[Ενστάσεις] Οι εκτελεστές και η προκήρυξη

^«Ο θάνατος έχει ένα βλέμμα για όλους», έγραφε (για άλλους λόγους) ο μετέπειτα αυτόχειρας ιταλός ποιητής Τσέζαρε Παβέζε – ένα βλέμμα έχει και για όλα τα θύματα της τρομοκρατίας. Αλλά επειδή η τρομοκρατία ξεκίνησε την ελληνική μεταπολίτευση υποδυόμενη τον τιμωρό λαό, για πολύ μεγάλο διάστημα τα δολοφονικά χτυπήματά της γίνονταν αποδεκτά ως έκφραση δικαιοσύνης, καλύτερης από τη δικαιοσύνη οι κανόνες της οποίας είχαν καθορισθεί στο πεδίο της δημοκρατίας.

Η επιδοκιμασία εκείνη διαμόρφωσε και τη γλώσσα με την οποία αναγγέλλονταν τα δολοφονικά χτυπήματα των τρομοκρατών. Σύμφωνα με αυτή, ο Κουφοντίνας και η δολοφονική παρέα του ήταν «εκτελεστές», τη δε «εκτέλεση» ακολουθούσε αποστολή «προκήρυξης» σε εφημερίδες (κυρίως σε μία), στην οποία αναλυόταν το πολιτικό σκεπτικό της «εκτέλεσης». Τα φύλλα με τις προκηρύξεις γίνονταν ανάρπαστα, με αποτέλεσμα οι δημοσιογράφοι να παίρνουν πολύ καλούς μισθούς (αλλά και αυτό είναι άλλη ιστορία).

Πέρασαν τα χρόνια, άλλαξαν οι συνθήκες, εξαρθρώθηκε και η 17 Νοέμβρη. Ωστόσο, η γλώσσα που χρησιμοποιούνταν όσο δρούσε, επιβίωσε της εξάρθρωσής της. Και σήμερα ακόμα, στην τηλεόραση και στα ραδιόφωνα, στο Ιντερνετ και σε μεγάλη μερίδα του έντυπου Τύπου διαβάζουμε για «εκτελεστές» που, όπου να ‘ναι, κάπου θα δημοσιεύσουν την «προκήρυξη».

Λοιπόν, για να έχουμε καλό ρώτημα, εκτελεστής, σύμφωνα π.χ. με το λεξικό του Παπύρου, είναι «ο εις ον ανατίθεται η εκτέλεσις», η «πραγματοποίησις» της καταδίκης όσων έχουν καταδικασθεί σε θάνατο. Εκτελεστής, κατά συνέπειαν, είναι εκείνος που νομίμως εκτελεί τη θανατική απόφαση της πολιτείας. Στην Ελλάδα, η θανατική ποινή έχει καταργηθεί, άρα δεν υπάρχουν εκτελεστές. Επίσης οι τρομοκράτες, όποια ιδεολογία κι αν επικαλούνται και όσο ανώτεροι κι αν αισθάνονται, δεν είχαν και δεν έχουν νομιμοποίηση από κανέναν και από πουθενά να εκτελούν ανθρώπους. Οι θάνατοι που προκαλούν δεν είναι «εκτελέσεις» αλλά δολοφονίες. Τέρμα.

Μετά τη δολοφονία και των δύο μελών της Χρυσής Αυγής, την περασμένη Παρασκευή, ακούμε συνεχώς ότι αναμένεται κάποια «προκήρυξη», ένα έγγραφο με τις θέσεις των δολοφόνων – αν μάλιστα γίνει αποδεκτό ότι αυτοί είναι «επαναστάτες». Αλλη τεράστια παρανόηση. Επί 17 Νοέμβρη, οι «προκηρύξεις» ήταν κάτι παραληρηματικά αριστερίστικα κείμενα, που ουδείς θα τα διάβαζε αν δεν είχαν προηγηθεί φόνοι. Στην πραγματικότητα, λοιπόν, αυτό που παρουσιάζεται ως «προκήρυξη» είναι κάποιο κείμενο που περιέχει τα επιχειρήματα των δολοφόνων, οι οποίοι στο όνομα της ιδεολογικής τους αντίληψης θεωρούν ότι νομιμοποιούνται να «δικάζουν» (μόνοι τους) και να «εκτελούν».

Η τρομοκρατία, όπως και η πολιτική βία στη δημοκρατία, πρέπει να ηττηθεί οριστικά. Και η πρώτη ήττα της δεν μπορεί παρά να γίνει στην επικράτεια της γλώσσας.