[Αγιογραφίες] Διαφωνίες

ΟΙ κυβερνήσεις πέφτουνε – ή, τέλος πάντων, πάνε κι έρχονται – μα το αρχηγικό κόμμα μένει. Και μάλιστα σε αριστερό πολιτικό πλαίσιο. Αυτή είναι σε περίληψη η περιγραφή όσων συνέβησαν στη ΔΗΜΑΡ το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Ο Σπύρος Λυκούδης είναι για τον Φώτη Κουβέλη στην πολιτική ό,τι ο Αντώνης Ρουπακιώτης στους δικηγορικούς συλλόγους. Συνοδοιπόρος μιας τριακονταετίας και βάλε. Δεξί ή – για να είμαστε πολίτικαλι κορέκτ – αριστερό του χέρι. Αυτό του δίνει την ασυλία ή του δημιουργεί την υποχρέωση να πει ορισμένα πράγματα. Ειρήσθω εν παρόδω, όταν μια κομματική συζήτηση βγαίνει από τα κλειστά όργανα και γίνεται δημόσια σε ευρύτερες συνάξεις, αυτό σημαίνει ότι έχουμε διαφωνίες σε κρίσιμα θέματα προσανατολισμού, οι οποίες δεν μπορούν να επιλυθούν. Είναι η περίπτωση της ΔΗΜΑΡ. Μένει να φανεί αν η δυσκολία επίλυσης μπορεί κάποια στιγμή να γίνει αδυναμία σύνθεσης. Είναι κάτι επικίνδυνο για οποιοδήποτε κόμμα.

Η διαφωνία είναι γνωστή ή μάλλον από καιρό οριοθετημένη. Οι φορείς της διαφέρουν. Διότι είναι άλλο να τα λέει ο Νίκος Μπίστης και εντελώς άλλο να τα λέει ο Λυκούδης. Η διαφωνία αφορά την Κεντροαριστερά. Το επιχείρημα είναι επίσης γνωστό. Αν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ κατέβαιναν μαζί τον Μάιο του 2012, θα έγραφαν 20% και θα έβγαιναν πρώτο κόμμα. Τι ΣΥΡΙΖΑ και γαλάζια άλογα – η ελληνική πολιτική ιστορία μπορεί να είχε γραφεί διαφορετικά. Αυτό δεν έγινε, κι έτσι μπήκε το γνωστό δίλημμα του Ιουνίου – ευρώ ή δραχμή – το οποίο ωφέλησε μόνο τη ΝΔ, η οποία μάζεψε δώδεκα έξτρα μονάδες κι ανέβηκε στο 30%. Οπότε το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ μπήκαν αναγκαστικά στην κυβέρνηση των τριών για το καλό της χώρας.

ΦΥΣΙΚΑ, αν χάσεις την ευκαιρία μία φορά, αυτό δεν σε εμποδίζει να τη χάνεις κάθε φορά. Αυτό εν πολλοίς υπονόησε ο Λυκούδης στην ομιλία του. Κεντροαριστερά μόνο με το ΠΑΣΟΚ γίνεται. Και όσο καθυστερεί μια κεντρική συζήτηση τόσο αυτό γίνεται σε ένα περιβάλλον όπου εγγράφονται άλλες πρωτοβουλίες όπως αυτή των πενήντα οκτώ. Την κεντρική συζήτηση ο Φώτης Κουβέλης δεν θέλει να την κάνει. Αυτό καθιστά – σε μια καλόπιστη ανάγνωση – τη ΔΗΜΑΡ ελεύθερο ηλεκτρόνιο του πολιτικού συστήματος εξ αριστερών. Αρα, της δίνει τη δυνατότητα να συνενωθεί σε ένα μελλοντικό κυβερνητικό «μεκανό» με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, ο Λυκούδης, ο Ψαριανός (και οι συν αυτώ) έχουν φάει με το κουτάλι τη μετακνίτικη πολιτική κουλτούρα του Αλέξη και των τσιπραίων. Οι Ανανεωτές έφυγαν με το κεφάλι ψηλά από τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του 2010, για να ξαναγυρίσουν πίσω; Σε τι; Στα ίδια; Πολιτικά η συζήτηση αυτή είναι άγονη. Αν αποπνέει κάτι, είναι ένα αίσθημα τακτικισμού και περιστροφής γύρω από το ίδιο σημείο.

ΑΠΟΠΝΕΕΙ επίσης την αναγνωρίσιμη ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στα αρχηγικά κόμματα. Το κόμμα γίνεται εργαλείο που υπηρετεί τις επιδιώξεις του αρχηγού. Ο Κουβέλης δεν θέλει να πάει με το ΠΑΣΟΚ για να διατηρήσει μια αυτονομία που να του επιτρέψει να κινηθεί πιο ελεύθερα και το ’14 και το ’15 και το ’16 πριν ή μετά τις εκλογές (αυτοδιοικητικές, ευρωεκλογές, προεδρικές και βουλευτικές). Η αυτονομία αυτή μπορεί, βεβαίως, να περιγραφεί και ως αρχηγική ιδιοτέλεια. Οπως υπάρχει – για να είμαστε δίκαιοι – και το επιχείρημα ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο μεγάλος ασθενής της ελληνικής πολιτικής κι όποιος το πλησιάζει επιμολύνεται. Ωστόσο, αυτό δεν εμπόδισε τον Σαμαρά να σταθεροποιήσει την κυβέρνησή του όταν την έκανε δικομματική. Με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορεί να υπάρξει τρίτος πόλος χωρίς το ΠΑΣΟΚ. Εκτός αν δεν είναι επιθυμητός…