[Αγιογραφίες] Λάβαρα

ΤΙ Λωζάννη, τι Κοζάνη. Σαν να λέμε: τι Βαρουφάκης, τι Μπαδογιάννης!

ΚΑΜΙΑ δεκαριά ώρες πίσω είναι το Τέξας, όπου ο Αλέξης Τσίπρας έχει πει σημαντικά πράγματα την τελευταία εβδομάδα. Με απλά λόγια, έχει επιβεβαιώσει ότι (και) ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί αυτονόητη την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Με όλες τις δυσκολίες που αυτό συνεπάγεται για ένα αριστερό κόμμα που δεν συμφωνεί με την οικονομική πολιτική και θα ήθελε να την αναδιαπραγματευθεί. Σπεσιαλίστας στη διαπραγμάτευση – και στη θεωρία των παιγνίων – είναι και ο Γιάνης Βαρουφάκης, που βρέθηκε παρά τω Τσίπρα στο Οστιν. Πριν όμως περάσουν 36 ώρες, μια ανάρτηση στο iskra.gr, στον ιστότοπο επιρροής της πλευράς Λαφαζάνη, ήρθε να δώσει απάντηση. Ή μάλλον να σχολιάσει. Συγγραφεύς ο Ακης Μπαδογιάννης.

ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΣ η επιχειρηματολογία είναι τετράγωνη. Εμπνέεται επίσης από την περιπέτεια της Κύπρου πέρυσι τον Μάρτιο. Στην Κουμουνδούρου είχαν πιστέψει ότι η Μεγαλόνησος θα ήταν – με λίγη ρωσική βοήθεια – ένα είδος Στάλινγκραντ στον πόλεμο μεταξύ Βορείων και Νοτίων της ευρωζώνης. Δηλαδή δεν θα υποχωρούσε και θα ανάγκαζε Βερολίνο, Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη να αναθεωρήσουν την πολιτική της σκληρής λιτότητας. Η αντεπίθεση θα ξεκινούσε, λοιπόν, από το νοτιοανατολικό άκρο της ευρωζώνης! Ως γνωστόν, δεν έγινε έτσι. Η Κύπρος κονιορτοποιήθηκε. Οχι μόνο βρέθηκε υπό τον βαρύ ζυγό της λιτότητας, αλλά είδε τις τράπεζές της να χάνονται και μάλιστα όχι διά της εθνικοποίησης, αλλά με χαμένους μετόχους, ομολογιούχους, δανειστές και τελικά καταθέτες που υπέστησαν κούρεμα. Είναι το περίφημο bail in και μάλιστα στην πιο σκληρή εκδοχή.

ΟΙ λαφαζάνηδες, λοιπόν, εξηγούν πως τα περί διαπραγμάτευσης είναι αυταπάτες. Ή υποτάσσεσαι όπως η Κύπρος. Ή επιστρέφεις στο εθνικό νόμισμα για να μπορέσεις να χειριστείς την οικονομία σου όπως θέλεις. Φυσικά, τον εσωκομματικό αυτό καβγά τον έχουμε ξαναδεί και μάλιστα δύο φορές, αν και σε παραλλαγές. Πρώτα ανάμεσα στον Γιώργο Παπανδρέου και στο βαθύ ΠΑΣΟΚ που δυστροπούσε έναντι των αναγκαίων μέτρων το φθινόπωρο του 2009 και τους πρώτους μήνες του 2010 – με αποτέλεσμα να πάμε στο Μνημόνιο. Υστερα ανάμεσα στον Αντώνη Σαμαρά και στη λαϊκή Δεξιά. Αυτός επέμεινε να ψηφιστεί η δανειακή σύμβαση τον Φεβρουάριο του 2012, αυτοί τα μάζεψαν και πήγαν στον Καμμένο. Τώρα τα γραφόμενα στο iskra.gr απλώς προαναγγέλλουν τη σύγκρουση ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και στους κόκκινους του ΣΥΡΙΖΑ – που ακούν στο όνομα Αριστερή Πλατφόρμα.

ΔΕΝ είναι απλή ιστορία. Ο Παπανδρέου – κληρονόμος του ΠΑΣΟΚ με ονοματεπώνυμο – αισθανόταν άτρωτος. Το αποτέλεσμα είναι ορατό. Δίνει διαλέξεις στο εξωτερικό. Ο Σαμαράς είναι ένας πολιτικός με αστική αυτοπεποίθηση και έντονο βολονταρισμό. Παρ’ όλα αυτά, το συμμάζεμα του γαλάζιου μαγαζιού συνεχίζεται με διασπορά εκ δεξιών, που δεν σταμάτησε στους Ανεξάρτητους Ελληνες αλλά έφθασε ώς τη Χρυσή Αυγή. Οι τσιπραίοι αντιμετωπίζουν τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ με την οπτική του χαρισματικού ηγέτη: θέλουν δεν θέλουν θα μας ακολουθήσουν, είναι η λογική τους.

ΤΟ ενδιαφέρον είναι πως, αν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ είχαν να αντιμετωπίσουν στελέχη και ψηφοφόρους που έπασχαν από σύνδρομο στέρησης του πελατειακού συστήματος της Μεταπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετωπίσει ενδεχομένως την πιο προχωρημένη εκδοχή αυτού του καβγά. Και αυτό γιατί η δική του εσωκομματική μειοψηφία τείνει να σηκώσει το λάβαρο της δραχμής.