση της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας του ελληνικού λαού». Και περίμενα… Εκείνη την ώρα δεν ήταν ούτε 500 άτομα. Είπα δεν μπορεί, θα έρχονται με το πάσο τους. Στις 6.30′ τα άτομα είχαν αυξηθεί κατά τι, αλλά τίποτε το συγκλονιστικό. Με έζωσαν τα φίδια!

Στις 7, μία ολόκληρη ώρα μετά, ήταν δεν ήταν 2.000 άτομα που έκοβαν βόλτες μεταξύ Αγνωστου Στρατιώτη και πλατείας. Και παρότι είχαν κλείσει την οδό Αμαλίας, ούτε για μέγα πλήθος ούτε για μέγα πάθος θα μπορούσες να μιλήσεις. Τα μεγάφωνα μετέδιδαν τη συνεδρίαση της Βουλής και οι ομιλίες συνοδεύονταν από χειροκροτήματα και αποδοκιμασίες – ανάλογα με το σε ποιο κόμμα ανήκαν οι ομιλητές. Σκέφθηκα για μια στιγμή να φύγω. Αυτοί εδώ όχι κυβέρνηση δεν μπορούν να ρίξουν, αλλά ούτε διαχειριστή πολυκατοικίας!

Παρά τις δυσοίωνες σκέψεις που με κατέκλυζαν είπα να δώσω μια ακόμη ευκαιρία στην επανάσταση. Παρήγγειλα ένα Perrier με πάγο και μια φέτα λεμόνι, όπως το πίνω, και έδωσα διορία… στην επανάσταση (και στον εαυτό μου) ώς τις 8. Μάταια. Η επανάσταση δεν ήρθε. Τι ήρθαν; 2.500 – 3.000 άτομα.

Αποχώρησα απογοητευμένος. Φεύγοντας άκουσα να συζητούν δύο – τρεις κυρίες της επανάστασης («ταγάρια» τις ονομάζει μια φίλη μου, αλλά δεν θα υπεισέλθω περισσότερο σε αυτό…) εξίσου απογοητευμένες.

 – Μα πού είναι, ρε γαμώτο, ο κόσμος; Δεν έπρεπε να είναι διακόσιες χιλιάδες κόσμος απόψε εδώ; Καλά μας κάνουν… παρατήρησε η μια.

 – Εχουν πάει στην ΕΡΤ, προσπάθησε να την παρηγορήσει η άλλη…

  Απέφυγα να λάβω μέρος στη συζήτηση, είχα και εγώ τα δικά μου! Ούτε απόψε (χθες δηλαδή) θα έπεφτε η (ξε)πουλημένη κυβέρνηση των γερμανοτσολιάδων. Αλλά αν μετείχα στη συζήτηση, θα ενημέρωνα τις φίλες της επανάστασης ότι ούτε στην ΕΡΤ ήταν ο κόσμος. Πιο πιθανό θεωρώ να έμειναν σπίτι τους οι αγωνιστές να δουν το ντέρμπι Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ…

Χάθηκαν στον δρόμο!

Στην ΕΡΤ τώρα, με τα δόντια κρατιέμαι να μη σχολιάσω το γελοίο του θεάματος που παρείχαν αφειδώλευτα στον λαό οι δύο αγωνίστριες, Ζωή και Ραχήλ. Δεν θα περιγράψω καν την εικόνα – όποιος θέλει μπορεί να δει το απολαυστικό βίντεο στο YouTube το οποίο θεωρώ ότι είναι ανώτερο πάσης περιγραφής. Ειδικά εκεί που η Ζωή καλεί με έναν τηλεβόα στο χέρι σε «βοήθεια» απειλώντας αστυνομικούς ότι «μπορεί να τους αναγνωρίσει» και η Ραχήλ είναι ανεβασμένη στα κάγκελα, με αυτόν τον απίθανο Καλφαγιάννη σε ρόλο ρεπόρτερ να κάνει live περιγραφή. Τέλεια σκηνή (του παραλόγου).

Θα αναφερθώ μόνο στην αγωνιώδη έκκληση του αγωνιστή Δημήτρη Στρατούλη που καλούσε τον λαό της Αθήνας να σπεύσει στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής και δήλωνε ότι έχει πληροφορίες πως μυριάδες λαού κατευθύνονται προς τα εκεί. Δεν ξέρω πού χάθηκαν οι μυριάδες του λαού, αλλά στην ΕΡΤ δεν έφθασαν ποτέ. Καμιά 500αριά όλοι κι όλοι ήταν οι συγκεντρωμένοι, γεγονός που με οδηγεί στο αβίαστο συμπέρασμα ότι η άθλια κυβέρνηση κατάφερε με τον τρόπο της (όλα τα μπορούν οι γερμανοτσολιάδες!) να τους στρέψει το ενδιαφέρον σε χασαποταβέρνες, εστιατόρια, κινηματογράφους κ.λπ.

Τούτων δοθέντων, θεωρώ ότι τελικά δεν είμαστε λαός εμείς παιδί μου! Δεν είμαστε. Τα περιμένουμε όλα στο πιάτο. Τι άλλο να πω;

Οχι άλλο!

Με την ευκαιρία, θέλω να διατυπώσω ένα πολύ προσωπικό αίτημα προς κάθε σύντροφο, συναγωνιστή, συνάδελφο και φίλο επαναστάτη: παιδιά, γίνετε λίγο πιο πρωτότυποι στην εκφορά όρων της αντίστασης. Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει. Πείτε κάτι που να μην είναι αντιγραφή. Διότι – το λέω αλήθεια – αν ξανακούσω κάποιον να λέει αυτήν τη βλακεία, το «ψυχή βαθιά», δύσκολα θα καταφέρω να συγκρατηθώ! Θα τον πλακώσω στις μπάτσες!..

Ελεος πια…

Ολοι ευχαριστημένοι

Σε ό,τι αφορά την τριήμερη συζήτηση στη Βουλή, είναι προφανές ότι δεν μας προσέφερε τίποτε καινούργιο που να μη γνωρίζαμε, πλην του ότι όλοι είναι ευχαριστημένοι: η κυβέρνηση γιατί θα περάσει έναν ανέφελο μήνα ώς τον προϋπολογισμό, η δε αξιωματική αντιπολίτευση χωρίς ιδεολογικοπολιτικές αναταράξεις αναφορικά με το αν θα μείνουμε στην ευρωζώνη. Ολα καλά και όλα ωραία λοιπόν, και πάμε γι’ άλλα.

Πριν πάμε όμως «γι’ άλλα», να αξιολογήσω ως ιδιαιτέρως σημαντική την ομιλία του αγωνιστή Στάθη Παναγούλη, ο οποίος ελάμπρυνε και πάλι το Κοινοβούλιο. Θα διαφωνήσω μαζί του μόνο στο ποιοι ενδέχεται να χρειαστούν (ανακαινισμένες) φυλακές. Δεν είναι μόνον οι πολιτικοί, και δη οι κυβερνώντες. Υπάρχουν και άλλες κατηγορίες. Λ.χ., έτσι τυχαία το αναφέρω, αν συλληφθεί κάποιος με τα «κόκαλα» στο χέρι θα οδηγηθεί στη ΓΑΔΑ, προκειμένου να του πάρουν αποτυπώματα και εκείνες τις υπέροχες φωτογραφίες με το νουμεράκι μπροστά. Στη συνέχεια θα οδηγηθεί στο Μεταγωγών, και την επομένη στο Αυτόφωρο. Δεν είναι αίσχος λοιπόν να κρατηθεί σε κελί με διαφόρους εκπροσώπους του υποκόσμου, σε συνθήκες που παραπέμπουν στον κρατούμενο του Αρκά μόνο και μόνο γιατί παθιάζεται με τον ήχο των «κοκάλων»; Αίσχος και απαράδεκτο είναι, και χτύπημα στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία!

Ο αγώνας συνεχίζεται

Κλείνω αγωνιστικά για σήμερα, μια που η επανάσταση δεν ήρθε χθες το βράδυ, μήπως και συγκινήσω τις μάζες (που δεν τις κινητοποίησε το κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ), για την επόμενη φορά. Τι άλλο να κάνω ο άνθρωπος;