[Ενστάσεις] Εθελοντισμός α λα ελληνικά

Η ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας κάνει γνωστό ότι ο υφυπουργός Συμεών Κεδίκογλου υπέγραψε απόφαση, με την οποία στο εξής δεν θα λαμβάνονται υπόψη οι απουσίες μαθητών που θα δίνουν αίμα σε ασθενείς που το είχαν ανάγκη. Αν το αίμα προορίζεται για συγγενικό πρόσωπο, λέει η ανακοίνωση, θα μπορούν να απουσιάζουν για μία ημέρα. Αν οι μαθητές προσφέρουν αίμα από μόνοι τους σε κέντρο αιμοδοσίας ή σε ομαδική αιμοληψία, θα έχουν μπόνους τις απουσίες ακόμα μίας ημέρας. Ολα αυτά θα γίνουν, σύμφωνα με την ανακοίνωση, «προκειμένου να διευκολυνθεί η εθελοντική αιμοδοσία».

Η εθελοντική αιμοδοσία είναι πολύ σπουδαίο πράγμα και δεν νομίζω ότι χρειάζονται επιχειρήματα γι’ αυτό. Ωστόσο, τι είδους εθελοντική μπορεί να είναι μια αιμοδοσία για την οποία υπάρχει ανταμοιβή;

Οσες και όσοι έχει χρειαστεί να δώσετε αίμα, είτε ως εθελοντές αιμοδότες είτε κάποιος το χρειάστηκε εκτάκτως, γνωρίζετε ότι είναι μια απλή διαδικασία. Πάμε στο συνεργείο της αιμοληψίας σχετικώς φαγωμένοι, μας παίρνουν την πίεση και τον αιματοκρίτη, συμπληρώνουμε με ειλικρίνεια ένα χαρτί για να μην έχει πρόβλημα ούτε ο αιμοδότης ούτε ο αιμολήπτης και ύστερα διαθέτουμε κανένα δεκάλεπτο «καλωδιωμένοι» με τη συσκευή της αιμοληψίας. Οταν τελειώσει αυτή η διαδικασία, ίσως αισθανθούμε μια μικρή ζάλη, γι’ αυτό μας δίνουν μια πορτοκαλάδα και μερικά αλμυρά κράκερ. Υστερα πάμε στη δουλειά μας. Η ανταμοιβή μας είναι ότι συμβάλαμε να σωθεί μια ζωή – και δεν νομίζω ότι χρειάζεται καλύτερο κίνητρο.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, σε πολύ μεγάλο βαθμό ο εθελοντισμός δεν έχει και τόσο εθελοντικά κίνητρα. Δεν οφείλεται, δηλαδή, πάντα στην ανυστερόβουλη επιθυμία των «εθελοντών» να βοηθήσουν από το περίσσευμα του χρόνου τους το κοινωνικό σύνολο ή, έστω, τη μικρή και θεμιτή υστεροβουλία να αποκτήσουν γνώσεις ή φίλους μέσω της προσφοράς τους. Ακόμα και στην Ελλάδα της χρεοκοπίας είδαμε διαδηλώσεις «εθελοντών», οι οποίοι διεκδικούσαν μονιμοποίηση και αυξήσεις αμοιβών. Πολύ υστερόβουλη ανυστεροβουλία!

Με δεδομένα τα παραπάνω, η απόφαση του υφυπουργού να δίνει κίνητρο ανταμοιβής στους αιμοδότες μαθητές των σχολείων είναι απολύτως λανθασμένη. Για τους ευνόητους λόγους και για ακόμα έναν: αν το σχολείο είναι ο παιδαγωγικός προθάλαμος μιας κοινωνίας της αλληλεγγύης, η επιλογή της ανταμοιβής μιας πράξης αλληλεγγύης λειτουργεί ως εκμάθηση μεθόδων εκμαυλισμού. Αν το σχολείο διδάσκει τους μαθητές ότι η αλληλεγγύη είναι ανταλλάξιμο είδος, τότε γιατί να την επιδείξουν αργότερα, όταν μεγαλώσουν, τσάμπα;

ΥΓ: Αν για μια αιμοδοσία, για μια μικρή και σχεδόν στιγμιαία αίσθηση αδυναμίας δηλαδή, οι μαθητές δικαιούνται κοπάνα δύο ημερών, τι αντιπαροχή θα πρέπει να περιμένουν όταν πηγαίνουν στην τράπεζα σπέρματος;