[Αγιογραφίες] Σενάρια

ΟΠΩΣ όλοι οι επιτυχημένοι υπουργοί Προστασίας του Πολίτη – παλαιότερα Δημόσιας Τάξης – θα ήθελε κι αυτός να φύγει από το υπουργείο κάποια στιγμή. Οπως όλοι οι επιτυχημένοι υπουργοί Προστασίας του Πολίτη – παλαιότερα Δημόσιας Τάξης – αντιλαμβάνεται κι αυτός ότι η «κάποια στιγμή» διαρκώς απομακρύνεται. Κανένα υπουργικό γραφείο δεν βλέπει τόσο μακριά όσο αυτό που βρίσκεται στον χουντικό μπετονένιο μακρόστενο ουρανοξύστη της Κατεχάκη. Για τον ένοικό του όμως η θέα δεν είναι ευκρινής. Και ο Νίκος Δένδιας δεν αποτελεί εξαίρεση.

Η δολοφονία στο Νέο Ηράκλειο ανοίγει νέο κύκλο πριν καν κλείσει ο κύκλος που άνοιξε στην Αμφιάλη. Ο επιχειρησιακός χειρισμός – εξιχνίαση και πρόληψη – δεν είναι καθόλου άσχετος με τον πολιτικό χειρισμό. Το Σαββατοκύριακο η κυβέρνηση επέλεξε την υψηλή οδό. Οι σφαίρες στόχευαν στη δημοκρατία που πρέπει να μην πέσει θύμα προβοκάτσιας. Από κοντά και τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου στο οποίο – εκόντες – άκοντες – έχουν μπει τελικά όλοι οι σοβαροί πολιτικοί αρχηγοί. Η δημοκρατία κινδυνεύει – ζήτω η δημοκρατία! Αυτά όμως είναι τα εύκολα. Το να βρεθεί στοχοποιημένη η Χρυσή Αυγή – και μάλιστα με όρους εκτέλεσης στελεχών της στο πεζοδρόμιο – είναι δεδομένο που αλλάζει εντελώς τις παραμέτρους της ελληνικής πολιτικής.

ΩΣ τώρα ο Δένδιας είχε ηγηθεί της γραμμής που πρόβαλλε επάνω στη Χρυσή Αυγή το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα. Η οργάνωση είδε τον αρχηγό και τον υπαρχηγό της να προφυλακίζονται, την ασυλία πλείστων εκ των βουλευτών της να αίρεται και τον κομματικό της μηχανισμό να τυλίγεται σε μια κόλλα χαρτί ως εγκληματική οργάνωση. Στην ίδια λογική, είχαμε συμφωνία των δημοκρατικών πολιτικών δυνάμεων στη Βουλή να κοπεί η κρατική χρηματοδότηση στη Χρυσή Αυγή και σε αυτή τη λογική βάδιζαν τα πράγματα με κατεύθυνση τον άτυπο εξοστρακισμό της από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Τι γίνεται όμως αν κάποιοι σκοτώνουν τα στελέχη της ΧΑ στο πεζοδρόμιο; Από μια πλευρά, είναι απλό. Εφαρμόζεται ο νόμος. Οι δολοφόνοι εντοπίζονται, δικάζονται και τιμωρούνται. Από μια άλλη πλευρά, όμως, είναι πιο σύνθετο. Η εγκληματική οργάνωση είναι στοχοποιημένη από άλλους εγκληματίες. Ποιοι είναι αυτοί; Αν κάποιοι αναλάβουν την ευθύνη, ο πολιτικός χειρισμός απλοποιείται. Αν ωστόσο την ευθύνη δεν την αναλάβει κανείς και, ακόμη χειρότερα, αν τα φονικά συνεχιστούν, επιχειρησιακά εντείνεται η προσπάθεια να πιαστούν οι ένοχοι. Πολιτικά όμως το πράγμα περιπλέκεται αφού κανείς δεν θα μπορεί να «δείξει» κανέναν. Κι αν το κάνει, θα κατηγορηθεί με τη σειρά του για προβοκάτσια.  

ΜΕ απλά λόγια, εφόσον οι δολοφονίες του Νέου Ηρακλείου συνιστούν πολιτικό έγκλημα – και όχι απλώς πράξη του κοινού ποινικού δικαίου -, αυτό απαιτεί και πολιτική αντίδραση. Δεν είναι βέβαιο πως η κυβέρνηση είναι εντελώς έτοιμη να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά. Για να το πούμε ακόμη πιο απλά: η θεωρία των δύο άκρων – προβληματική πατέντα ούτως ή άλλως – είχε μια σχετική χρησιμότητα όσο η ΝΔ μπορούσε να λέει ότι η ίδια τα έβαλε με το εκ δεξιών άκρο, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τα βάζει με το εξ αριστερών άκρο. Τι γίνεται όμως αν το ένα άκρο τα βάζει με το άλλο άκρο, ερήμην των κομμάτων που βρίσκονται εκ δεξιών και εξ αριστερών στη μέση; Αν το Νέο Ηράκλειο αποδειχθεί «απάντηση» στην Αμφιάλη, τα κόμματα βρίσκονται ενώπιον ενός ακήρυχτου εμφυλίου των ακραίων. Στο καλό σενάριο, αυτή η πραγματικότητα θα προκαλέσει σύγκλιση στο κέντρο. Το κακό σενάριο δεν θέλει κανείς ούτε να το σκέφτεται.