[Διαστάσεις] Ζισλέν και Κλοντ

Υπάρχουν κάτι περίεργοι τύποι. Κάτι τύποι που όταν ακούνε για την Αφρική, δεν γυρίζουν αλλού το κεφάλι, δεν θεωρούν ότι οι άνθρωποι που ζουν εκεί είναι κατώτερα ή εν πάση περιπτώσει διαφορετικά όντα, αλλά αντίθετα δείχνουν ενδιαφέρον, για την ακρίβεια παθιάζονται. Κάτι τύποι που αφήνουν την πατρίδα τους, τους συγγενείς τους, τους φίλους τους και πηγαίνουν στην άλλη άκρη του κόσμου με αποκλειστικό σκοπό να ενημερώσουν την κοινή γνώμη. Κάτι τύποι που, μαζί μ’ αυτούς που τους πληρώνουν, πιστεύουν ακόμη στη δημοσιογραφία.

«Οταν είπα την είδηση στον πατέρα μου, με ρώτησε αν επρόκειτο πράγματι για τη Ζισλέν Ντιπόν, τη διάσημη Ζισλέν Ντιπόν που ακούγαμε εδώ και είκοσι χρόνια», είπε ένας ακροατής του Radio France internationale που τηλεφώνησε την Κυριακή το μεσημέρι στον σταθμό από το Ανατολικό Κονγκό. Η είδηση ήταν η δολοφονία της γαλλίδας ρεπόρτερ Ζισλέν Ντιπόν και του γάλλου παραγωγού Κλοντ Βερλόν από τρομοκράτες στην έρημο του Μάλι, καμιά δεκαριά χιλιόμετρα από την πόλη Κιντάλ, όπου είχαν πάρει συνέντευξη από έναν ντόπιο αρχηγό των Τουαρέγκ. Παλιές καραβάνες και οι δύο. Η 57χρονη «Ζιζί», όπως την ήξεραν στην Αφρική, είχε καλύψει τους περισσότερους πολέμους στην ήπειρο, από την Ερυθραία μέχρι την Ακτή του Ελεφαντοστού κι από το Σουδάν μέχρι το Κονγκό. «Εχασα μια φίλη που είχα τα είκοσι τελευταία χρόνια, για να μην πω μια αδελφή», δήλωσε συντετριμμένος ο Τιεμπιλέ Ντραμέ, πρώην υπουργός Εξωτερικών του Μάλι. Ο 55χρονος Βερλόν, πάλι, αγαπούσε υπερβολικά τη δουλειά του. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην πάει σ’ εκείνη τη συνέντευξη κι ας τους είχαν όλοι προειδοποιήσει να αποφύγουν τη συγκεκριμένη περιοχή.

Ξέρω τις αντιρρήσεις. 1) Ας μην πήγαιναν στην έρημο, αφού είχαν προειδοποιηθεί. 2) Ετσι κι αλλιώς, κακώς βρίσκονταν στο Μάλι, όπως κακώς εισέβαλαν στη χώρα και οι γάλλοι νεοαποικιοκράτες. 3) Και τέλος πάντων μη μας ζαλίζετε με δύο νεκρούς δημοσιογράφους, εδώ τόσα γυναικόπαιδα σκοτώνονται κάθε τόσο από τα αμερικανικά drones στο Πακιστάν και την Υεμένη και δεν γράφετε τίποτα. Σωστά. Δεν υπάρχουν ζωές πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Ενας δημοσιογράφος, όμως, που αψηφά τους κινδύνους και πέφτει στη φωτιά, όχι για να βγάλει λεφτά ούτε για να αποκτήσει δόξα, όχι για να κάνει επίδειξη ούτε για να αναρριχηθεί σε αξιώματα, αλλά γιατί θεωρεί ότι είναι καθήκον του, ότι είναι μέρος της δουλειάς του, κι αυτό δεν έχει σχέση με καμιά κυβέρνηση και κανένα συμφέρον, ε, αυτός ο δημοσιογράφος αξίζει αν μη τι άλλο τον σεβασμό μας.

Αλλά τι λέω; Εδώ ειρωνευτήκαμε έναν συνάδελφο που είχε το θάρρος να καταγγείλει το κλίμα ομοφοβίας στην Ιταλία δηλώνοντας ότι είναι κι ο ίδιος ομοφυλόφιλος και θα ασχοληθούμε με κάποιους ονειροπαρμένους που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να πάρουν συνέντευξη από έναν Τουαρέγκ στο Μάλι;