[Αγιογραφίες] Αφηγήματα

ΤΟ δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Γιατί λοιπόν επιλέγει ο Αλέξης Τσίπρας – δεύτερη φορά σε έναν χρόνο – να στοχοποιήσει προσωπικά τον Βαγγέλη Βενιζέλο;

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αμυνόμενος κατά δημοσιογραφικών ψιθύρων και κατά πολιτικών ύβρεων με αφορμή τη λίστα Λαγκάρντ, ο Βενιζέλος βρήκε τον βηματισμό του ως αρχηγός. Μέχρι εκείνο το σημείο οι άλλοι ρόλοι – του αντιπροέδρου και υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης Παπανδρέου, του εταίρου, εξ ανάγκης για να σωθεί η χώρα, της κυβέρνησης Σαμαρά – ήταν πιο ισχυροί. Οπως ήταν βαρύ σαν μολύβι και το ΠΑΣΟΚ. Πέρυσι όμως τον Φεβρουάριο, ο Βενιζέλος βρέθηκε στο προσκήνιο ως αρχηγός ενός κόμματος βαριά τραυματισμένου, που ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να το αποτελειώσει. Οχι όμως να το αποτελειώσει με πολιτικούς όρους, αλλά μέσα από την προσωπική εξόντωση του προέδρου του. Στην πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ άρχισε τότε να σταθεροποιείται. Χρειάστηκε να περιμένει την έξοδο Κουβέλη από την κυβέρνηση λόγω ΕΡΤ τον Ιούνιο για να αρχίσει να ανεβαίνει.

ΕΙΝΑΙ ο άνθρωπος στο κέντρο. Φάνηκε χθες στη Βουλή όταν ο Βενιζέλος έκανε διάλογο με τον Κουβέλη για την Κεντροαριστερά και πέταξε το γάντι στον Τσίπρα για τα υποβρύχια και τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Σπάνια έχει ακουστεί τόσο σκληρή γλώσσα στην ελληνική Βουλή με ονοματεπώνυμα και λεπτομέρειες. Ο Κώστας Σημίτης, που είχε δεχθεί ανάλογες επιθέσεις ως πρωθυπουργός από τον Καραμανλή ως αντιπολιτευόμενο, δεν είχε φθάσει τόσο μακριά. Αλλά ο Βενιζέλος δεν είχε πρόβλημα να κατονομάσει συμφέροντα και πρόσωπα ένθεν κακείθεν. Ισως γιατί, όπως γράφει κάπου σε περίπλοκη γλώσσα ο Μαρσέλ Προυστ, όποιος έχει τον τρόπο του με τον λόγο μπορεί να πει τα πάντα.

ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ήταν και η επιλογή από τον ΣΥΡΙΖΑ της Βουλής ως πεδίου αντιπαράθεσης. Η Βουλή δεν είναι τηλεόραση. Ο διάλογος, ακόμη και υπό συνθήκες μεγάλης οξύτητας, μπορεί να γίνει. Αφού ο καθένας παίρνει τον χρόνο του και μπορεί να εκφραστεί. Η Βουλή επίσης – που ψηφίζει νόμους, κυρώνει συμβάσεις κι έχει πρακτικά – δεν είναι σαν το Διαδίκτυο όπου μπορεί κανείς να απειλεί και να υπαινίσσεται. Ακόμη χειρότερα: ο Τσίπρας, για κάποιον άγνωστο λόγο, φαίνεται να θεωρεί ότι η αντιπαράθεση με τον Βενιζέλο τον ευνοεί. Πώς γίνεται όμως αυτό, όταν δεν είχε να απαντήσει τίποτε στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ όταν ξαναπήρε τον λόγο στο τέλος; Τίποτε εκτός από την υποτιθέμενη μεταφυσική των δημοσκοπήσεων που ο Τσίπρας θεωρεί ότι δουλεύει για λογαριασμό του, ασχέτως του τι λέγεται; Αν όμως είναι έτσι, τότε γιατί να μπει στη βάσανο – και να αναλάβει το ρίσκο – της σκανδαλολογίας;

ΚΑΠΩΣ έτσι γράφεται σιγά σιγά το αφήγημα της αρχηγίας Βενιζέλου. Ο πολιτικός που αναδείχθηκε υπερασπίζοντας τον Ανδρέα Παπανδρέου καλείται τώρα να ξαναγίνει υπερασπιστής. Οχι του εαυτού του – αυτό είναι μάλλον εύκολο. Υπερασπιστής της πολιτικής – ή μάλλον των αναγκαστικών κινήσεων – των τελευταίων ετών και, πάνω απ’ όλα, υπερασπιστής του κόμματός του. Οχι για να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ, αλλά, πρωτίστως, την αναγκαιότητα της ύπαρξης και του ρόλου του σε ένα τοπίο φανατισμού, εμπάθειας και ερήμωσης που δημιουργήθηκε από το 2010 και μετά.