[Κιόσκι] Χωρίς ιδιωτική ζωή

^«Εχεις κοιμηθεί ποτέ με κάποιον που δεν έχει κάνει περιτομή;». Η Οζλέμ Γκεζέρ, Γερμανίδα τουρκικής καταγωγής, ήταν 14 ετών όταν δέχθηκε αυτήν την ερώτηση. Το ερωτηματολόγιο στο μεταξύ εμπλουτίστηκε. Τρώει χοιρινό; Πίνει αλκοόλ; Της έχουν μιλήσει ποτέ οι γονείς της για το σεξ; Θα έκανε σχέση με Γερμανό; Ηταν αναπόφευκτο να εισπράξει κάποια στιγμή κι ένα ηλίθιο – μάλλον το πιο ηλίθιο – κοπλιμέντο: «Είναι φανταστικό που οι γονείς σου σε αφήνουν να είσαι έξω τέτοια ώρα!» της είπε κάποιος σε ένα πάρτι. Ηταν μόλις 9.30 το βράδυ. Και η ίδια ήταν πια 23 ετών. «Ναι, φανταστικό», απάντησε.

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει την αγνή περιέργεια από την ωμή αδιακρισία. Πίσω από την πρώτη μπορεί να διακρίνει κανείς ένα κάποιο ενδιαφέρον για τον άλλον και το σύμπαν του. Η δεύτερη κρύβει ένα συναίσθημα πολιτισμικής ανωτερότητας που μεταφράζεται σε μια ενοχλητική αλαζονεία. Η συνισταμένη είναι κοινή: εάν οι γονείς σου είναι μετανάστες – παρατηρεί η Οζλέμ στο περιοδικό Σπίγκελ – δεν έχεις ιδιωτική ζωή. Η θρησκεία, η οικογένεια, το κρεβάτι σου γίνονται αντικείμενα διερεύνησης. Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση δεν κάνει κανείς τον κόπο να σκύψει και να κοιτάξει από την κλειδαρότρυπα. Ανοίγει κατευθείαν την πόρτα.  

Είτε ψάχνει κανείς σημάδια καθυστέρησης είτε διψάει για λίγο ανατολίτικο εξωτισμό, το συμπέρασμα είναι το ίδιο: οι Τούρκοι είναι όλοι ίδιοι εκτός από τους Τούρκους που δεν μοιάζουν με Τούρκους. Αυτοί που είναι «ίδιοι» χτυπάνε τις κόρες τους, υποχρεώνουν τις γυναίκες τους να φοράνε μαντίλα και στο σπίτι τους δεν υπάρχει σταγόνα αλκοόλ. Οι άλλοι υποχρεώνονται στο τέλος να υπηρετήσουν τον στερεοτυπικό ρόλο που τους αναθέτουν οι περίεργοι ή αδιάκριτοι ανακριτές τους. Η Οζλέμ, που γεννήθηκε στο Αμβούργο και δεν έχει πατήσει ποτέ της το πόδι της στην Τουρκία, «τουρκοποιήθηκε». Από Γερμανίδα τουρκικής καταγωγής έγινε Τουρκάλα γερμανικής καταγωγής. Ακολουθούσε τις αργίες του τουρκικού κράτους και δεν έλεγε τίποτε όταν οι γερμανίδες φίλες της απέφευγαν να παραγγέλνουν χοιρινό για την ίδια στα εστιατόρια.

Σήμερα εξακολουθεί να υπηρετεί με συνέπεια αυτήν την ιδέα της υποχρεωτικής πολυπολιτισμικότητας – αν μη τι άλλο αποφεύγει πολλές από τις ανόητες ερωτήσεις που της έθεταν στο παρελθόν και η ζωή της γίνεται πιο εύκολη. Πολλές φορές, όμως, θα ήθελε να στήσει έναν Γερμανό απέναντί της και να τον βομβαρδίσει με ερωτήσεις: Γιατί εσείς οι Γερμανοί πίνετε τόσο πολλή μπίρα; Πόσες αμβλώσεις έχει κάνει το κορίτσι σου; Οι γερμανοί πολιτικοί είναι όλοι παιδεραστές; Γιατί κλείνετε τους ηλικιωμένους σας στα γηροκομεία;

Α, ναι, δεν επιτρέπονται οι γενικεύσεις. Καμιά φορά, όμως, είναι λυτρωτικές.